Posts Tagged ‘έκθεση

22
Μαρ.
15

Αλέξανδρος Ανδρουλάκης, ζω γραφικά σενάρια

Ο ζωγράφος Αλέξανδρος Ανδρουλάκης είναι μια εξαιρετική περίπτωση. Κι αυτή είναι η αμήχανη αρχή ενός κειμένου που δεν ήξερα πώς να ξεκινήσω, διότι ενώ ξέρω ασφαλώς ότι είναι ζωγράφος ωστόσο είναι από το είδος  εκείνο των καλλιτεχνών που προσωποποιούν στο (δικό μου τουλάχιστον) μυαλό ό,τι ακριβώς εννοούμε χρησιμοποιώντας τη λέξη. Είναι δηλαδή όπως θα λέγαμε ζωγράφος με όλη τη σημασία της λέξης. Το ποια είναι η σημασία της λέξης γενικώς είναι μεγάλη κουβέντα, το ποια είναι όμως για μένα ίσως να προκύψει από τα συμφραζόμενα.

Ο Α. Ανδρουλάκης, γεννημένος το 1968, σπούδασε Φυσική και Φιλοσοφία. Μαθήτευσε όμως και σε ζωγράφους, φωτογράφους και γλύπτες. Κοντά τους έμαθε τα βασικά μυστικά του τρόπου με τον οποίο θα μπορούσε να εξορύσσει τα πλούσια κοιτάσματα που κρύβονταν εντός του και τον τρόπο να τα διυλίζει ώστε να τα απλώνει σε επίπεδες επιφάνειες. Περί το 2000 το ρολόι της ιστορίας δείχνει μπροστά (ευρώ, τρομάρα μας) αλλά ο Ανδρουλάκης ψάχνοντας προς τα πίσω [αλλά κυρίως προς το βάθος της παράδοσης και σε όσα υπήρξαν προϋποθέσεις του σήμερα] μαθητεύει στη βυζαντινή αγιογραφία.

 Αυτές τις μέρες  υπάρχει μια έκθεση του Α.Α. στο ξενοδοχείο Pallas Athena , στην Αθηνάς, δίπλα στο Δημαρχείο που δεν πρέπει να τη χάσετε. Όσοι κατέβετε στο κέντρο της Αθήνας το πιθανότερο είναι ότι θα περάσετε απ’ έξω. Διαβείτε την περιστρεφόμενη πόρτα, ανεβείτε στον πρώτο όροφο και θα με θυμηθείτε. Φυσικά, το θέμα δεν είναι να θυμηθείτε εμένα αλλά να απολαύσετε (απόλαυση \ απολαβή δηλ.) την περιήγηση σε έναν κόσμο σημερινό, επίκαιρο, και ταυτόχρονα διαχρονικό ως παραμύθι.

 Ο παραμυθένιος κόσμος του Ανδρουλάκη έρχεται από πολύ μακριά και είναι εδώ για να συνεχίσει μια παράδοση παραμυθάδων, ανθρώπων δηλαδή που μέσα από το έργο τους σχολιάζουν με αισθητικό τρόπο, αλλά χωρίς να χαρίζονται, τα ανθρώπινα. Και τα ανθρώπινα είναι διαχρονικώς κοινά μόνο που η ματιά με την οποία τα προσεγγίζουμε διαρκώς ανανεώνεται κι εμπλουτίζεται. Νομίζω ότι είναι φράση του Μποτέρο ότι «το γνήσια και τίμια τοπικό είναι και γνήσια παγκόσμιο». Το ίδιο ισχύει και στη χρονική διάσταση, ότι δηλαδή το γνήσια και τίμια επίκαιρο είναι και γνήσια διαχρονικό. Ο Ανδρουλάκης είναι γνήσιος και τίμιος και στις τέσσερις διαστάσεις. Ζει και εργάζεται στο Ρέθυμνο θα έλεγε ένα τυπικό βιογραφικό. Ορθότερη θα ήταν η διατύπωση ότι ζει, στοχάζεται και εκφράζεται στο (και από το ) Ρέθυμνο, απευθυνόμενος και ανοίγοντας διάλογο με τον θεατή τού έργου του. Κι ο διάλογος αυτός έχει θέμα όπου κι αν βρίσκεται ο θεατής, απ’ όποιο σημείο του ορίζοντα αν προέρχεται, ακόμα κι απ’ όποια πλευρά της κλεψύδρας…

Θα πει κάποιος, μα ηθική κρίση στο αισθητικό γεγονός ; Τι πάει να πει τίμιος ζωγράφος ;  Η εύκολη απάντηση είναι ότι «η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος» και έρχεται από καμιά εκατόν τριανταριά χρόνια πριν για να επικαθίσει στο μέλλον που είναι ήδη εδώ. Σε ό,τι αφορά τον Ανδρουλάκη η τιμιότητα έγκειται στο ότι η αποτύπωση στον καμβά όσων τον έχουν διαμορφώσει (παιδικά βιώματα, σπουδές, διαβάσματα, κοινωνικές συνθήκες) γίνεται αφιλτράριστα χωρίς παραποιήσεις σε πραγματολογικό επίπεδο αλλά συγχρόνως χωρίς να κρύβει ούτε στιγμή το παιδί που υπάρχει πίσω απ΄ τα μακριά γένια του. Έτσι μπορούμε να απολαύσουμε χρωματικές εκρήξεις και σχεδιαστικές «λύσεις» σουρεαλιστικού ύφους ακόμα και σε «αγιογραφίες»  λαϊκών και ανώνυμων αγίων που καμιά εκκλησία (παρεκτός ίσως η εκκλησία του δήμου) δεν θα αναγνώριζε ως τέτοιους. Μπορούμε να βρούμε αναποδογυρισμένους κόσμους, βυζαντινές -ανάποδες- προοπτικές (αν έτσι βολεύει), αρχιτεκτονικές ανησυχίες και προτάσεις που θα ζήλευε ακόμα κι ο Πεισθέταιρος από τους Όρνιθες. Και φυσικά μπορούμε να διακρίνουμε τον υπολανθάνοντα σαρκασμό και την λεπτή\φίνα ειρωνεία για την ντεμέκ σπουδαιότητα των πραγμάτων γενικώς. Ο Α.Α απομακρύνεται όσο χρειάζεται για να έχει καλή εποπτεία των πραγμάτων αλλά όχι υπερβολικά ώστε να βγαίνει εκτός των πραγμάτων. Ο σαρκασμός του είναι και αυτοσαρκασμός. Το σχόλιό του για τον Άνθρωπο είναι και αυτοκριτική.

Τεχνικά, ο Α. Ανδρουλάκης έχει κατακτημένα το επίπεδο και τη βεβαιότητα στην πινελιά του. Αυτό γίνεται ορατό τόσο σε εξασκημένα βλέμματα όσο και σε λιγότερο έμπειρα. Μπορεί π.χ να το διακρίνει κανείς «αποκόπτοντας» όποιο μικρό τμήμα ενός πίνακά του, το οποίο θα μπορούσε να σταθεί ως αυτόνομο έργο χρωματικά και σχεδιαστικά. Τόσο το σχέδιό του όσο και την ευκολία του με τα χρώματα (ως τρόπον τινά σύντεχνος) τα ζηλεύω , με την καλύτερη έννοια φυσικά και γνωρίζω αρκετούς συναδέλφους που θα έπρεπε να τα ζηλεύουν επίσης…  Για του λόγου το αληθές ας περιηγηθεί κάποιος στους πίνακες που ασφαλώς λένε πολύ περισσότερα και ουσιαστικότερα απ΄ όσα τα λόγια μου.

Εδώ:

http://www.alex-androulakis.gr/

κι εδώ:

http://solomantzaros.wordpress.com/

__________________________

ζω γραφικά σενάρια

GRECOTEL PALLAS ATHENA

Αθηνάς 65, κοντά στην Ομόνοια

Απο 8 το πρωί έως τις 10 το βράδυ.

Μέχρι 8 Μαϊου 2015

πεντο-ζαλη

πεντο-ζαλη

16
Μαρ.
09

COUPLET.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του Παναγιώτη Παπαδόπουλου (Δρ. Φιλοσοφίας Κριτικός Τέχνης μέλος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης aica Hellas) και αφορά την έκθεση χαρακτικών με τίτλο couplet στην αίθουσα τέχνης William James.

Πήγα, είδα, ενθουσιάστηκα -κάτι που δε μου συμβαίνει πολύ συχνά με τα χαρακτικά- και παραθέτω το κείμενο αφού -ασφαλώς- δεν θα μπορούσα να τα γράψω καλύτερα.

Προτροπή, σε όσους έχουν το χρόνο πάνε μέχρι την αίθουσα του Χολαργού, να μη χάσουν αυτή την έκθεση. Θα διαρκέσει έως την Τρίτη 7 Απριλίου.

Διαβάστε ονόματα: Henry MOORE, Joan MIRO, Mario PRASSINOS, Salvador DALI, Yannis KOUNELLIS, Antoni TAPIES αλλά και Αγγελος ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ, Ευθύμης ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Νικόλαος ΒΕΝΤΟΥΡΑΣ, Δημήτριος ΓΑΛΑΝΗΣ, Δημήτρης ΓΙΑΝΝΟΥΚΑΚΗΣ, Κώστας ΑΝΔΡΕΟΥ.

Couplet. – Συστοιχίες

Τα couplets είναι δίστιχα που τελειώνουν με μια ομοιοκαταληξία. Couplets μπορούν να είναι τα απλά έξυπνα στιχάκια αλλά και τα ποιήματα που γράφτηκαν με ιαμβικό πεντάμετρο. Ο Τσώσερ στους Μύθους του Καντέρμπουρυ χρησιμοποιεί ομοιοκατάληκτα δίστιχα ενώ ο Σαίξπηρ τελειώνει τα σονέτα του με ένα παρόμοιο δίστιχο. Οι νοηματικές διαφορές που τελειώνουν με κάποια γλωσσική αντιστοιχία είναι το χαρακτηριστικό τους.

Τι αντιστοιχίες αναζητούμε στην παρούσα έκθεση; Και μάλιστα σε καλλιτέχνες που μολονότι έζησαν πάνω-κάτω την ίδια εποχή, δεν συναντήθηκαν ποτέ ενώ ανήκαν και σε διαφορετικές εικαστικές σχολές; Ο Μαλρώ αναρωτιόταν μήπως αφού τα δεδομένα των αισθήσεων παρέμεναν απαράλλαχτα όσο η ζωγραφική αναφερόταν σʼ αυτά τότε θα προχωρούσε με την κλασσική προοπτική, τους κανόνες που ήταν κοινοί μέσα στην ιστορία του αντικειμένου. Το ίδιο και ο Μερλώ-Ποντύ όταν σημείωνε «μήπως δεν έχουμε όλοι μάτια, που λειτουργούν λίγο πολύ με το ίδιον τρόπο, και αφού κατόρθωσε ο ζωγράφος να ανακαλύψει επαρκή σημεία του βάθους ή του βελούδου, όλοι, όταν θα κοιτάζουμε τον πίνακα, δεν θα αντικρίζουμε το ίδιο θέαμα, εφάμιλλο της φύσης;».

Η πρόταση της έκθεσης είναι ότι μπορούμε να αναζητήσουμε συστοιχίες εκεί όπου φαινομενικά δεν υφίστανται. Η μελέτη του εικαστικού υλικού δημιουργεί σε διαφορετικούς καλλιτέχνες τις ίδιες απορίες και δίνει παρόμοιες απαντήσεις.

Ο τρόπος –για παράδειγμα– με τον οποίο εισέρχεται στο έργο το φως και η σκιά δημιουργεί μια σειρά συστοιχιών ανάμεσα στα έργα που παρουσιάζονται. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να διαβάσεις την ιστορία της ζωγραφικής. Σίγουρα ένας από αυτός είναι να κατανοήσουμε τη σχέση του φωτός με τη σκιά μέσα στο έργο. Ο ντα Βίντσι υπερασπιζόταν έναν ομοιόμορφο φωτισμό του έργου, «το φως να μην πέφτει βίαια πάνω στον εικονιζόμενο». Αργότερα ο Καραβάτζο και οι υπερασπιστές του τενεμπρισμού (tenebroso=σκοτεινό) –με αποκορύφωμα τον Ρέμπραντ– υιοθετούσαν τις απόλυτες σκιάσεις αυξάνοντας έτσι τη θεατρικότητα και τη δραματικότητα του έργου. Η φωτεινή παλέτα των τοπιογράφων του 18ου και 19ου αιώνα ευνοούσε τον ομοιόμορφο φωτισμό. Ο κυβισμός και ο σουρεαλισμός του 20ού αιώνα δημιουργούσε θεατρικές και παράδοξες σκιάσεις ώστε να αυξηθεί το μυστήριο της παράστασης.

Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα ένα έργο έχει να αντιμετωπίσει σοβαρότερα ζητήματα από τη θεατρικότητα. Δεν παίζεις θέατρο όταν το σπίτι σου καίγεται. Ο Κοκόσκα είχε πει «για το δημιουργό, το πρόβλημα είναι πρώτα να εντοπίσει και να καθορίσει αυτό που συσκοτίζει το νου του ανθρώπου». Για να εντοπίσουμε όμως το σκοτεινό χρειάζεται να περπατήσουμε στο σκοτάδι. Τα παρουσιαζόμενα έργα έχουν αυτό το χαρακτηριστικό: περπατούν μέσα στο σκοτάδι ή είναι έτοιμα να το κάνουν. Ακόμα και το έργο του Δημήτρη Γαλάνη με το ουράνιο τόξο προαναγγέλλει την έλευση του Tàpies. O Δίας του Dali –στο ομώνυμο έργο της έκθεσης– δεν δημιουργεί τον κόσμο αλλά το σκοτάδι. Το φως που πέφτει στη θάλασσα –στο έργο του Ευθύμη Παπαδημητρίου– φεύγει από το έργο και κρύβεται σε μια γωνιά του.

Τα έργα αυτά χαρακτηρίζονται από την εσωτερικότητά τους. Μας τραβούν προς τα μέσα όπως το έργο με τα κοχύλια του Θεοδωρόπουλου και η σπείρα του Henry Moore που μας οδηγεί έσω. Τα έργα αποσύρονται στον εαυτό τους. Είναι κατανοητά και εντέλει ακατανόητα μέσα στις ροπές τους. Υπογραμμίζοντας τον αινιγματικό τους χαρακτήρα μόνο τότε κατανοούνται.

Η επιφάνεια σε αυτά απλοποιείται ώστε να μην υπάρχουν άχρηστοι περισπασμοί από την κεντρική ιδέα. Το αίσθημα του χώρου είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Η κατάληξή τους γίνεται μια μονόχρωμη επιφάνεια όπως το έργο του Κουνέλλη με την κραυγή. Άλλες φορές το φως να ξεπηδά τόσο βίαια και έντονα από το σκοτάδι σαν να επιδιώκει να πέσει πάνω στο θεατή. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τα έργα του Κώστα Ανδρέου. Σαν να θυμίζουν στον παρατηρητή τους στίχους του Borchardt: «κόσμε όσο και αν πονάς,/όλα ξαναρχίζουν, όλα είναι ακόμη δικά σου».

Παναγιώτης Σ. Παπαδόπουλος

 

07
Δεκ.
07

ΕΛΕΝΗ ΜΙΧΑΗΛΟΥ

Τελευταία στάση αυτής της πρώτης (για την περίοδο 2007-2008) περιήγησης στις αίθουσες Τέχνης στην GALLERY 7. Έκθεση  της Ελένης Μιχαήλου με θέμα «Κήπος».

 Το πρόβλημά μου είναι ότι γνώρισα, τρόπος του λέγειν, μια απλή χειραψία κι ένα καλημέρα σας δεν είναι γνωριμία, από κοντά τη ζωγράφο. Και γιατί είναι πρόβλημα: Μια σεμνή, συνεσταλμένη σωστότερα, κυρία, ευγενική και χαμογελαστή, μου πρόσφερε κι έναν κατάλογο με τα έργα της, με υποδέχτηκε στον χώρο. Η ίδια η ζωγράφος. Πλην, δεν τρελάθηκα κιόλας με τα έργα, για να το θέσω ήπια. Οπότε θα προσπαθήσω να εκφράσω  με ήπιο τρόπο τη γνώμη μου.

 Πρόκειται, κυρίως, για κορνίζες που περιέχουν πολλές-πολλές μικροσκοπικές ακουαρέλες με φυτά και ζωάκια του κήπου. Συνήθως χωρισμένα κατά εποχές ή και μήνες. Μπορεί να ήταν καλά τα σχέδια, ωραία τα υδατοχρώματα αλλά εμένα μου θύμισαν τις ξεπατικωτούρες που κάναμε στο δημοτικό στο μάθημα της φυσικής ιστορίας. Και (ίσως να κάνω και λάθος αλλά μάλλον δεν κάνω) σε κάποια σχέδια φαινόταν το πατικωμένο χαρτί. Αν έχετε ένα παιδί περίπου 5-7 χρονών πιθανότατα να βρείτε  στο μπλόκ της ζωγραφικής του παρόμοια σχέδια και σίγουρα, λόγω ηλικίας, πιο ενδιαφέροντα και πιο αυθεντικά. Ίσως από την άλλη η δουλειά της Ελένης Μιχαήλου να είναι καλή ακριβώς γι αυτόν το λόγο. Ότι θυμίζει παιδική ζωγραφική κι ότι, σε μένα τουλάχιστον, κινητοποίησε μια διαδικασία ανάσυρσης αναμνήσεων από  κάποιο ξεχασμένο δωμάτιο των παιδικών μου χρόνων.

27
Νοέ.
07

ΜΑΡΙΑ ΚΤΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η Μαρία Κτιστοπούλου εκθέτει στην ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΚΟΥΦΑ. Τίτλος της έκθεσης: Όψεις και ώρες της φύσης.

Πίνακες διαφόρων διαστάσεων: από πολύ μικροί έως πολύ μεγάλοι. Δέντρα, πολλά δέντρα: Αμυγδαλιές, Κερασιές, Ροδακινιές, Μηλιές, Πεύκα, Ελιές. Τόσο «ζωντανά» δοσμένα και συγχρόνως τόσο ζωγραφικά. Το χέρι της φαίνεται σίγουρο ακόμα και στα σημεία που η πινελιά φεύγει από το περίγραμμα που «όφειλε» να βρίσκεται. Ενώ παρατηρούσα πίνακες που σαφώς αποδίδουν την πραγματικότητα, ωστόσο, δεν μου πέρασε δευτερόλεπτο από το μυαλό η φωτογραφική απόδοση. Με μανιέρα (ΑΣΚΤ;) κατασταλαγμένου καλλιτέχνη η αναζήτηση κατευθύνεται στις, άπειρες θα έλεγες, διαφορετικές όψεις του ίδιου θέματος: τα δέντρα (με τους καρπούς τους, τα φυλλώματά  τους, τις στάσεις τους, τα περιβάλλοντά τους).

Έντονα χρώματα και έντονο «φως» απομεσήμερου.

Δεν έψαξα να βρω βαθύτερα νοήματα, δεν με ενδιέφερε εξάλλου κάτι τέτοιο. Βρήκα όμως ένα βλέμμα που «βλέπει» τον κόσμο όμορφο και ένα χέρι ικανό να αναπαραστήσει αυτή την ομορφιά.

Αν είναι ο δρόμος μου, σίγουρα θα ξαναμπώ σ’ αυτόν τον δροσερό κήπο που «έστησε» η Μαρία Κτιστοπούλου στο κέντρο της Αθήνας.

25
Νοέ.
07

ΕΡΙΕΤΤΑ ΒΟΡΔΩΝΗ

Στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών εκθέτει η Εριέττα Βορδώνη με τίτλο: ‘Όταν οι άλλοι δεν είναι εδώ.

 

Ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη η τεχνική της ζωγράφου. Διαδοχικά φάιμπερ γκλας ζωγραφισμένα δημιουργούν την αίσθηση του τρισδιάστατου. Για την ακρίβεια εντείνουν την αίσθηση, αφού τα έργα είναι όντως τρισδιάστατα. Εκτός από χρώματα χρησιμοποιεί και άλλα υλικά (χαρτιά, αλουμινόχαρτο, ζελατίνες) προκειμένου να φτιάξει τις εικόνες της. Σχηματικά δέντρα κυρίως και κάποιες νεκρές φύσεις τα θέματά της.

 

Δυο τρία δέντρα, με ένα απροσδιόριστο φόντο ήταν το έργο με τίτλο: Στην Άκρη Του Δάσους Ι. Δίπλα του ένα παρόμοιο έργο με τίτλο Στην Άκρη Του Δάσους ΙΙ. Πιο κει το έργο Στην Άκρη Του Δάσους ΙΙΙ.  Από κει και πέρα μπορούσα να ανακαλύψω μόνος μου τους τίτλους: Στην Άκρη Του Δάσους ΙV , V, VI…έως Χ. Θαύμασα την οξυδέρκειά μου.

 

Είχα μια ευχάριστη κουβεντούλα με την ζωγράφο, μια όμορφη γυναίκα. Της είπα ότι μου άρεσε η δουλειά της κι αν ήμουν στη θέση της θα τολμούσα να «μην στέκομαι μόνο στην άκρη του δάσους» αλλά θα «έμπαινα και μέσα». Κατάλαβε αυτά που της είπα αλλά χωρίς τα εισαγωγικά. Μικρή απογοήτευση. Το μόνο που βρήκε να πει είναι ότι τα δέντρα που ζωγραφίζει είναι κάτι σαν τάματα, κάτι ιερό. Το επανέλαβε 2-3 φορές. Υποψιάζομαι (αλλά είναι γνωστή η καχυποψία μου) ότι ούτε η ίδια καταλάβαινε τι ήθελε να πει. Anyway, ας μην έχουμε φιλοσοφικές απαιτήσεις από τους ζωγράφους: άλλη είναι η δουλειά τους.

 

Νομίζω ότι αξίζει κανείς να δει αυτήν την έκθεση. Δεν νομίζω, είμαι σίγουρος.

25
Νοέ.
07

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΡΡΗΣ

Ο Γιώργος Ρόρρης εκθέτει, υπό τον γενικό τίτλο Ανθρώπινες Μορφές στην ΜΕΔΟΥΣΑ – ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ.

 

Εδώ είμαστε. 7-8 πίνακες μεγάλων διαστάσεων και άλλοι τόσοι μικρών που (εκτός από έναν) απεικονίζουν γυμνά ΄μοντέλα’ μεσόκοπων γυναικών όπως πόζαραν για τον ζωγράφο στο ατελιέ του. Όμορφοι πίνακες. Παρόλο που τα ‘μοντέλα’ του δεν είναι αυτό που έχουμε συνηθίσει να εννοούμε όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη χωρίς εισαγωγικά. Γυναίκες με παραπανίσια κιλά, με κάπως πεσμένο στήθος αλλά τόσο ωραίες μέσα στην ειλικρίνειά  τους ή για να είμαι δίκαιος μέσα από το ειλικρινές βλέμμα του καλλιτέχνη. Η πινελιές μαστόρικες, αν και μιλάμε για ρεαλιστικά πορτραίτα τα περιγράμματα (κυρίως των λιγοστών αντικειμένων του άδειου εν γένει χώρου) είναι κάπως ασαφή, υπέροχα όμως μέσα από την σιγουριά ενός χεριού που ξέρει ακριβώς που θέλει να πάει. Οι χαλκοπράσινες  αποχρώσεις των χώρων αντανακλούν πάνω στις λευκές επιδερμίδες προσδίδοντάς τους μια υφή χάλκινη(;) σαν αγάλματα(;) και ίσως γι αυτό να προκαλούν το αίσθημα της διάρκειας, του διαχρονικού.

Και τα βλέμματα. Βλέμματα που σε καρφώνουν ή που κοιτούν στο πουθενά και σε λίγες περιπτώσεις κάπου έξω από τον πίνακα. Ένιωσα το άθροισμα της ψυχολογικής έντασης των μοντέλων, του ζωγράφου, όσων κοιτάζαμε συγχρόνως τους πίνακες και της δικής μου. Κατόρθωσε, ο Γ.Ρ, κατά κάποιον τρόπο (με τις μεγάλες διαστάσεις των πινάκων του ίσως) να μας βάλει μέσα στο ατελιέ του κι εμάς και να μας καταστήσει συμμέτοχους όχι μόνο κατά την ώρα της παρατήρησης των έργων αλλά  και κατά τη διάρκεια της δημιουργίας τους.

Τέλος υπήρχε και το πορτρέτο ενός φοβερού μπάρμπα, με γκρι κοστούμι και μια απίστευτα πορτοκαλί γραβάτα (το μόνο μη γυμνό πορτρέτο) που πόζαρε κι αυτός στο ατελιέ καθισμένος  σε μια πολυθρόνα. Καταπληκτικό.

Γύριζα γύρω γύρω, έβλεπα και ξαναέβλεπα τους πίνακες. Δεν χόρταινα. Νομίζω ότι αν ξανακατεβώ στο κέντρο σύντομα θα ξαναπάω.

24
Νοέ.
07

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΚΑΝΙΑΣ

Δεύτερη στάση  στην KALFAYAN GALLERIES και στην έκθεση του Κωνσταντίνου Κακανιά με τίτλο: Split (Lower & Lower)

 

Δυο τρία τεράστια έργα  (2x3 μέτρα περίπου το καθένα) σκίτσα με μολύβι σε χαρτί.. Επίσης ένα  μακρόστενο (30εκ. x 4-5 μέτρα κατά προσέγγιση) χρώματα σε μαύρο χαρτί. Αυτά τα τεχνικά. Το θέμα θα έλεγε κανείς ενιαίο: Ουρολαγνείας το ανάγνωσμα. Αμέτρητα παιδάκια που το ένα κατουράει το άλλο, το οποίο άλλο συνήθως πίνει τα ούρα του πρώτου. Μερικές φορές κάποιο παιδάκι έχει μια τέτοια στάση σώματος ώστε να πίνει τα δικά του ούρα!  Επίσης η μονοτονία σπάει με μερικές έξυπνες εναλλαγές: κάποια παιδάκια έχουν στον ποπό τους κάτι κουκλάκια ή το χέρι κάποιου άλλου παιδιού. Α, ναι και κάτι δέντρα στων οποίων τα κλαδιά βρίσκονται επίσης παιδάκια που επιδίδονται στα ίδια σπορ. Εντάξει πιάσαμε το υπονοούμενο των αναμνήσεων από τη μήτρα (όπου τα έμβρυα όντως πίνουν τα ούρα τους) καθώς επίσης και την εικόνα που, σύμφωνα με την ψυχολογία, έχουν τα μικρά παιδιά ότι ο άνθρωπος γεννιέται από τον πρωκτό. Αλλά, παρόλο που δεν θα αυτοχαρακτηριζόμουν ως ευαίσθητος άνθρωπος,  θα πρέπει να έχω ευαίσθητο στομάχι γιατί ένιωσα μια τάση προς εμετό. «Ωραία» θα έλεγε κάποιος «ταρακουνήθηκες, το έργο Τέχνης μίλησε κατευθείαν  στο συναίσθημά σου». Μπά, μόνον σιχάθηκα.

 

Υποπτεύομαι ότι την περίοδο που δημιουργούσε αυτές τις ζωγραφιές ο καλλιτέχνης έκανε ψυχανάλυση (ή ασχολούνταν με την ψυχολογία) η οποία πρέπει να έληξε κάποια στιγμή, να ‘ανακάλυψε’ την κυρία Τεπενδρή και να απάλλαξε οριστικά την ιστορία της τέχνης από παρόμοιες σιχαμερές εικόνες. Ευτυχώς.

 

Όσο για την έκθεση, σας (τη) συστήνω ανεπιφύλακτα (να περάσετε απέξω). Η  Kalfayan galleriesσυνήθως φιλοξενεί ωραίες εκθέσεις οπότε θα έχετε την ευκαιρία να την επισκεφτείτε μιαν εταίραν φοράν.




Blog Stats

  • 164,022 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Αύγουστος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->