29
Μαρ.
10

Γυναίκα με ομπρέλα αρ. 2

Advertisements

9 Responses to “Γυναίκα με ομπρέλα αρ. 2”


  1. Μαρτίου 29, 2010 στο 8:18 μμ

    η φωτογραφία είναι λίγο χάλια…συγγνώμη

  2. Μαρτίου 30, 2010 στο 12:33 πμ

    Δηλαδή αν η κριτική μου είναι κι αυτή χάλια να τα φορτώσω στη φωτογραφία;
    Δεν είναι χάλια η κριτική μου αλλά και η φωτογραφία, δείχνει αυτό που θέλει να δείξει.
    Σήμερα την παρατήρησα και κάπως καλύτερα , γιατί την πρώτη φορά που την είδα κυριάρχησε στο μυαλό μου ένα πράγμα που θα το αναφέρω στο τέλος.
    Παρατήρησα καλύτερα όμως τώρα τις μεταβάσεις στους τόνους που κορυφώνονται σε γαλαζοπές εξάρσεις.
    Έχει μια (αυτο) κυριαρχία που εμένα μου λείπει και συχνα τη ζηλεύω σε άλλους. Εγώ πχ. τους πολύ ανοιχτούς τόνους θα τους ξέσκιζα προς το τελείως λευκό.
    Ξέρω πως αυτό δεν είναι πάντα σωστό αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ.
    Εσύ εδώ έχεις αντισταθεί και έχεις ισορροπίσει όλη τη χρωματική δομή αριστοτεχνικά.
    Αυτό όμω που μου έκανε εντύπωη με τη μία όταν είδα τον πίνακα δεν ήταν η χρωματική δομή αλλά η πλάτη.
    Που…
    είναι πλάτη;
    Άμα καλύψω το κεφάλι μέχρι λίγο κάτω απο τους ώμους , βλέπω ένα ωραιότατο γυναικείο στήθος.

  3. Μαρτίου 30, 2010 στο 8:27 πμ

    …βέβαια θα μπορούσα να κομπάζω πως η πολλαπλή προοπτική του Πικάσο, μέσω αυτού του έργου, παίρνει νέα ώθηση. Αν αυτό είχε συμβεί συνειδητά. Δεν συνέβη όμως. Πλάτη ήθελα να φτιάξω. Τώρα που το λες βλέπω κι εγώ ότι θα μπορούσε να είναι στήθος (για ωραιότατο δεν ξέρω, γούστα είναι αυτά).

    Κατά τ’ άλλα η χρωματική ισορροπία (θα το έχεις παρατηρήσει σε άλλες ζωγραφιές μου) δεν είναι κάτι που επιζητώ ντε και καλά. Με ενδιαφέρει η εικόνα να «στέκεται» στο μάτι μου χρωματικά, αλλά αυτό είναι ένα εντελώς αυθαίρετο κριτήριο το οποίο δεν είναι και σταθερό: εξαρτάται από τη διάθεση της στιγμής, την περίοδο, το θέμα κτλ.

    Πάντως σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια (αν κι αισθάνομαι κάπως αμήχανα)

  4. Μαρτίου 30, 2010 στο 10:32 μμ

    Το «ωραιότατο» ήταν «διπλωματικό». Σε περίπτωση που το είχες κάνει επίτηδες, δηλαδή, να μη θίξω τα γούστα σου. Καλο πάντως είναι.
    Όσο για τη χρωματική ισορροπία , πες το καλύτερα χρωματικό δέσιμο. Δηλαδή ένα αποτέλεσμα που ικανοποιεί το μάτι. Αυτό που λες κι εσύ δηλαδή. Απο τη διάθεση της στιγμής εξαρτάται η χρωματική επιλογή. Το «δέσιμο» όμως μπορεί να γίνει με αμέτρητους συνδιασμούς χρωμάτων.

    Υ.Γ. Γιατί αισθάνεσαι αμήχανα; Μήπως δεν μου έχεις κάνει ακόμα την κατάθεση στο γνωστό λογαριασμό της ΠΙΣΤΕΩς;
    Πάω να δω και αν όχι, θα επανέλθω με λίβελο

  5. Ιουνίου 6, 2010 στο 7:35 μμ

    Ίσως η πιο εντυπωσιακή από την ενότητα «ομπρέλλες»:
    -Αβίαστη αίσθηση κίνησης.
    -Εξαιρετική η ιδέα του λίγου σιέλ στο άσπρο του φωτισμού στις γάμπες και πολύ σέξυ η λακουβίτσα στα σφυρά (ρε, μπας κι έχω πολύ καιρό να γ… ζωγραφίσω;;;)
    -Ιδανική αναλογία ώχρας και μπλε (ο Αλέξανδρος ξέρει τι κόλλημα έχω φάει μ’ αυτό το συνδυασμό)
    -Τι γυρεύει εκείνο το φωτάκι (κάτω από την αριστερή τιράντα) και προκαλεί παρερμηνείες;
    Δείτε τι μου θυμίσατε:
    http://picasaweb.google.com/chrismos53/YUdlmI#5479690206759068786

    Κωστή, εύγε!

  6. Ιουνίου 7, 2010 στο 9:16 πμ

    Chrismos , (δεν ξέρω πως είναι και η κλητική)
    σ’ ευχαριστώ για τα καλά λόγια σου και για τον κόπο που
    έκανες να τα γράψεις.
    -Τη λακουβίτσα τη βρίσκω κι εγώ σέξυ που, εν πάση περιπτώσει ζωγραφίζω όλη την ώρα – και δυστυχώς (για εμένα και την τέχνη) κυριολεκτώ.
    -Για το φωτάκι κάτω από την τιράντα ευθύνεται ο «δαίμων του εργαστηρίου». Βγήκε, δεν με χάλασε και το άφησα. Η τυχαιότητα όμως έδωσε αφορμή για ψυχαναλυτικούς (; ) συνειρμούς.
    -Αστεία η φωτό που παραθέτεις (αν και την είδα πρωί-πρωί…)

  7. Ιουνίου 7, 2010 στο 10:46 πμ

    Κώστα, call me Χρήστο -if you like…(σύνδρομο Jeffrey, μετά συγχωρήσεως)
    Τα καλά λόγια δεν είναι παρά ο ελάχιστος φόρος τιμής σ’ αυτά που τόσο απλόχερα μας μοιράζετε με την Τέχνη σας.
    Μια Τέχνη που ζουμάρει (ακόμα και με την έννοια του ζουμιού-μηνύματος) πάνω στον Άνθρωπο, δηλ. ακριβώς αυτό που ξεφτιλίζει η Νέα Τάξη Πραγμάτων, οι εχθροί του Ανθρώπου.
    Να είσαι καλά κι εσύ και όσοι μάχονται μέσα απ’ αυτό το ανθρωποκεντρικό μετερίζι.

    Σε όλα τα «ομπρελλικά» έργα σου, οι αλεξήλιες ομπρέλλες ΔΕΝ δημιουργούν σκιές. Παράλειψη ή αφαιρετική χρήση «ζωγραφική αδεία»;;; Ερωτώ ως εραστής της τέχνης και ερασιτέχνης ζωγράφος.
    Αν προτιμάς απάντηση μέσω μέιλ: chrismos53(παπάκι)gmail(τελεία)com

    Καλημέρα και καλή δύναμη

  8. Ιουνίου 7, 2010 στο 11:54 πμ

    καλημέρα Χρήστο,
    νομίζω πως οι ζωγραφιές μου (και οι σκέψεις μου) όντως ζουμάρουν στον Άνθρωπο ακόμα κι όταν λείπουν οι ανθρώπινες φιγούρες από αυτές. Είναι δηλαδή εικόνες και σκέψεις που (προφανώς) προέρχονται από έναν άνθρωπο και απευθύνονται -νομίζω και αφορούν- σε ανθρώπους. Μάλλον δε γίνεται κι αλλιώς… Χωρίς ωστόσο να τρέφω και καμιά βαθιά εκτίμηση για το ανθρώπινο είδος και για να μην παρεξηγηθώ διευκρινίζω: Νομίζω πως τόσο η Νέα όσο και οι Παλαιότερες τάξεις πραγμάτων -αν εξαιρέσουμε ένα μικρό διάστημα μετάβασης (από την προηγούμενη στην επόμενη κάθε φορά: λέγε με επανάσταση)- μόλις κυριαρχούσαν, γίνονταν κατεστημένο, δεν απέφευγαν τον εξευτελισμό του ανθρώπου (βλ. πολέμους, ολοκαυτώματα, πείνα, δουλεία, θρησκεία κτλ). Αυτά γενικά μιλώντας, αν μπορούσαμε να θεωρήσουμε συνολικά το ανθρώπινο είδος. Πάντα βέβαια υπήρχαν και υπάρχουν θύλακες σκεπτόμενων ανθρώπων (ας τους πω έτσι μιας και δεν μου έρχεται πιο κατάλληλη λέξη αυτή τη στιγμή) οι οποίοι προσπάθησαν και προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο (και τους κατοίκους του) καλύτερο ή έστω ομορφότερο.

    Επί του ζητήματος των σκιών: στους αριθμούς 1, 4 και 5 οι ομπρέλες δεν χρησιμεύουν τόσο στα μοντέλα όσο χρησιμεύουν στον ζωγράφο. Δεν έχουν λόγο να προκαλούν σκιές. Στον αριθμό 3 αν και προκαλεί μια σκίαση στο πρόσωπο και στο πανωφόρι της γυναίκας, ο γενικός φωτισμός είναι τέτοιος που δεν δημιουργεί σκιές. Στον αρ. 2 η σκιά της είναι έξω από το κάδρο και πάντως (ως λευκή) σκουραίνει ελαφρώς το πρόσωπο (που δεν φαίνεται…..).
    Στον αριθμό 6 η σκιά είναι εκεί, και στον αρ.7 ούτε κι εγώ ούτε και οι φιγούρες δείχνουμε να πολυνοιαζόμαστε για σκιές (εκτός από αυτές που σχηματίζονται – δίκην θεάτρου σκιών- στο κόκκινο πανί της ομπρέλας από τα κεφάλια)

    Ευχαριστώ και για την καλημέρα και για την δύναμη (που θα τη χρειαστώ)

  9. Ιουνίου 10, 2010 στο 7:25 μμ

    Κάπταιν,
    Όσα λες τ’ άδεια πίστωσα (ο άφραγκος στην εποχή μας λέγεται άνευρος;;;)
    Σε πιστώνω όμως μ’ αυτή την υπέροχη αίσθηση ελευθερίας, που έχετε οι ζωγράφοι, και που δεν υπόκειται σε φυσικούς νόμους (π.χ. βάρος, χώρος, σκίαση, φωτισμός, φυσικά χρώματα κλπ.)

    Άλλος ένας καφές στη γκαλερί σου, μου ομόρφηνε τ’ απόγιομα.
    Να ‘σαι καλά.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 164,043 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Μαρτίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: