04
Νοε
09

Tango VI

tango

About these ads

144 Responses to “Tango VI”


  1. Νοεμβρίου 5, 2009 στις 1:29 πμ

    Αυτό το τάνγκο δεν υπήρχε (τουλάχιστον το καλοκαίρι)
    Λοιπόν. Βλέπω διαφορές και ομοιότητες με τα άλλα τανγκο της συλλογής “μουσικές”. Μια βασική ομοιότητα είναι το κόκκινο φόρεμα. (μόνο σε έναν πίνακα δεν φορεί κόκκινο φόρεμα)
    Μάλλον όμως πως είναι και η μοναδική.
    Εδώ υπάρχει μια στροφή σε πιο ρεαλιστική αναπαράσταση. Τόσο πολύ που θαρρώ πως βλέπω τον ιδρώτα στο πρόσωπο του χορευτή.
    Γενικά φαίνεται πως κατέχεις καλά το λάδι.
    Μια άλλη καινοτομία που μ΄αρέσει είναι που κόβεται η σκηνή απο τα ορια του καμβά. Κι έτσι μένει μετέωρο το ερώτημα “τα δύο χέρια ενώνονται ή όχι; ”
    Ο άντρας φαίνεται να πατά γερά αλλά δεν φαίνονται τα πόδια του. Η γυναίκα αφήνεται στη σίγουρη στιβαρότητά του. Μια στιβαρότητα που όμως σε συναισθηματικό επίπεδο αναιρείται απο το βλέμμα του. Δεν είναι πόθος αυτό που δείχνει το πρόσωπό του. Πιο πολύ μου μοιάζει με κάτι σαν “ωχ! και τώρα τι κάνουμε;”
    Η γυναίκα πάλι, φαίνεται εντελώς αφημένη πάνω του αλλά όχι και δοσμένη.
    Το θεωρώ λίγο πιο κάτω απο κορυφαίο.
    Κι αυτό διότι κορυφαίο της σειράς των τάνγκo – και να με συμπαθάς – θεωρώ το tango IV.
    Ετούτο εδώ είναι άλλης φιλοσοφιας σύλληψη και εκτέλεση και ίσως απο τεχνικής άποψης να είναι και ανώτερο. Απλά εδώ η έμφαση δίνεται στο ζευγάρι που χορεύει. Το άλλο όμως με τους υπηρέτες με τις ομπρέλες κάτι μου κάνει.
    Ίσως να σου τα ανακάτεψα με τη σύγκριση αλλά δεν μπορούσα να ξεφύγω.Γούστα είν΄αυτά.

  2. Νοεμβρίου 5, 2009 στις 11:38 πμ

    Είμαι από την Καρδίτσα και δεν ξέρω από καλό λάδι (μπαμπάκια και καπνά βγάζει ο τόπος).

    Αυτός είναι ο προτελευταίος πίνακας που έφτιαξα πριν από 2-3 εβδομάδες περίπου.

    Και λίγο πιο κάτω από την κορυφή, πάλι ψηλά είναι. (Όχι βέβαια όταν μιλάμε για λοφάκια άμμου στην παραλία – άλλη κουβέντα)

    Θα ήθελα να σε επιβεβαιώσω ή να σε διαψεύσω (σε επίπεδο προθέσεων και απόδοσης στον καμβά) αλλά λέω προς το παρόν να κρατήσω τη γνώμη
    -που εκφράζω εδώ κι εκεί και όταν τύχει- και να μην μιλήσω (ως δημιουργός)
    για το έργο (αν αυτός έχει το θράσος να αυτοαποκαλέιται δημιουργός και αυτό την αξίωση να θεωρείται έργο).

    Πάντως με κάποιες διαπιστώσεις δε θα μπορούσα να διαφωνήσω.

    Καλά κάνεις και τα ανακατεύεις. Σιγά μην τα αφήσουμε στάσιμα…

  3. Νοεμβρίου 5, 2009 στις 7:03 μμ

    πολύ συμφωνώ με όσα έγραψε ο Αλέξανδρος Ανδρουλάκης !
    Όμως,
    μπορεί οι μιμικοί του άντρα να μη λένε πάθος,
    το στόμα όμως και το ρουθούνι λένε άλλα..
    Τά άλλα tango, για τις συγκρίσεις, δεν μπόρεσα δυστυχώς να τα βρώ :
    ίσως δεν έχουν κοινό tag-άρισμα με τούτο εδώ.
    και ναι !
    ο άντρας είναι σχεδόν στατικός, μ’ένα κέντρο βάρους στα γόνατα κι ακόμη παρακάτω,
    ενώ η γυναίκα έχει το κέντρο βάρους της στο τριγωνάκι ανάμεσα στις κλείδες !
    Υπέροχο !
    Εκφράζω τον ενθουσιασμό μου !!

  4. Νοεμβρίου 5, 2009 στις 7:12 μμ

    Δε λες κουβέντα λοιπόν. Το’ χουμε ξαναπει άλλωστε, όταν μιλάει η κριτική ο δημιουργός σωπαίνει.

    ** τα άλλα τανγκο είναι δεξιά στο μπλογκ, πάνω απο το ημερολόγιο 03.μουσική

  5. Νοεμβρίου 5, 2009 στις 7:45 μμ

    HyPer,
    ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια
    και για την δική σου “ανάγνωση”.
    Σκέφτομαι πως οι διαφορετικές
    αναγνώσεις είναι αυτές που δίνουν
    σε κάθε έργο την όποια αξία του.
    Με με την “ανάγνωση” του καλλιτέχνη
    να συμπεριλαμβάνεται βέβαια.

    θα κρατηθώ (όσο αντέξω – μιας και αν η σιωπή είναι χρυσός μάλλον είμαι ένας φτωχός άνθρωπος συνήθως) και δεν θα παρέμβω στην επί της ουσίας
    κουβέντα για τον πίνακα.

  6. Νοεμβρίου 5, 2009 στις 7:47 μμ

    Ανώνυμε σ’ ευχαριστώ
    για το μουσικό ποίημα
    ή
    την ποιητική μουσική.
    Αφορμή για σκέψεις διάφορες.

  7. 8 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 5, 2009 στις 11:48 μμ

    Για καποιο λογο επιμενω μονο στο προσωπο της κοπελας σε συγκριση μ εκεινο του νεαρου ο ζωγραφος βλεπει καλα τι εννοω

  8. Νοεμβρίου 6, 2009 στις 9:33 πμ

    Δον,
    Θα μπορούσα να σκεφτώ πολλούς λόγους
    για τους οποίους κάποιος θα επέμενε στο
    πρόσωπο της κοπέλας.
    Αλλά θα μπορούσα να σκεφτώ κι άλλους
    τόσους για το αντίθετο.
    Γι αυτό θα ήθελα να διαβάσω και τον
    δικό σου.

    Την πιο καλή μου Καλημέρα.

  9. 11 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 6, 2009 στις 12:49 μμ

    Αστον. Το εργο ειναι καλο, αυτο μετραει το συνολο καιο ως συνολο ειναι καλο .
    Καλημερα και σε σενα και παντα δημιουργικά

  10. Νοεμβρίου 6, 2009 στις 2:21 μμ

    αααα,
    άρα ένα από τα δύο πρόσωπα δεν σου αρέσει.
    Θα σου για την ιστορία (της Τέχνης) ότι
    όσες γυναίκες έχουν δει τον πίνακα από κοντά
    παρατήρησαν ότι η ντάμα είναι άσχημη.
    Από τους άντρες μόνο ο Αλέξανδρος έκανε σχόλιο
    για το πρόσωπο του καβαλιέρου (κρίνοντας την έκφρασή του).

    (Βέβαια για να είμαι ειλικρινής
    καθόλου δεν με ενδιέφερε
    η ομορφιά -τύπου σαπουνόπερας-
    των δύο χορευτών όταν έφτιαχνα
    τον πίνακα, αλλά μόνο η σχέση τους)

    Πάντως με αφήνεις με την απορία…

    υγ. μπορώ να ακούσω γενικώς αλλά κυρίως από φίλους -όπως εσύ-
    και το πιο αρνητικό σχόλιο του κόσμου. Δεν ζωγραφίζω εξάλλου
    για να μαζεύω κομπλιμέντα.

  11. 13 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 6, 2009 στις 3:03 μμ

    Με επεισες φιλε Κωστα να μιλησω
    Σε καθε ενα από τα δυο σωματα υπαρχουν οι δικοι του αξονες συμμετριας αναλογα και με την κινηση Οι αναλογιες των δυο σωματων κατα κυριο λογο δειχνουν ν’ ακολουθουν τις φυσικες αναλογιες. Δεν προκεται για ναιφ ζωγραφικη ουτε για σουρεαλισμο Ο ζωγραφος κανει προσπαθεια αποδοσης οχι μονο των συναισθηματων και της στιγμης και ειναι φανερο. Το προσωπο της χορευτριας λογω της στασης της γερνει λιγο προς τα πισω αυτο σημαινει κατι για τον σχεδιαστη του κεφαλιου. Εάν το προσωπο κοιταζε ισια μπροστα τοτε το κεφαλι θα ειχε αλλο μεγελος θαταν ποιο μεγαλο θα εδενε αναλογικα με εκεινο του ανδρα. Η αποδοση του ανωτερω δεν πετυχε δεν αποδωθηκε αναλογικα το ανωτερω με αποτελσμα να φαινεται στο τελος το κεφαλι μικροτερο σε σχεση με το ολο σωμα με εποτελεσμα το ενα κεφαλι διπλα στο αλλο να δειχνουν δυσαναλογα Η γυναικα δεν ειναι ασχημη απλα το κεφαλι της σε σχεση με εκεινο του ανδρα μοιαζει αφυσικα μικρι γιατι δεν αποδωθηκε η κληση προς τα πισω ετσι ωστε να φανει αναλογικα αυτο που πρεπει. Επισης ξερουμε στο σημειο επφαης των δυο προσωπων ο τροπος που προβαλει η ανδρικη μυτη στο μαγουλο της κοπελας προδιδει σχεδιαστικη η χρωματικη αδυναμια οι σκιες ισως θα πρεπε να ειναι ποιο τολμηρες για να γινουν ευδιακριτα τα ορια . Δεν ξερω αλλα εγω το αποδιω εκει το αυφσικο εκεινο που τραβα το βλεμμα μου στον πινακα.

  12. Νοεμβρίου 6, 2009 στις 4:01 μμ

    το δικό μου το σχόλιο για το ρουθούνι παράπεσε… :(

  13. Νοεμβρίου 6, 2009 στις 7:55 μμ

    Δον μου,
    θα μπορούσα να γράφω παραγράφους επί παραγράφων για την τεχνική της προοπτικής σμίκρυνσης και για το πόσο τη θεωρώ ανεπίκαιρη, από το τέλος του 19ου αιώνα και μετά με την εμφάνιση της φωτογραφίας. Ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε και μέσα στον οποίο ζούμε, διαθλάται μέσα από υποθετικούς ή πραγματικούς φωτογραφικούς φακούς. Πλέον -αλλά αυτή είναι η δική μου άποψη- ένα τεχνητό μεγάλωμα του κεφαλιού της ντάμας ή μια σμίκρυνση του κεφαλιού του καβαλιέρου μπορεί να έδινε μεγαλύτερη αρμονία στη σύνθεση αλλά θα αδικούσε την εκδοχή της πραγματικότητας που ζούμε σήμερα. Όσο για τη μύτη του άντρα, προβληματίστηκα αν και η σκιά που υπάρχει πάνω της (καθώς παραμορφώνεται όπως κολλάει στο μάγουλό της) έπρεπε να υπάρχει ή αν θα έπρεπε η σύγχυση (προκειμένου αυτή η σύγχυση να λειτουργήσει ως το ανεπαίσθητο κανάλι διάχυσης του ενός μέσα στον άλλο) να είναι μεγαλύτερη.

    Νομίζω όμως ότι αν έμπαινα σε μια τέτοια κουβέντα θα χανόταν ένα από τα ουσιαστικότερα σημεία/λόγους ύπαρξης της Τέχνης: η επικοινωνία. Γιατί το λέω αυτό: διότι πέρα από τον λόγο που κατέστησε επιτακτική την ανάγκη να «βγει» αυτή η εικόνα από μέσα μου, από τη στιγμή που αποφάσισα να τον θέσω σε κοινή θέα (έστω με ψηφιακό τρόπο προς το παρόν) το ζητούμενο (αυτό που αντιλαμβάνομαι εγώ ως ζητούμενο) ήταν ακριβώς η επικοινωνία και η επαφή με τους λίγους καλούς φίλους που μπαίνουν σ’ αυτή την άκρη του διαδικτύου. Δηλαδή η κουβέντα γύρω από τις εικόνες και τα συναισθήματα που ανασύρει στον καθένα αυτή η ζωγραφιά. Κι αυτά βέβαια μπορεί να άπτονται του θεματικού περιεχομένου ή του σχεδιαστικού. Γι αυτό επέμεινα να πεις αυτό που σε «χάλαγε». Είναι υπέροχο να ακούς από φίλους γνώμες ειλικρινείς, και όχι ψεύτικες ευγένειες και τα συναφή. Αν σε σένα η «δυσαρμονία» (σε εισαγωγικά για να καταδείξω ότι πρόκειται για τη γνώμη σου) των κεφαλιών, λειτούργησε ως ενοχλητική παρακώληση που μαγνήτιζε το βλέμμα σου, αυτό είναι μια σημαντική πληροφορία για μένα κυρίως ως φίλου και δευτερευόντως ως ζωγράφου. Δεδομένου ότι δεν μπορώ να δω το βλέμμα ή να ακούσω την φωνή και την ανάσα σου, την ώρα που στέκεσαι μπροστά στον πίνακα, το γραμμένο σχόλιό σου είναι ό,τι μας απομένει προκειμένου να υπάρξει μεταξύ μας επικοινωνία (με αφορμή και μόνο τον πίνακα). Κι αυτό είναι το σημαντικό (στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την Τέχνη, όταν πια φεύγει από την σιωπή του εργαστηρίου).

    Αν έστω για μια στιγμή νόμισες ότι μπορεί να με στεναχωρούσε η γνώμη σου μπορώ να σε διαβεβαιώσω (και να στο πρωτοκολλήσω αν χρειάζεται – για να του προσδώσω επισημότητα) πως γενικώς -αλλά και ειδικώς σε ό,τι αφορά την τέχνη (μου)- οι ειλικρινείς γνώμες μόνο χαρούμενο μπορούν να με κάνουν.

    Στο facebook, μια καλή μου φίλη, που μπαίνει κι εδώ αλλά δεν σχολιάζει με ρώτησε με ποια από τα σημεία της γνώμης του Αλέξανδρου δεν διαφωνώ (όπως του γράφω παραπάνω). Δεν στάθηκα -απαντώντας της- στα θετικά του σχόλια αλλά κυρίως στα κριτικά και ερμηνευτικά του. Κι ίσως θα έπρεπε (για να τηρήσω και τυπικά το ότι «ο δημιουργός καλό είναι να μην μιλάει για το έργο του»- δημόσια τουλάχιστον) να στείλω αυτή μου την απάντηση και στον Αλέξανδρο με email.

    Σ’ ευχαριστώ και πάλι.

  14. Νοεμβρίου 6, 2009 στις 7:59 μμ

    Hyper,
    καθόλου δεν παράπεσε το σχόλιό σου για το ρουθούνι (και το στόμα).
    Απλά δεν ήθελα (από κακώς εννοούμενη συστολή)
    να σου ζητήσω να μπεις στον κόπο να μας γράψεις (σε όλη την εδώ παρέα εννοώ) τι είναι αυτά τα άλλα που λένε….
    Αλλά εννοείται ότι θα τα διάβαζα με ενθουσιασμό
    οπότε, μιας και το επαναφέρεις, περιμένουμε να σε ακούσουμε…. (να σε διαβάσουμε για την ακρίβεια). :)

  15. 17 Ανώνυμος
    Νοεμβρίου 6, 2009 στις 11:32 μμ

    καλησπεριζω την καλη παρεα δειλα δειλα εχοντας την αναγκη να καταθεσω μια κ μονο παρατηρηση πιο πολυ για την καθεαυτου κριτικη ως πραξη παρα για τον πινακα. Η ολη συζητηση σας με εστειλε σε πιο παλια χρονια..τοτε που πρωτοδιαβασα τον ”τρυποκαρυδο” του ΤΟΜ ΡΟΜΠΙΝΣ. Για οσους απο εσας το εχετε διαβασει πραγματικα εχετε ηδη καταλαβει τι θελω να σας πω. Οσοι ομως δεν γνωριζετε το best seller θα σας γραψω μονο την περιληψη του οπισθοφυλλου κ τοτε θα σας φυγει καθε απορια για τις ομοιοτητες με την συζητηση που εχετε.
    ”Ο ΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟΣ” ειναι ενα ειδος ερωτικης ιστοριας που εκτυλισσεται μεσα σε ενα ΠΑΚΕΤΟ ΤΣΙΓΑΡΑ ΚΑΜΕΛ. Αποκαλύπτει το σκοπο της σελήνης, εξηγει τη διαφορα αναμεσα στους κακοποιους και τους παρανομους, εξεταζει τη διαμαχη αναμεσα στο δεσμευμενο σοσιαλιστη κ το ρομαντικο ατομικιστη , ζωγραφιζει ενα πορτραιτο της συγχρονης κοινωνιας με ζαμπλουτους Αραβες, εξόριστους βασιλιαδες και εγκυμονουσες μαζορετες. Τελος ασχολειται κ με τα μυστηρια των πυραμιδων.

    Κ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΛΥ ΠΕΙΣΤΙΚΑ Κ ΜΕ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ…

    εναν πινακα ή ενα οποιοδηποτε εργο εκφρασης το μεταφραζουμε με τους δικους μας κωδικους…το ιδιο συμβαινει κ στον δημιουργο ο οποίος υποκειμενικα παραγει το εργο του..Η αξια ενος δημιουργηματος δεν εγκειται στην πολλαπλοτητα των συναισθηματων που αναδυει, ουτε στο σε ποσους ξεσηκωνει σκεψεις.. γιατι κ ενα πατημενο μυρμηγκι μπορει να προκαλεσει ακριβως το ιδιο εαν τιτλοποιηθει ως εργο τεχνης. Ηαξια ενος εργου, κατα την ταπεινη μου γνωμη βρισκεται στο κατα ποσο γινεται ”η αντιπροσωπευτικη εικονα” του κοσμου μεσα στον οποιο ζει κ κατα ποσο γινεται σημειο αναφορας για επομενα κ μεθεπομενα εργα, ασχετου μορφης.

    κ τωρα πολυ σωστα θα θιξετε την πολυλογια μου κ Ο ζωγραφος θα μου πει οτι δεν κανει τεχνη…Κ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ γιατι η ζωγραφικη ειναι μονοδιαστατη οπτικη κ εσενα Κωστα σε θωρω πολυδιαστατο ον!

    Χαιρετω τους τολμηρους που θα διαβασουν το κειμενο μου..κ τους συγχαιρω που το αντεξαν!

  16. 18 Ανώνυμος
    Νοεμβρίου 6, 2009 στις 11:36 μμ

    Α κ κατι ακομα…στατιστικως μπορει οι γυναικες που ειδαν τον πινακα να βρηκαν ασχημη την γυναικα αλλα σιγουρα για διαφορετικους λογους η καθε μια κ σιγουρα υπηρξε κ η εξαιρεση…οπως πχ.γυναικα να βρηκε ασχημο κ τον αντρα…χαιρετω

  17. 19 Ανώνυμος
    Νοεμβρίου 6, 2009 στις 11:40 μμ

    Α επεισης μπορει στατιστικως οι γυναικες που ειδαν τον πινακα να βρηκαν ασχημη την γυναικα αλλα σιγουρα για διαφορετικους λογους η καθε μια…κ ακομα, σιγουρα υπηρξε καποια που θα βρηκε κ τον αντρα ασχημο…

  18. Νοεμβρίου 7, 2009 στις 12:38 πμ

    Άντε ρε παιδι μου να κάνουμε και μια ωραία κουβέντα!
    Το λοιπόν:
    ΔΟΝ, το κεφάλι της γυναίκας σου φαίνεται δυσανάλογο με του άντρα αλλά…
    ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!
    προσπάθησε να την φανταστείς με κεφάλι ανάλογο του άντρα. Τότε θα είναι γκροτεσκο διότι θα είναι δυσανάλογο με το σώμα της.
    Το σώμα της γυναίκας είναι αρκετά μικροτερο απο του άντρα. Αν σ΄ενοχλεί αυτό έχει καλώς. Μπορεί όμως αυτό να είναι και άποψη. Ούτως ή άλλως τα γυναικεία σώματα είναι μικρότερα απο τα ανδρικά. Κάποια είναι και αρκετά μικρότερα. Εδώ φαίνεται ένας γιγαντωμένος άνδρας που – εμένα τουλάχιστον – μου μοιάζει αδύναμος κι ας είναι η γυναίκα πεσμένη πάνω του.
    Η σκιά της μύτης καλώς δεν μπήκε γιατί θα παραμόρφωνε το πρόσωπο της γυναίκας. Θα της έβαζε πολύ μέσα το μάγουλο και αυτό θα ήταν άσχημο. Πολύ συχνά όταν κάνουμε ρεαλισμό παραβλέπουμε κάποια ρεαλιστικά στοιχεία καλλιτεχνική αδεία. (όπως πχ το έντονο βαθούλωμα κάτω απο τη μύτη)
    Δε νομίζω πως έχει τεχνικά ψεγάδια το εργο. Ισα ίσα όπως έγραψα και στο προηγούμενο σχόλιό μου έχει σχεδιαστικές αρετές.
    Ίσως κάποιους ξενίζει ο τρόπος χειρισμού του λαδιού και των φωτοσκιάσεων. Αλλά αυτό είναι θέμα γούστου.
    Εγώ τόσο καιρό δυσκολεύομαι να κάνω μια συνολική κριτική των έργων σου γιατί – το έχεις καταλάβει άλλωστε – δεν είναι το στυλ μου αυτός ο τρόπος ζωγραφικής (μιλώ για το συγκεκριμένο) κι απο την άλλη υπάρχουν έργα που είναι πολύ καοντά σε αυτά που κάνω ή σε αυτά που μου αρέσουν. Θέλω να πω πως δεν έχω βρει το στίγμα σου.
    Πχ το τάνγκο IV που έλεγα, είναι σα να το έχει φτιάξει άλλος ζωγράφος.
    Δεν θέλω να πω πως μένουμε στάσιμοι και κάνουμε τα ίδια και δουλεύουμε συνεχώς με τον ίδιο τρόπο (αυτό θα μας εξόντωνε καλλιτεχνικά).
    Δεν ξέρω,εδώ είμαι λίγο μπλοκαρισμένος , γιατί έχω κι εγώ υποστεί αλλαγές. Έχω έργα που άμα τα δείξω δεν θα το πιστέψει κανείς πως είναι δικά μου. Με το να δουλεύω παραγγελίες για την “τουριστική μας δημοκρατία” έχω φτιάξει απίστευτα αταίριαστα μεταξύ του πράγματα προσπαθόντας να προσαρμοστώ στις εκάστοτε απαιτήσεις. Αν αρχίσω και τα βγάζω αυτά στο μπλογκ θα πείτε πως είμαι σχιζοφρενής.
    Αυτό όμως που πραγματικά με εκφράζει είναι αυτό που επιλέγω να δείξω (σε πολλά απο τα προαναφερθέντα δεν εχω βάλει ούτε την υπογραφή μου)
    Αν βγάζαμε συμπεράσματα για σένα μόνο απο τις αναρτήσεις των έργων σου, αυτή η συνέπεια υπάρχει.
    Εχεις βάλει όμως τα άπαντα (;) στο πλάι του μπλογκ κι εγώ μιλώ και με βάση αυτά.
    Άβυσσος η ψυχή των καλλιτεχνών.

    Υ.Γ. Οι γυναίκες που βρίσκουν την χορεύτρια άσχημη είναι – και μετά συγχωρήσεως – πολύ κουφάλες ,διότι ξέρουν πολύ καλά όλες, πως άμα λύσει μια γυναίκα τα μαλιά της γκρεμίζει γύρω της ντουβάρια. (άντρες δηλαδή)

  19. 22 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 7, 2009 στις 1:08 πμ

    αυτη η γιναικα δεν ειναι μικροκαμωμενη δείτε τους ωμους της ιδιως τον εναν που τραβα την προσοχη αν και στις μυτες των ποδιων της το υψος της δεν ειναι ευκαταφρονητο εν πασει περιπτωση δεν θελω παρα μια μικρη μεγενθυση τοσο ανεπαισθητη στο μηκος οχι στο φαρδος του κεφαλιου Εσεις ειστε ζωγραφοι εγω πολεμιστης αγαπω τη ζωγραφικη αλλα δεν θα τολμουσα να κανω εργο οπως του Κωστα. Του βγαζω το καπελο για την επιλογη και το αποτελεσμα Μη δινετε σημασια σε οτι λεω καμια φορα γινομια γεροντοκορος

  20. Νοεμβρίου 7, 2009 στις 2:03 πμ

    Δον Κιχώτη
    δεν έχεις δίκιο.Σύγκρινε τους ώμους της με τους ώμους του άντρα.
    Ή τη μεση της με τη μέση του άντρα. Σωστα λες “στις μύτες των ποδιών της”, εγώ λέω πως μπορεί πάνω στην κίνηση του χορού να έχει ανασηκωθεί και λιγο στον αέρα. Του φτάνει άρκετά κάτω απο το σαγόνι.
    Γι΄αυτό και μ΄αρέσει το τέχνασμα να κοπεί το σχέδιο στην περίμετρο του καμβά. Σε βάζει να υποθέσεις διάφορα.Εξάλλου μην ξεχνάμε πως ένας σπουδαίος Ντεγκά το έκανε κατά κόρον με τις μπαλαρίνες του.
    Η μόνη αντίρρηση που μπορώ να δεχτώ είναι “γιατι να ζωγραφίσει μια τόσο μικρή γυναικεία φιγούρα”
    Εδώ … σηκώνω τα χέρια ψηλα΄. Δεν πιστεύω όμως πως δεν είδε ο ζωγράφος αυτή τη διαφορά μεγέθους. Δεν γίνεται να μην την είδε. Το ότι δεν τη “διόρθωσε” κάτι πρέπει να μας πει.
    ΠΕς μας βρε!

  21. Νοεμβρίου 7, 2009 στις 2:22 πμ

    Υ.Γ. στο προηγούμενο

    ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ
    για δες το λίγο μόνο ώς φωτεινό και σκοτεινό.
    Υπάρχει δυσαναλογία;
    Ξέχασε το σχέδιο πως ειναι ένας άντρας και μια γυναίκα που χορεύουν.
    Δες μονο φως και σκοτάδι. Μισόκλεισε τα μάτια και απομακρύνσου λίγο απο την οθόνη.

    (σύντεχνε ο αριθμός λογαριασμού μου είναι 1κ2κ3κ4παιδια τράπεζα Πειραιώς)

    Πέρα απο την πλάκα (με την πειραιώς) την πιστεύω την υπεράσπιση που κάνω αν και – το ξαναλέω – αυτό το στυλ ζωγραφικής δεν είναι κι αυτό που μου ταιριάζει. Σε έναν πίνακα όμως υπάρχουν αμέτρητα πράγματα να δούμε και υπάρχουν και “κουρτίνες” που μας τα κρύβουν. Η ανάγνωση ενός πίνακα δεν είναι εύκολη υπόθεση.
    Έχουν γίνει εδώ κατά καιρούς συζητήσεις για το ρόλο του ζωγράφου στο πως αντιλαμβάνονται οι άλλοι το έργο του. Καθόλου εύκολη κουβέντα και τα συμπεράσματα είναι πάντα μετέωρα.
    Αν εγώ – εμείς εδώ – είμαστε στην κριτική μας , εντελώς έξω απο τις προθέσεις του ζωγράφου, ο ζωγράφος έχει το δικαίωμα να μας γκρεμίσει τις εντυπώσεις που αποκομίσαμε απο το έργο του;
    Αν υποθέσουμε πως μπορούσε με κάποιο τρόπο να εμφανιστεί ο Ντα Βίντσι στις μέρες μας για μια… σύντομη δήλωση, θα είχε το δικαίωμα να μας πει: “Ρε τι μαλακίες λέτε τόσα χρόνια για τη Μόνα Λίζα; Είναι αυτή κλπ. Ο Μυστικός δείπνος είναι έτσι κι έτσι κλπ. και κόφτε το…”
    Θα είχε – ως συνειδητοποιημένος καλλιτέχνης – το δικαίωμα να το κάνει;
    Δεν ξέρω.
    Ξέρω μόνο πως ο άνθρωποι χρειαζόμαστε τη “μαγεία” και αυτή μας τη δίνουν οι καλλιτέχνες. Οι μύθοι που φτιάχνονται γύρω απο έργα τέχνης και τους δημιουργους τους συντελούν σ΄αυτή τη μαγεία.
    Αν έρθουν με μια δήλωσή τους και μας την πάρουν……..

  22. Νοεμβρίου 7, 2009 στις 10:06 πμ

    Καταρχήν τα διαδικαστικά:
    1ον έχω μπερδευτεί αν ο Ανώνυμος (με κεφαλαίο και τόνο) ταυτίζεται με τον ανωνυμο. Αν και μια δυο ενδείξεις μου βάζουν τη υπόνοια ότι δεν ταυτίζονται.
    2ον σύντεχνε τσέκαρε τον λογαριασμό σου στην Πειραιώς, η οφειλή έχει τακτοποιηθεί.

    Ανώνυμε, κι όμως ένα πατημένο μυρμήγκι που παρουσιάζεται ως έργο τέχνης δεν μπορούμε παρά να το εκλάβουμε ως έργο. Που μπορεί βέβαια κανείς να το κριτικάρει κατά το δοκούν, να εκφράσει άποψη και να αποφασίσει αν του αρέσει ή όχι, αν του πάει ή δεν του πάει, αν του λέει κάτι ή όχι κτλ.
    (Άσχετο. Σκέφτομαι το πατημένο μυρμήγκι σε ένα πλαίσιο από λαδομπογιά στο πάτωμα μιας γκαλερί και στο κάτω μέρος του πλαισίου την ταμπέλα με το όνομα του καλλιτέχνη , τις διαστάσεις και την αναφορά της τεχνικής: Μικτή τεχνική, λάδι και οργανική ύλη σε πάτωμα.)
    Μάλλον δεν έχουμε -μετά τον 20ο αιώνα- άλλο κριτήριο για να αποφανθούμε αν κάτι είναι έργο Τέχνης ή όχι παρά μόνο την δήλωση ου δημιουργού.
    Τώρα στο κατά πόσο ένα έργο είναι «αντιπροσωπευτική εικόνα» του κόσμου μέσα στον οποίο ζει, νομίζω πως αυτό είναι αναπότρεπτο. Για κάθε έργο. Να εξηγηθώ εν συντομία. Κάθε άνθρωπος (κι εδώ μας απασχολεί ο καλλιτέχνης) δεν μπορεί παρά να ζει στην εποχή του. Βιολογικά. Δεν μπορεί παρά να επηρεάζεται από την εποχή του. Είτε ζει στο επίκεντρο των εξελίξεων (π.χ. στη Ν.Υόρκη) είτε απομονωμένος σε μια άκρη του Χάρτη (π.χ. στην Καταβατή Σίφνου) δεν μπορεί παρά να ζει στην εποχή του και να επηρεάζεται λιγότερο ή περισσότερο από αυτήν. Συνεπώς η εικόνα των έργων του θα είναι αντιπροσωπευτική της εποχής του. Με την εξής έννοια: Προκειμένου να φτιάξουμε μια απολύτως άρτια εικόνα της εποχής (πράγμα αδύνατο, αλλά το υποθέτουμε) θα πρέπει να συμπεριλάβουμε όλες τις ψηφίδες (τα πίξελ;) που την απαρτίζουν. Αν σήμερα ένας καλλιτέχνης ζωγραφίζει με αναγεννησιακό τρόπο ή κάνει αγιογραφίες με τον Βυζαντινό, αυτό σημαίνει ότι η σημερινή εποχή (όπως ο ίδιος τη βιώνει) τον οδηγούν στην υιοθέτηση αυτού τού τρόπου. Μπορεί τα σύγχρονα μέσα της εποχής να είναι ψηφιακά ή οι εγκαταστάσεις, οι περφόρμανς, η βίντεοαρτ κτλ. και τα θέματα (της μοδός, του συρμού) να έχουν να κάνουν κυρίως με κοινωνικά και οικολογικά ζητήματα. Το γεγονός όμως ότι πάρα πολλοί (που να ξέρω το ποσοστό;) δημιουργοί επιλέγουν προγενέστερους τρόπους και θέματα που επανέρχονται διαρκώς (όπως ο έρωτας π.χ) δεν τους καθιστά ανεπίκαιρους, εκτός εποχής. Τώρα στο που έγκειται η αξία ενός έργου Τέχνης…μεγάλο ερώτημα στο οποίο πιθανώς να υπάρχουν όσες απαντήσεις όσοι και οι θεατές κάθε έργου.

    Ναι υπήρξε μία που βρήκε και τον άντρα άσχημο (κι αυτή η παρατήρησή σου μου δημιουργεί την υπόνοια ότι διαφέρεις από τον ανωνυμο)

  23. Νοεμβρίου 7, 2009 στις 10:47 πμ

    Σύντεχνε,
    προφανώς και δεν «βλέπουμε» και δεν κριτικάρουμε μόνο την Τέχνη που ταιριάζει στο δικό μας στυλ. (το «κριτικάρουμε» με την έννοια του προβληματισμού, του στοχασμού και όχι με την έννοια των «««αγαπημένων»»» μου τεχνοκριτικών). Η ζωή τριγύρω μας έχει τόσες διαφορετικές εικόνες και εκδοχές -και συνεπακόλουθα και η Τέχνη- που θα ήταν εθελοτυφλία (στην καλύτερη περίπτωση) το να παρατηρούμε μόνο όσα μας ταιριάζουν ως στυλ.

    Το πιθανότερο είναι να μην έχεις βρει το στίγμα μου, γιατί δεν έχω στίγμα. Δεν με ενδιαφέρει καν να βρω το στίγμα μου, με την έννοια ότι δεν με ενδιαφέρει να βρω έναν τρόπο με τον οποίο θα ζωγραφίζω (που να είναι και αναγνωρίσιμος). Αρκετούς επιβλέποντες έχω στη ζωή μου (που είτε τους έχω επιλέξει είτε τους βρήκα κληρονομικώς) για να προσθέσω κι έναν ακόμα: τον αόρατο εαυτό μου που θα με καθοδηγεί στο πως πρέπει να τραβήξω τη μολυβιά ή να απλώσω το χρώμα κτλ. Έτσι αν έχω πάρει μια οριστική απόφαση (όσο οριστικό μπορεί να είναι οτιδήποτε) για τη ζωγραφική μου, αυτή είναι να είναι ελεύθερη κι απαλλαγμένη από κάθε είδους «πρέπει». Χωρίς καν αυτό να είναι κανόνας αφού κι αυτό θα ήταν ένα επιπλέον «πρέπει». Ζωγραφίζω ή σκιτσάρω (ψηφιακά ή παραδοσιακά), γράφω στίχους και μουσικές τότε όταν νιώθω ότι πρέπει να βγει κάτι από μέσα μου επιτακτικά, που αν δε βγει θα με κατατρέχει και δε θα με αφήνει να ησυχάσω. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ασχολούμαι (ταλαιπωρώντας υλικά, θεατές κι ακροατές). Για να διατηρώ την ηρεμία μου. Σε αυτή τη διαδικασία το να βρω το στίγμα μου θα ήταν για μένα καταπιεστικό δηλαδή, αντίθετο με αυτό εξ αιτίας του οποίου ασχολούμαι.
    Η έκθεση βέβαια των έργων, είτε σε πραγματικό είτε σε εικονικό χώρο, είναι άλλο πράγμα. Γίνεται (σε ότι με αφορά πάντα) κυρίως γιατί είναι ο μόνος έγκυρος/τίμιος τρόπος να «ανοίξω» τον εαυτό μου στους γύρω μου χωρίς υποκρισίες ή κοινωνικά φτιασίδια που (θέλοντας και μη) υπάρχουν στη συμπεριφορά μου όταν συναναστρέφομαι. Η ζωγραφική μου (μπορεί να μη λέει πολλά για κάποιον) αλλά είναι ειλικρινής. Είναι ένας τρόπος να «δει» κανείς τον πραγματικό εμένα (θα μου πεις «ποιος χ….. να σε δει;» – σωστό κι αυτό). Γι αυτό κι επιμένω στις κουβέντες μας για την επικοινωνία και τη σημασία της. Γι αυτό επέμενα και στον Δον να εκφραστεί.

    ΥΓ. Τη διαφορά μεγέθους στα κεφάλια την είδα από τις πρώτες στιγμές του σχεδίου. Δεν με χάλασε αισθητικά (κοιτάξτε γύρω σας και συγκρίνετε τα κεφάλια των ανδρών και των γυναικών). Έπειτα έκανα και διάφορους συνειρμούς. Κατά παράβαση της αρχής να μη μιλήσω για το έργο, για παράδειγμα ένας συνειρμός είχε να κάνει με το νοηματικό κοντράστ ανάμεσα στο κεφάλι του άντρα και το κορμί της γυναίκας που κατακλύζει το οπτικό πεδίο. Οι συνειρμοί ελεύθεροι…. και πάντως στο δικό μου κεφάλι ήταν υποτιμητικοί για τον καβαλιέρο)

    ΥΓ2. Δεν μπορώ να φανταστώ τον ΑΣΧΕΤΟ που δεν του λέει πολλά η ζωγραφική μου.

    ΥΓ3. Για να προσθέσω ένα απειροελάχιστο κλάσμα στον τραπεζικό σου λογαριασμό, ξετίναξα τον δικό μου και πήρα και τεχνοκριτικοδάνειο από πάνω. Έλεος πια ! φαρμακείο έχετε καταντήσει !!!

  24. Νοεμβρίου 7, 2009 στις 10:50 πμ

    Δον μου,
    καθόλου γεροντοκόρος δεν γίνεσαι.
    Ίσα-ίσα που η παρατήρησή σου άνοιξε μια κουβέντα την οποία νομίζω πως όλοι την ευχαριστιόμαστε.

  25. 28 Ανώνυμος
    Νοεμβρίου 7, 2009 στις 11:42 πμ

    Μ αρεσει που τον Τομ Ρομπινς τον γραψατε στα παλια σας τα παπουτσια….χα Αυτο που ηθελα να σας πω βασικα κ περα απο το βιβλιο που προτεινα, ηταν οτι μπορει ο καθενας μας να κανει απειρες αναλυσεις πανω σε κατι απλο…αυτο δεν προδικαζει την ασχημια ή την ομορφια ενος εργο όπως επισης την αξια του…

    Φιλε Κωστα σωστα παρατηρησες την διαφορετικοτητα της ανωνυμιας μου 1ον/ αν κ θαπρεπε να το καταλαβεις απο το ιδιο κειμενο που εχεις δυο φορες…ποιος αλλος θα το καταφερνε? οεο?

    απλα ειμαι ανωνυμος γιατι βαριεμαι να γραφω τα υπολοιπα…αντε κ καληηη αναλυση του αναλυωτου χιχι

  26. Νοεμβρίου 7, 2009 στις 11:51 πμ

    Φίλη Ανώνυμε,
    αν γράφαμε τον Τομ Ρόμπινς στα καινούργια μας παπούτσια θα ήσουν ευχαριστημένη;

    Οι “αναλύσεις” δεν είναι παρά η αναδημιουργία ενός έργου από τους θεατές.
    Το “απλό” δεν είναι παρά η αφορμή. Η αιτίες βρίσκονται μέσα στον καθένα και είναι αυτές ακριβώς που κάνουν τον καθένα να έχει τη δική του προσωπική ανάγνωση που δε μοιάζει με κανενός άλλου.

    Παράξενο, αλλά συμφωνούμε σ’ αυτό.

  27. 31 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 7, 2009 στις 1:39 μμ

    Ολοι θα διαβασετε το εργο του Μπαγιαρ από τις εκδοσεις Πατακη “Πως να μιλας για βιβλια που δεν εχεις διαβασει” εκει θα καταλαβετε τι συμβαινει μεσα στον καθενα μας οταν διαβαζει ενα βιβλιο Καθε ενας το προσεγγιζει με το δικο του τροπο αυτο ειναι ομορφο και αυτο ειναι τεχνη
    Οπως το ταγκο του Κωστα

  28. 32 Ανώνυμος
    Νοεμβρίου 7, 2009 στις 1:50 μμ

    αμανανε να τονε χοντριναμαν…ε τοτενες να του κανομεν διαιτες!!!!

  29. 33 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 7, 2009 στις 1:50 μμ

    Ομολογω δεν διαβασα Τομ Ρομπινς θα διαβασω ομως, το υποσχομαι.

  30. 34 Ανώνυμος
    Νοεμβρίου 7, 2009 στις 1:54 μμ

    αμανα γεια σου δον κιχωτη μου…αυτο λεει κ ο τρυποκαρυδος αυτο λεω κι εγω κ ο Μπαγιαρ…(ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΕΜΑΘΑΙΝΩ) κι ο Κωστας….αλλα οι διπλοπενιες που παιζει ο σερ Ανδρουλακης ειναι σεμεν χωρις πισω πλευρα!!!!!!!!!ΚΕΝΤΑΤΕ ΚΥΡΙΕ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ!

  31. 35 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 7, 2009 στις 2:02 μμ

    ότι πεις δον κιχωτάκο

  32. 36 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 7, 2009 στις 6:55 μμ

    Ο Αλεξανδρος ειναι δασκαλος!

  33. 37 SOURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 11:25 πμ

    καλημεριζω κεφατη ξεκινωντας απο αυτη την ιδεα…(Αν σήμερα ένας καλλιτέχνης ζωγραφίζει με αναγεννησιακό τρόπο ή κάνει αγιογραφίες με τον Βυζαντινό, αυτό σημαίνει ότι η σημερινή εποχή (όπως ο ίδιος τη βιώνει) τον οδηγούν στην υιοθέτηση αυτού τού τρόπου.) Σημερα ενας καλλιτεχνης δεν μπορει να ζωγραφισει με αναγεννησιακο τροπο γιατι απλουστατα δεν εχει τις ιδεες, τον τροπο της ζωης, τα ερεθισματα εκεινου του χρονου…το να παιρνεις στοιχεια τεχνικης αποδοσης επειδη σου ταιριαζουν σαν χαρακτηρα ειναι πιθανη εκδοχη κ καθολου ασχημη, ομως για να γινει αυτο σωστα πρεπει να απορεει απο την ιδιοσυγκρασια του κ απο την μελετη του στην εποχη εκεινη κ στα προσωπικα του εργα. Αν (που ειναι κ το πιο συχνο..)απλως αντιγραφει εκεινες τις εικονες ή επιλεγει τα στοιχεία που , παλι, θα αντιγραψει τοτε απλως μα’ι’μουδιζει αποτυχημενα περισσοτερο παρα παραγει ενα προσωπικο βιωματικο συστημα…Η ΤΕΧΝΗ ΘΕΛΕΙ ΨΑΞΙΜΟ ΕΝΤΟΣ Κ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ.

    Αλεξανδρε κ Κωστα πολυ σωστα εχετε διαφορες στα εργα σας ανα εποχη γιατι η αναπτυξη ειναι κανονας της φυσης κ εαν προσεξετε πιο επιμελως κ αυτοκριτικα τα εργα σας θα διαπιστωσετε ολο τον χαρακτηρα σας με τις αλλαγες που εχει υποστει…
    η εξελληξη υπαρχει πριν απο μας για εμας κ χωρις εμας ακομα…αυτο το διαπιστωνει κανεις κ στην πιο απλη μορφη του ας πουμε στα γραμματα που κανει!!!ΑΛΛΑΖΟΥΝ κ δεν ειναι τυχαιο ακομα κι αν κρατουν ιδια στοιχεια με την παλια γραφη..ακομα δειτε οτι τις σημαντικοτερες αλλαγες γραφης τις κανατε στο περασμα της εφηβειας.(μετα το σχολειο…περιπου)

    ακομα πολυ σημαντικο ειναι να κατανοησουμε ολοι οτι η προθεση του καλλιτεχνη παντα διαφερει απο την μεταφραση του απο τους αλλους…οταν βεβαια συμπιπτουν αυτοι οι δυο κοσμοι (ειτε γιατι γνωριζουμε προσωπικα τον καλλιτεχνη, ειτε γιατι συναισθανομαστε) τοτε νομιζουμε οτι προκειται περι επιτυχιας του δρωντος να επικοινωνησει με τον αποδεκτη! Λαθος αποψη…απλως εχουμε κοινο που συναισθανεται κ βρισκει δικα του κομματια στο εργο ή ανθρωπους που δενονται απο φυσικου. Το μεγαλο μυστικο παντως στους αγαποντες την τεχνη ειναι να ΒΛΕΠΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΕΡΓΑ…ΟΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΕΡΓΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ…ακομα κ αυτα που τα θεωρουν κακα ή χαμηλά σε ποιοτητα! ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΠΟΙΟΤΗΤΕΣ ας μην τα ισοπεδωνουμε ολα στο ονομα της ποικιλιας κ της πολυπλοκοτητας! ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ

  34. 38 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:01 μμ

    Ως οπαδός και θαυμαστής του Δον Κιχώτη μας (λατρεία), θα έθετα το εξής ερώτημα, εάν το οικονομικό σύστημα απεδοκίμαζε,η αδιαφορούσε πλήρως γιά την τέχνη πόσοι από μας θα ομιλούσαν η θα ασχολούντο με αυτήν με τέτοιο πάθος. Ποιά θα ήταν η αξία καλλιτεχνών και καλλιτεχνημάτων. Καθώς επίσης και ποιά η αξία της όποιας αισθητικής συζήτησης?

  35. 39 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:05 μμ

    Αυτά δεν λέει και ο Μαρξ Δον Κιχωτάκο μου, με έπιασε μιά νοσταλγία, τι να απόγινε άραγε ο Φ.Π????

  36. 40 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:12 μμ

    Το γεγονός αυτής της λατρείας μου γιά σένα Δον Κιχωτάκο μου το πληρώνω ακόμα συναισθηματικά, τι να πουν λοιπόν οι κολλημένοι της εικαστικής τέχνης, να πως φτιάχνονται μετά τα χρηματιστήρια και οι δημοπρασίες…

  37. 41 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:31 μμ

    Ανωνυμε με τιμα ιδιατερως η προτιμηση σου στο προσωπο μου και φυσικα θεωρω παντα σοβαρη την προταση να με συνοδευσεις ως πιστος Σαντσο
    Οσο για την τεχνη σηεμρα παλι εβλεπα το ντικυμαντερ για τον γλυπτη και αρχιτεκτονα Μπερνινι που η καθημερινη εχει ως αφιερωμα στην τεχνη Για το τι ειναι η τεχνη ακριβως θεωρω οτι αξιζει να δουμε αυτα τα ντοκυμαντερ ειναι εξαισια Από την αλλη μερια θελω να ομολογησω οτι αν δεν ζωγραφιζω δεν ειμαι ευτιχισμενος ακομα και αν ακομα απομιμησεις εργων τεχνης αλλων καλλιτεχνων . Η ωρα εκεινη που παλωνονται τα χρωματα πανω στην υλη που τα δεχεται η ωρα που το χερι σχεδιαζει ειναι ωρα οργασμικης ηδονης φιλε ανωνυμε Στην παρουσιαση των αγαλματων του Μπερνινι ( το τελειο ειναι αυτο με το οραμα της Μαριας Τεραζας ) ο εκφωνητης μιλησε για σπασμους οργασμικης ηδονης η κατι τετοιο και το παιδι μου με ρωτησε Τι ειναι οι σπασμοι οργασμικης ηδονης και εξηγησα οτι ειναι το συναισθημα που νιωθει ενας καλλιτεχνης οταν δημιουργει αλλα και οταν καποιος ειναι ερωτευμενος με καποιον αλλο Γιατι προτιμησα πρωτα την καλλιτεχνικη οπτικη του φαινομενου δεν ξερω αλλα αυτο νομιζω το καταλαβαινετε ολοι οσοι δεν μπορειτε να ζησετε χωρις τους χρωστηρες σας.

  38. 42 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:34 μμ

    Έπεται και η φρουδική μετουσίωση,όταν η λατρεία γίνεται τέχνη…….

  39. 43 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:35 μμ

    Ξεχασα να πω οτι μου πουλουσαν ενα ανωνυμο πορτρετο του Μαρξ από το Κιεβο 500 Ευρω και εκανα πισω δεν το αγορασα Ηθελα να τον βαλω στο γραφειο ου μαζι με τον Λενιν αλλα προτιμησα να αδιαφορησω λογω οικονομικης κρισης. Οσο για τον ΦΠ οντως μου λειπει κι εμενα οπως και το Μπλογκ του Γιανναρα μας το χαλασαν φιλε μου αλλα δεν πηραζει η γειτονια μας ειναι πολυ καλυτερη και μας εκφραζει τελεια η φιλοξενη καφετερια γκαλερι του φιλου Κωστα

  40. 44 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:37 μμ

    Δον Κιχώτη είμαστε συντονισμένοι το παραπάνω σχόλιο το έγραψα πριν διαβάσω το δικό σου………..

  41. 45 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:38 μμ

    Περιεργο αυτο εχει γουστο το ιντερνετ να μας ρουφα τις σκεψεις ( ωραια ιδεα για θριλερ ειναι αυτη)

  42. 46 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:42 μμ

    Δεν είναι το ίντερνετ Δον Κιχωτάκο μου είναι η συγχρονικότητα κατά τον Γούνγκ πάντα…………

  43. 47 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:44 μμ

    αυτα τα ξερεις εσυ καλυτερα εγω από χωριο ειμαι μονο ιπποτικα μυθιστορηματα διαβασα

  44. 48 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:47 μμ

    Ο χρόνος δεν υπάρχει όπως τον εννοούμε όλα τα γεγονότα και οι πιθανές εκδοχές τους συνυπάρχουν μαζί με τις σκέψεις φυσικά………..

  45. 49 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:51 μμ

    τον χρονο δεν τον εννοουμε ολοι με τον ιδιο τροπο και αυτο ειναι το ομορφο τελικα οι αντιληπτικες μας ικανοτητες για το χωροχρονικο συνεχες διαφερουν και η ελληλεπιδραση τους δινει καθε φορα κ ενα αλλο αποτελεσμα σαν τους πιθανους συνδυασμους του γενετικου υλικου Ολα ειναι πιθανα ανυπαρκτα και υπαρκτα
    σε εναν κοσμο θεωρητικα ιδιο αλλα τοσο διαφορετικο

  46. 50 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:51 μμ

    Αυτός λοιπόν που είναι εγκατεστημένος μέσα στον άχρονο χρόνο και γνωρίζει…… είναι Θεός, Δον Κιχωτάκο μου…..

  47. 51 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:53 μμ

    περιεργο, μοιαζει να απαντας σε οτι γραφω πριν το γραψω

  48. 52 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:53 μμ

    Αν υπάρχει κάτι τέτοιο τότε σίγουρα είναι Θεός…………..

  49. 53 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 3:57 μμ

    Ο χρονος ειναι περα και εξω από εμας ανεπηρεαστος και φυσικα μπορει να ονομαστει Θεος αφου η υπαρξη μας υπακουει νομοτελειακα στην υπαρξη του χρονου

  50. 54 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 4:02 μμ

    Ο χρόνος δεν είναι έξω από μας είμαστε κομμάτια του, μη προσπαθείς να ξεφύγεις, δεν έχουμε ιδέα τι είναι ο χρόνος, ούτε γνωρίζουμε τι ακριβώς είμαστε……………..

  51. 55 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 4:06 μμ

    δεν προσπαθω , νομιζω σμφωνουμε ομως στο οτι η εννοια περα και εξω από εμας εχει να κανει με την υποχρεωτικη υπαγωγη μας σε αυτον από τη στιγμη της γεννησης μας

  52. 57 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 4:16 μμ

    ωραιο το γραφειο δωματιο

  53. 58 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 4:18 μμ

    απλη παρατηρηση πριν, την απο βαθους, αναγνωση : Τεθηκε θεμα αναγκαιοτητας της τεχνης απο τον/την ανωνυμο κ τον Δον Κιχωτη…παλαιοτατο το ερωτημα ήδη απαντημενο απο τους χιλιαδες εικαστικους καλλιτεχνες που δεν πληρωνονται για την δημιουργικη τους ”καταθεση”, που βαζουν χρηματα απο την τσεπη τους για να προαγουν δικα τους αλλα κ αλλων εργα, που χαριζουν αβερτα κουβερτα…κι εαν εισαστε ακομα υποψιασμενη για των λογων μου το αληθες σας λεω van gogh, Θεοφιλος, αφανεις αξιολογοτατοι καλλιτεχνες…κλπ Επειδη δεν διακινουνται απο το star sistem κ απο το pay sistem…δεν σημαινει οτι δεν φτιαχτηκαν ακομα κ κινηματα που αντιταθηκαν απεναντι στην εμπορια των εργων…art povera, fluxus, dada κλπ..
    H ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΡΟΠΟΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ Κ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΛΛΟΤΕ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ ΑΛΛΟΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ…γιατι αν δεχθουμε οτι οι εμποροι οριζουν την καλλιτεχνικη παραγωγη τοτε θα δεχθουμε οτι γραφουμε μονο για να πουλησουμε τις σκεψεις μας κ να τις κανουμε γαριδακια (που ειναι k παντα in!) Χαιρετω σας

  54. 59 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 4:25 μμ

    υγ. μετα την υπεροχη αναλυση σας περι θειου κ χρονου…εγω ξεφυτρωσα με τις σκεψεις μου ως ξεκαρφωτη surγελω xaxaxa…συγγνωμη

  55. 60 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 4:27 μμ

    Το απλό ερώτημα είναι αν δεν υπήρχε σταρ σύστεμ, τι θα ήταν σήμερα βαγκ γκογκ και θεόφιλος συνασπισμένοι. Και κάτι ακόμα ποιά τα συναισθήματα εκείνων την στιγμή που ελάμβαναν την καλλιτεχνική δωρεά των παραπάνω, και τα ετεροχρονισμένα σημερινά τους συναισθήματα, τι ψάχνεις να βρείς τώρα???

  56. 61 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 4:38 μμ

    συμφωνω με την τον surγελω πραγματι η τεχνη δεν κανει εμποριο η τουλαχιστον δεν γεννιεται γι αυτον τον σκοπο απλα οι καλλιτεχνες πρεπει να φανε κι αυτη κι ετσι κατεληξε να γινει κι αυτη πεζη

  57. 62 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 4:40 μμ

    Να παρατηρησω οτι πολυ πετυχημενα ο ανωνυμος εδωσε εικονα στα λεγομενα μας με αυτο το ωραιο κλιπ Αυτη η αναγκη του ανωνυμου να γινεται γηινος με προβληματιζει ειναι περισσοτερο Σαντσο αν και εκφρα;ζεται και ως Δον

  58. 63 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 4:42 μμ

    http://effacements.blogspot.com/ δωρο για τον ανωνυμο

  59. 64 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 4:53 μμ

    Όταν διαβάζω τα ποιήματα από πάνω προς τα κάτω υπάρχει ένα μήνυμα αποκλειστικά για μένα σε ευχαριστώ Δον Κιχώτη.

  60. 65 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 4:57 μμ

    δεν ειδα μηνηυμα εγω
    μονο ποιηματα που τοσο αγαπω

  61. 66 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 5:01 μμ

    Το μήνυμα είναι γιά μένα δεν είναι γιά σένα Δον Κιχώτη μου, γι αυτό και δεν το είδες, εσύ απλώς λειτούργησες μέσα στο σύστημα, σε ευχαριστώ που το σύστημα επέλεξε εσένα Δον Κιχωτάκο μου…..

  62. 67 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 5:03 μμ

    Αυτό το σε απευθύνεται προς εσένα και προς το σύστημα.

  63. 68 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 5:04 μμ

    νατα και τα υπερφυσικα
    παω πασο
    αφου μονο εσυ το βλεπεις
    εγω χαιρομαι που το ελαβες παντως

  64. 69 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 6:33 μμ

    …..κι ολα αυτα απο ενα ταγκο!!!!!!!!!!!ΚΑΠΤΕΝ ΚΟΥΚ ΕΠΕΤΥΧΕΣ!!!!!!!!!!!! Κρεμαμε λοιπον τον πινακα tango vi στον τοιχο κ απο κατω βαζουμε σε ιεροτελεστια ενα μαρμαρινο τραπεζι με βαση μαυρη μαντεμενια…δυο βελουδινες καρεκλες σε ροδι χρωμα, ενα κυκλαμινο στην μεση, ο/η ανωνυμος στην μια καρεκλα να διαβαζει φωναχτα ενα ποιημα, ο δον κιχωτης πανω στο αλογο να τρυπα καπνους, εσυ να ταρταρεις γλυκο του κουταλιου κερασι, ο σερ Ανδρουλακης να τραγουδα το Ηistoria de un amor…χαχα…κι εγω να κρατω το φαναρι..(για ρομαντικο περιβαλλον).Αυτη η καλλιτεχνικη εικονα συνθετει αριστα την συζητηση.

  65. 70 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 6:42 μμ

    ανωνυμε αν δεν υπήρχε σταρ σύστεμ, τι θα ήταν σήμερα βαγκ γκογκ και θεόφιλος συνασπισμένοι? Μα θα ηταν ο βαγκ γκογκ κ ο θεοφιλος!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ……..κ η τεχνη προχωρα οσο ο ανθρωπος εξελισσεται…αν δεν υπηρχε το χρημα θα υπηρχε η ανταλλαγη προιοντων , η ευγενικη προσφορα κλποσο για τα συναισθηματα του δημιουργου υπαρχουν κ ζουν εντονα μονο την στιγμη της δημιουργιας….μολις φυγουν τα εργα απο τα χερια τους ειναι ηδη πεθαμενα…εκτος απο εκεινα που κρατουν σφιχτα προς ΑΝΑΜΝΗΣΗΝ…….

  66. 71 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 8:31 μμ

    Απλούστατα αν δεν υπήρχε σταρ σύστεμ βαγκ γκογκ και θεόφιλος συνασπισμένοι θα αντάλασσαν έναν πίνακα τους με ένα πιάτο φαί, ότι δηλαδή έκαναν πριν το σταρ σύστεμ τους ανακαλύψει, και όπως είναι φυσικό δεν θα τους γνώριζες και το “ταλέντο τους” θα είχε πάει χαμένο.
    Άσε που και ο λόγος ύπαρξης της τέχνης θα ήταν στοιχειωδώς χρηστικός,
    με την ανταλλαγή ενός πίνακα τι θα έπαιρνε ο καλλιτέχνης ?????…….
    Ακόμα και αυτός ο λόγος της ύπαρξης της τέχνης θα είχε αναιρεθεί από την χρησιμότητα, άσε που καλλιτέχνες θα παρέμεναν οι πραγματικοί βαρεμένοι του είδους……..

  67. 72 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 8:38 μμ

    Σας παρακαλώ μην υποβαθμίζετε τον καπιταλισμό………..

  68. 73 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 8:46 μμ

    Εξελίσσεται ο άνθρωπος είπατε??? Αυτές είναι θετικιστικές και μαρξιστο-επιμονικοφανείς απόψεις που παλαιότερα υποκινούσαν με αυτές τα πλήθη των οπαδών τους. Η τεχνολογία δεν είναι εξέλιξη έχει ιδεολογική κατεύθυνση και επιλογή, δυστυχώς ελαμβάνεται ως φυσική και αναγκαία εξέλιξη.

  69. 74 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 8:49 μμ

    ΚΑΝΕΝΑ ΤΑΛΕΝΤΟ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ………ΠΡΕΠΕΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΟΛΑ ΝΑ ΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ Κ ΝΑ ΜΑΣ ΧΡΗΣΙΜΕΥΟΥΝ ΣΕ ΧΡΗΜΑ??? η επικοινωνια αργα η γρηγορα γινεται σε μικροκοσμο ή σε πληθη….ειδαμε κ τι επαθε ο μαικλ τζακσον που τον ηξερε το παγκοσμιο γιγνεσθαι….ΟΥΤΩς Η ΑΛΛΩς ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΙΑΤΟ ΖΩΓΡΑΦΙΖΑΝ Κ ΟΙ ΔΥΟ ΤΟΥς Ε!!!Κ ΛΟΙΠΟΝ?ΜΟΙΩΘΗΚΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥς??Ή ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΘΕΡΙΖΟΥΝΕ ΤΟΥς ΤΟΙΧΟΥς ΤΟΥ ΘΕΟΦΥΛΟΥ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ……δηλ. αξιζει οτι γνωριζουμε ως οχλος ε??

  70. 75 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 8:53 μμ

    υγ. σαφως δεν εννοουσα την τεχνολογικη εξεληξη…μαλλον καποιος προσωπικος λογος σας οδηγησε εκει…εγω εννοω σαφως την πνευματικη εξεληξη (αν διαβασετε καλυτερα θα το καταλαβεται γιατι μιλαω για γραφη κλπ. ) κ δεν εννοω φυσικα την τυπογραφια…ναστε καλα για τα ερεθισματα κ τις σκεψεις χαιρετω

  71. 76 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 9:14 μμ

    επιχαμογελω νομιζω οτι συμφωνω
    το χρημα δεν το αγαπω
    την τεχνη πνευμα θεωρω
    οσο για την απουσια της
    οδηγει στην ανοσια μας
    από καθε τι καλο
    για το σωμα και το μυαλο
    γι αυτο μαζι μου σε καλω
    να πορευτεις και της πενιας
    τους καρπους για να γευτεις

  72. 77 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 9:15 μμ

    Αγαπητή Σουργέλω ένα ταλέντο γιά να μην πάει χαμένο πρέπει να χρησιμοποιηθεί είτε με ανταλλαγή προιόντων είτε με χρήμα. Ο μικρόκοσμος του θεόφιλου και του βαν γκογκ αντιστοίχως τους τίμησε δεόντως με την πολύ ανθρώπινη επικοινωνία που τους έδωσε,πω πω σαν τα σκυλιά στο αμπέλι πήγαν αμφότεροι. Με ρωτάς αν μειώθηκε το έργο τους, στα μάτια ποιών, τα δικά σου,του σταρ σύστεμ,του πολύ “ανθρώπινου μικροκόσμου τους??? Της καπιταλιστικής η της μαρξιστικής χρησιθηρίας?? Η μήπως της απολύτως μάο μάο “ανταλλαγής προιόντων”?????

  73. 78 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 9:30 μμ

    Τι λες βρε Δον Κιχώτη, τι διακυρήξεις είναι αυτές, μέσα σε αυτό το σύστημα όλοι είμαστε χρηματόδουλοι, και όποιος πει το αντίθετο να πάει να πληρωθεί με πίνακες αγνώστων ερασιτεχνών καλλιτεχνών…………………

  74. 79 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 10:26 μμ

    ανωνυμε εχω μαζεψει εργα αγνωστων καλλιτεχνων που βρηκα πεταμενα ετσι γιατι εμοιαζαν ορφανα και απροστατευτα τα χερια που τα δημιουργησαν γι αυτο ειμαι εγω ο Δον Κιχωτης κι εσυ ο Σαντσο

  75. Νοεμβρίου 8, 2009 στις 10:31 μμ

    Σουργέλω, ανώνυμε, Δον,

    το πρωί ξεκίνησα έναν νέο πίνακα, το μεσημέρι κοιμήθηκα, το απογευματάκι συνέχισα για λίγο τη ζωγραφική και πριν από λίγο μπήκα στο μπλογκ.
    Διάβασα, διάβασα, ξαναδιάβασα, πήγα πάνω κάτω αρκετές φορές…Χαμός !

    Ο Χρόνος, ο Θεός, η Τέχνη, ο Καπιταλισμός, ο Κομμουνισμός, η Εξέλιξη του ανθρώπου…
    Τι να πρωτοπιάσει κανείς και τι να αφήσει ασχολίαστο.
    (Χαίρομαι που είμαστε μια παρέα, που μπορεί να συζητάει – δεν είναι αυτονόητο αυτό)

    Κι όλα αυτά ξεκίνησαν από το μικρό (κατά Δον Κιχώτη) κεφάλι μιας χορεύτριας !!!

    Αλλά όσο κι αν ψάχνω, ανώνυμε, δεν μπορώ να βρω ούτε πόσα λεφτά βγάλαμε από αυτήν την κουβέντα ούτε με τι προϊόντα αντάλλαξα τον πίνακα. Πέρα από το χρήμα (δεν το υποτιμώ, να συνεννοούμεθα) υπάρχουν κι άλλα πράγματα. Η επικοινωνία ας πούμε ανάμεσα μας δεν αποτιμάται σε χρήμα. (Αν εξαιρέσεις το έμβασμά μου στον Αλέξανδρο για τα καλά του λόγια). Η ικανοποίηση επίσης, που ένιωσα όταν έβγαλα από το κεφάλι μου αυτή την εικόνα και την ακούμπησα πάνω στον καμβά, ούτε αυτή μεταφράζεται σε χρήμα. Μπορεί κάποτε να τον πουλήσω τον πίνακα, ίσως μου πεις. Μπορεί. Μπορεί και όχι. Αλλά ακόμα κι αν αυτό συμβεί, τα χρήματα που θα πάρω θα αντιστοιχούν σε ένα μικρό μέρος της πραγματικής του αξίας: το μεγάλο κομμάτι της αξίας του βρίσκεται στην κουβέντα που κάναμε, στους συνειρμούς που προκάλεσε ή θα προκαλέσει στους θεατές της επόμενης έκθεσης, στην ευχαρίστησή μου όταν τον έφτιαχνα.
    Νομίζω ότι ένα ταλέντο (και ΔΕΝ μιλάω για μένα) δεν πάει χαμένο όταν βρίσκει τρόπο να εκφραστεί. Από κει και πέρα, το σύστημα εμπορίας και διακίνησης της Τέχνης και των ιδεών γενικότερα έχει τους κανόνες που περιγράφεις και συμφωνούμε. Αλλά μπορούμε και να το αγνοήσουμε μερικές φορές (απόλυτα μοιάζει τουλάχιστον, αδύνατο).

    Για το τι είναι ο χρόνος, αν υπάρχει ή είναι μια ψευδαίσθηση κτλ. θα επανέλθω, ίσως αύριο με καθαρότερο μυαλό, ίσως σε επόμενη κουβέντα. Ο Χειμώνας (που προσφέρεται για καφέ και κουβέντα) μόλις ξεκίνησε.

    Καλησπέρα σε όλους.

  76. 81 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 10:44 μμ

    Εγω Κωστα μου υποκλινομαι σε οτι γραφεις και προσαυξανω και πραγματι ο χειμωνας μολις αρχισε και το καφε-γκαλερι σου ειναι ενας ομορφος ζεστος χωρος που δεν παραλειπω να επισκεπτομαι για να ξαποστασω Αυτον τον ανωνυμο να δουμε ποτε θα τον κανω να παραδεχθει αυτο που ηδη σκεφτεται

  77. 82 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 11:07 μμ

    http://art-monie.blogspot.com/2008/09/le-tango.html
    ενα Ταγκο για μενα που χαριζω στου φιλους οπως ο Κωστας

  78. 83 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 8, 2009 στις 11:10 μμ

    http://www.elfarolito.net/IMG/pdf/A33.pdf ενα αλλο ταγκο για τον Ανωνυμο

  79. Νοεμβρίου 9, 2009 στις 10:48 μμ

    Τι έγινε;
    Εγώ νόμιζα πως τελείωσαν τα σχόλια σ΄αυτή την ανάρτηση αλλά εδώ μέσα έχει γίνει…σουργέλω!!!
    (που είναι οι παλιές καλές εποχές που μόνο εγώ άφηνα σχολια!)
    Τι σου κάνει ένα τανγκο!
    Τελικά είναι παρατηρημένο στα μπλογκς: όπου υπάρχει μια έστω και ελάχιστη αρνητική κριτική, γίνεται χαμός απο σχόλια.

  80. 86 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 8:50 πμ

    αν δεν μιλουσαμε ειλικρινα τοτε θαμασταν αδιαφοροι για το εργο του φιλου μας Κραταμε την αποψη μας για τον ευατο μας και τελος. Ομως δεν ειναι ετσι και αυτο κανει καλο και στο ζωγραφο και στους φιλους του γιατι ειναι πραγματικα φιλοι αυτοι που μας λενε την αληθεια οι αλλοι ειναι απλα γνωστοι οι αδιαφοροι αγνωστοι

  81. 87 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 9:15 πμ

    ΩΡΑΙΑ…ΜΠΡΑΒΟ….δηλαδη για ολα τα φταιει ενα ταγκο κ καποια σουργελω…τστστσ τι να πει κανεις!!!ΑΝΤΡΕΣ!

  82. Νοεμβρίου 10, 2009 στις 10:33 πμ

    Σύντεχνε,
    μου έδωσες ιδέα:
    σε κάθε νέα ανάρτηση θα μπαίνω με ψευδώνυμο
    θα γράφω μια αρνητική κριτική (το μόνο εύκολο
    με αυτά που αναρτώ) και θα αφήνω την κουβέντα να
    πάρει το δρόμο της.

  83. Νοεμβρίου 10, 2009 στις 10:43 πμ

    Δον, σ’ ευχαριστώ (υποθέτω σ’ ευχαριστούμε)
    για τα τανγκό που μοιράστηκες μαζί μας.

    (σερβίρουμε και καφέ στη χόβολη)
    (μήπως να μετονομάσω το μπλογκ
    σε Καφενείο ο Κώστας;
    ή Καφέ – Κουκού ;
    ή ΚΚΕ (Κριτικό Καλλιτεχνικό Εντευκτήριο) ;

  84. Νοεμβρίου 10, 2009 στις 10:45 πμ

    Σουργέλω μου,
    δεν φταίει κανένας άλλος…
    εσύ φταις που κάθεσαι κι
    ασχολείσαι με άντρες…!

    Ενώ εμείς που ασχολούμεθα
    με γυναίκες, είμαστε απολύτως
    ικανοποιημένοι με την επιλογή μας….

    (υπάρχει επιφώνημα καγχασμού;;;;)

  85. 91 Ανώνυμος
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 11:29 πμ

    ….μου θυμησες τον vidal sasoon τρεις απαντησεις σε ενα
    φυσικα κ εδω εχουμε να κανουμε με το καφενειο ο ΚΟΥΚΟΣ που επαγρυπνει νου κ φαντασια κερνοντας καφε κ παξιμαδι (της παρηγοριας εννιοτε, της διαιτας αλλοτε κ της πρωινης μας πεινας…συχνοτερα!)
    το κολπο με τις ανωνυμες διαφωνιες ειναι παλαιο…εγω ομως δεν διαπιστωσα διαφωνιες αλλα καταθεσεις σκεψεων που τρεχουν οπως τα συννεφα με τον βαρδαρη χαχαχα.

    υγ. ρε συ λες να το κανουμε κι αντιθετα? εξαλλου ποιος εγγυαται για το φιλο μας ΧΟ

  86. 92 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 11:30 πμ

    O ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΟΥ Ο αΝΩΝΥΜΟς ξεχασε να πει οτι ειναι surγελω…..

  87. 93 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 11:42 πμ

    Λοιπον καταθετω το πρωτο ουσιαστικο αρνητικο σχολιο…Αυτοι οι δυο ΔΕΝ χορευουν Ταγκο!!! ΑΥτη σιγουρα πειναει….κ ο παρτενερ εχει ισχυρη την αισθηση της οσφρησης…..βρε…μπας κ να πηγαινανε πριν τον χορο για κανα κοψιδι??? ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΩ ΟΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΤΑΒΕΡΝΑ…..

  88. 94 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 12:29 μμ

    Καλημερα στην ωραια παρεα Κι εγω τον βαρδαρη βλεπω που σπρωχνει κατι γκρι βαμβακωτα συννεφα και μου τη δινει που δεν μπορω να πεταχτω σε κατι ποιο ηλιολουστο από αυτο.
    Φοραω μαυρη μπλουζα με τον ταυρομαχο του Πικασσο που καρφωνει τον ταυρο με δυο σπαθια η φιγουρα εγινε κιτρινη από τον καλλιτεχνη φιλο μου που κανει οτι θελει στις παραγγελιες μου
    Διαθετω στον ανωνυμο μπλουζα λευκη Μ με τον Δον Κιχωτη σε σκουρο Μωβ ερχεται να την απραλαβει από το γραφειο μου τωρα για να ξεχωρισουμε επιτελους τα θηλυκα από τα αρσενικα
    Επισης οι μπλογκερς δεν εχουν φιλο οπως οι αγγελοι Καθε καλλιτεχνης αποδιδει τους αγγελους του οπως ακριβως θελει Οι ζωγραφοι ξερουν τι εννοω
    Κωστα ακομα κιαν προσπαθησεις να προβοκαρεις τα εργα σου οταν αυτα ειναι καλα δεν υπαρχει περιπτωση να ακουσεις κατι κακο

  89. 95 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 1:03 μμ

    ωωωω Αγγελοι…ειπες την μαγικη λεξη!! λοιπον νομιζω πως η μωβ μπλουζιτσα παραπεμπει σε θυληκου γενους αγγελο καθοτι για να την δωσεις σημαινει οτι προεβλεψες το νουμερο χιχιχι αλλα κι αλλιως ναναι οι μπλουζιτσες αλλαζουν (καλη επιτυχια ευχομαι στην πρωτη σας αναγνωριστικη πτηση χο)…ασχετο..εχεις δει τις ακουαρελλες του Νταλι με τον Δον κιχωτη…νομιζω ειναι τα καλυτερα εργα που αντικρυσα κι ας μην μαρεσει ο Νταλι!!! οι μπλοκερς δεν εχουν φιλο? ή φυλο? γιατι κ τα δυο νιμιζω λαθος μου ακουγονται..Τωρα ενα οποιοδηποτε εργο τεχνης καλο ή μετριο ή κακο μπορουμε να το πλευρισουμε με τρεις τροπους 1. αισθητικα, 2ο τεχνικα, 3ο νοηματικα… Πως το θέλεις οικοδεσπότη Κωστα? πες μας καλεεεε

  90. 96 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 1:16 μμ

    Οντως το μπλουζακι για γυναικα το εφτιαξα αλλα αυτη δεν το αρεσε ηθελε λεει μαυρο με λιλα την παρασταση κι εγω πηρα το αλλο και το διαθετω σε φιλους Ετσι κι αλλιως δωρακια τα κανω αυτα
    Τα δικα μου ειναι μαυρα συνηθως η ασπρομαυρα
    Ναι οι αγγελοι δεν εχουν φυλο και φιλους ετσι ειναι
    Τον Νταλι δεν τον παω τοσο μ αρεσει ομως ο Πικασο και κρατησα τη δικη του εκδοχη ως την καλυτερη αφαιρετικα και σχεδιαστικα

  91. 97 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 3:58 μμ

    ανωνυμε….μην χασεις την ευκαιρια (ελα Δον μου βοηθαω κι εγω…με την ευλογια του πινακα ΤΑΓΚΟ βεβαιως βεβαιως…) ανωνυμε ξαναλεω μην χασεις την ευκαιρια!!! τι εχεις να χασεις? σιγα το πραμα..το πολυ πολυ δεν σ’αρεσει το μπλουζακι το ανταλλασεις με ενα πινακα απο την συλλογη του Δοντη…(καλα τα πηγα Δον μου χιχι?)

  92. 98 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 4:05 μμ

    υγ. διαφωνω ριζικα με την αποψη των ερμαφροδιτων αγγελων…εχουν φυλο, ηλικια, μπορει να εχουν μορφη ζωου γιατι κι αυτα ψυχη εχουν….κι επεισης εχουν φιλους τους ανθρωπους!!!(το ιδιο κ τα βαλζεβουλια παρεπιπτοντως)

  93. 99 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 6:01 μμ

    Αμα σε διαβασει ο Ροιδης με τις εμμονες ιδεες του τοτε θα σου πω εγω δεσποινις επιγελούσα.

  94. 100 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 6:29 μμ

    Και τι μ αυτό λες να ζοχαδιαστεί και να γίνει εμμο-Ροίδης??
    καλόο εε???

  95. 101 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 6:32 μμ

    Σα να λέμε Ροιδη εμμονές εμμο-ροιδες
    καλόο εε??

  96. Νοεμβρίου 10, 2009 στις 6:34 μμ

    Οι μόνοι άγγελοι που αποδεδειγμένα υπήρξαν, έστω και μυθοπλαστικά, είναι οι «άγγελοι του Τσάρλι». Κι αυτοί είχαν φύλο.

    Δεν ξέρω αν οι μπλόγκερς έχουν φίλο ή φύλο, υποθέτω ότι έχουν κι από τα δύο. Μερικοί ωστόσο δεν έχουμε ούτε φύλλο συκής (…οι αδιάντροποι) και λέμε ό,τι μας κατέβει.

    Παραπέμπω (ως φόντο της νέας τροπής που πήρε η κουβέντα) σε ένα ακόμα αριστούργημα της παγκόσμιας εικαστικής δημιουργίας που κοσμεί το δωμάτιο της κόρης μου (της μεγάλης, ακόμα -5 μήνες μετά- δεν μπορώ να συνηθίσω ότι είναι 2):
    https://staseis.files.wordpress.com/2008/11/2952005_70x1001.jpg

    Ωραία ! το κατάστημα από φιλοσοφική αισθητική γωνιά, μετατράπηκε σε καφενείο για λίγο και κατέληξε (προς το παρόν) σε χασαποταβέρνα. Μου θυμίζει το μοναδικό μαγαζί στο χωριό της μάνας μου που στην ταμπέλα γράφει: «Καφέ-Μπαρ-Ψησταριά: ο Τάκης»

  97. 104 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 6:41 μμ

    Καθώς επίσης υπάρχει και η εκδοχή του emo Ροίδης χωρίς καπέλο μόνο
    με την φράντζα, πω πω με το να μάτι ανοιχτό και τ άλλο σκεπασμένο με την
    μαλλούρα.

  98. 105 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 6:43 μμ

    Πάντως έτσι με το καπέλο φέρνει λίγο σε Μαμαλάκη της ορθολογικής διανόησης.

  99. 106 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 6:45 μμ

    ενα τετοιο μαγαζι εχει και στο Διον που μα ρεσει να πηγαινω το λενε Ισις ( καθοτι εκει υπηρχε ιερο της Ισιδος ) και φυσικα σε καθε Ελληνικο χωριο
    Προσφατα βρεθηκα στο Δροσατο Ν Κιλκις μετα την χασαποταβερνα μπηκα σ ενα τελειο καφε, από το 1830 θαταν εμοιαζε με ποντιακο σαλουν που το κατελαβαν Ινκας και Ινδιανοι Τσεροκι μια ατμοσφαιρα τελεια Κανουν και καλο καφε εκει

  100. 107 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 6:46 μμ

    Ανωνυμε νασαι καλα με κανεις και χαμογελω και αυτο ειναι λεει καλο για τον ανθρωπο

  101. 108 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 6:47 μμ

    Την έχει μαγειρέψει την εκκλησία με τους παπάδες εξαντλώντας όλη την γαλλική κουζίνα…….

  102. 109 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 6:50 μμ

    χαμογελάς δεν γελάς, έχεις διαφορετική αίσθηση του χιούμορ……

  103. 110 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 7:01 μμ

    στογραφειο ειμαι και ακουω ενα κοντσερτο του Τελεμαν δεν νομιζω να βοηθα στο γελιο η ολη ατμοσφαιρα

  104. 111 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 7:05 μμ

    Όταν ακούς Τέλεμαν δεν βγάζεις την πλερέζα????

  105. 112 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 7:06 μμ

    Λεσ να φταιει αυτο ;

  106. 114 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 7:28 μμ

    το κάνεις επιτηδες

  107. 115 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 7:41 μμ

    πω πω τι στίχοι είναι αυτοί…………..αλλά και η μουσική με το σόλο τζαζ κιθάρα στο τέλος…..

  108. 116 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 8:51 μμ

    M αναγκασες να το ακουσω μεχρι 039 δευτερα μετα φωναζα ελεος ελεος σωστε με και με δυσκολια βρηκα το ποντικι για το λυτρωτικο κλικ

  109. 117 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 10, 2009 στις 9:48 μμ

    Αμφιβάλω αν έφτασες μέχρι εκεί που ο παίδαρος και η θεία στο κρεβάτι ακούνε την ενάτη.. δεν πειράζει όμως…

  110. 118 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 12:21 μμ

    δεν ειμαι τοσο βιτσιοζος απεχω από γεροντοφυλιες και νεκροφιλιες και αλλα τρελα

  111. 119 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 1:03 μμ

    Δηλαδή ο παίδαρος και η ώριμη θεία είναι βίτσιο???
    Δηλαδή οι κομψές ώριμες θείες στερούνται δικαιωμάτων,επειδή εντελώς
    αυθαίρετα κάποιοι κάποιες ηθικολογούν.

  112. 120 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 2:35 μμ

    nai den echei dikaioma

  113. 121 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 2:47 μμ

    Οπως λεει ενας συνεργατης στο γραφειο η γρια η κοτα εχει το ζουμι αλλα εγω δεν τρωω σουπα προτιμω τα τρυφερα κοψιδια

  114. 122 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 3:04 μμ

    Και η Ρίτα τα τρυφερά κοψίδια ανυμνεί …………..γιατί είσαι γεμάτο αντιστάσεις και αρνήσεις Δον Κιχώτη μου??

  115. 123 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 3:05 μμ

    Ναι αλλα ο συναδελφος που τα λει αυτα ειναι και αυτος τρυφερης ηλικιας

  116. 124 ανωνυμος
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 3:28 μμ

    Βουρ λοιπόν στο κοψίδι, δεν είναι και σιτεμένο…… κι άσε τα μέγαρα και τις αηδίες……………………..

  117. 125 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 3:34 μμ

    Στο χωρο δουλειας μου δεν γινονται αυτα χωρια που δεν κανει εγω ενας Δον να ορμηξω σ ενα αρσενικό

  118. Νοεμβρίου 11, 2009 στις 3:39 μμ

    ενώ κάνει να ορμάς σε ανεμόμυλους;
    α, σε βρίσκω συντηρητικό εδώ Δον μου ;)

  119. 127 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 3:42 μμ

    Σε ανεμομυλους ειναι το σπανιο στο ψαχνο ειναι το συνηθες

  120. 128 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 4:26 μμ

    Στους ανεμομυλους θα φας εγγυημενα τα μουτρα σου Δον μου..ενω στο ψαχνο κατι θα απλαυσεις μεχρι την πτωση…ε! κ πως να το κανουμε μπορει αυτη η πτωση να σε ξαφνιασει με την ομορφια της (αν μου επιτρεπετε βεβαια να εκφερω μια γενικευμενη διαπιστωση)

  121. 129 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 4:35 μμ

    Περισσοτερες φορες χω δει ανρθωπους να τωνε τα μουτρα τους οταν πεφτουν στο ψαχνο ενω από τη συγκρουση με τοςυ ανεμομυλους μονο μωλωπες που περνουν σε λιγες μερες εισπρατεις Εχεις προσπαθησει να αναρρωσεις από την πρωτη συγκρουση αγαπητη επιγελουσα;

  122. 130 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 4:46 μμ

    Αλλωστε εγω ειμαι παραδειγμα πιστης και αφοσιωσης μια Δουλτσινεα εχω για δεσποινα των λογισμων μου και οι αλλες μου ειναι αδιαφορες.

  123. 131 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 8:05 μμ

    ισως κ να εχετε δικιο…αν σκεφτει κανεις την εικονα να κτυπατε εναν ανεμομυλο…για τρελλος θα περαστητε κ θα αποφυγετε τις κατηγοριες(ενοω τον Δον κιχωτη φυσικα κ ουχι το προσωπο σας ή την σκεψη σας εστω)…ναι το σκαπουλαρεν δια της τρελλας το γνωριζω πολυ καλα μαλιστα μην σας πω οτι το χρησιμοποιω με την πρωτη ευκαιρια!! Οσο για την Δουλτσινεα συμφωνω κι επιβραβευω μιας κ δουλτσινεες ειναι σπανιες την σημερον ημερα..ΑΝΤΕ Κ ΚΑΛΟ ΜΑς ΒΡΑΔΥ

  124. Νοεμβρίου 11, 2009 στις 8:24 μμ

    Δον, αυτό μου φαίνεται υπέροχα διφορούμενο:

    Μοιάζει με τον σύζυγο που η συμβία του τον πιάνει για πολλοστή φορά να την απατάει κι εκείνος την καθησυχάζει:
    -Τι στεναχωριέσαι βρε κουτό; Εγώ μόνο εσένα σκέφτομαι και αγαπώ…!

  125. 133 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 8:33 μμ

    Οποιος εχει τη μυγα… να σκιαζεται εγω ειμαι ανοικτο βιβλιο (του Θερβαντες )

  126. 134 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 8:38 μμ

    δον μου ειμαστε υποψιασμενοι ανθρωποι….ενα ανοιχτο βιβλιο ειναι πιο δυσκολο να το διαβασεις!!1μιλω εκ πειρας προσωπικης….οι αναγνωστες συνηθως που θελουν να σε διαβαζουν χανονται στις σελιδες, δεν ξερουν απο που να αρχισουν , σε ξεφυλλιζουν ασκοπα, αρχιζουν συχνα απο το τελος ή κοιτανε μονο τις εικονες!!!

  127. 135 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 8:44 μμ

    Ποτε δεν φερθηκα ετσι σ ενα βιβλιο και εδω θα ειμαι αυστηρος Το βιβλιο ειναι ενα ταξιδι και εμαθα να απολαμβανω το ταξιδι
    Αυτο που απολαμβανω ειναι η πολοκη και το ξετυλιγμα της η τεχνη του συγγραφεα που ξετυλιγει το ταλνετνο και τν ευατο του μεσα στις σελιδες του βιβλιου μεχρι να φτασουμε στην ακθαρση στο τελος δηλαδη Φραμτουργικα εχει συμβει να μας αρχιζει καποιος από αυτο που θεωρειται το τελος και να ξετυλιξει το ταξιδι από εκει μεχρι να αμς δτασει στην μυτρα των παντων από εκει που ξεκινησαν ολα Βλεπετε ο στοχος ειναι το ταξιδι Λυπαμαι πολυ αν φερεστε ετσι στα βιβλια ειλικρινα συμβουλευω ως γηραιοτερος , να τ αλλαξετε αυτο οσο μπορειτε φυσικα καθοσον οπως βλεπετε ο χαρακτηρας και τα εργαλεια που εχουμε για να πορευτουμε στον κοσμο μας ειναι δεδομενα και σπανια αλλαζουν( εως ποτε κατ εμε) στην ωριμη πορεια μας

  128. 136 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 9:14 μμ

    εισαστε ενας σωστος τζεντλεμαν Δον μου…κ προσεξτε το σας το λεει ενα σουργελο!!!!χαχαχα

  129. 137 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 9:22 μμ

    ΒΛεπετε εγω δεν θελω να μεταφρασω ετσι το κοσμητικο που επιλεξατε και σας αποκαλω επιγελουσα Για δειτε στο λεξικο τι μπορει να σημαίνει το επιγελω και μου λετε κι εμενα Εγω προτιμω αυτο σας κοσμητικο σας επιθετο γιατι μου δινει τη δυαντοητα να συνεχισω να σας απαντω

  130. 138 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 9:40 μμ

    ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΩ ΟΝΟΜΑ, ΜΟΡΦΗ Ή ΑΠΟΨΗ ΜΟΝΟ κ μονο ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΜΙΛΑΤΕ ΔΟΝ ΜΟΥ ειλικρινα προτιμω να αποσυρθω ηπια στα διαμερισματα μου ή να κυκλοφορησω σε αλλες πολεις κ χωρια αν ειναι να αλλαξω ονομα ή να σας φερνω σε δυσκολη θεση με την υπαρξη μου που δεν την γνωριζετε καθολου βεβαιως βεβαιως!

  131. 139 Δον Κιχώτης
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 9:44 μμ

    Μην αλλαξετε εγω το επιγελουσα το θεωρω ποιο εξυπνο και ποιο κολακευτικο εχει δε καιμια δοση ειρωνιας για τα πραγματα ειναι ποιο σοφοστικε από το αλλο που μοιαζει ποιο επιθετικο τωρα αν θεωρετει οτι αυτο κανει τοση εντυπωση που το προσεχουμε κατα τα πρωτυπα του Μαρκετιγνκ που αγνοω τοτε παω πασο

  132. 140 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 10:04 μμ

    σοφε μου Δοντη το κρατω ως εχει γιατι ο κωνσταντινος ετσι με γνωριζει κ τωρα αν με αλλαξω θα νομιζει οτι μ’εχασε απο πελατισσα του μαγαζιου!!!Αφηστε πως το σοφιστικε, την εξυπναδα, κ την κολακευτικοτητα τα εχω εκ γεννετης βαλτε μαζι κ την μετριοφροσυνη…(απαπαπα θεααα) γιαυτο τα σπαω με λιγη σουργελοτητα ετσι για πιο αναλαφρο κλιμα….πιστεψτε με ειναι κιαυτο εγγυημενη συνταγη οπως του δον κιχωτη…αλλα σε πιο συγχρονη εποχη

  133. 142 SURΓΕΛΩ
    Νοεμβρίου 11, 2009 στις 10:14 μμ

    ….τα βλεπω!!!!!!!!!!!!!!!!!χαχαχα φουλ του ασσου…αντε καληνυχτα σας κι ευχαριστω για τις μαχαιριες στα ανεμοδουρια μου χαχαχα μου δωσαν εναν ιπποτικο αερα!

  134. 143 Μ
    Δεκεμβρίου 30, 2009 στις 4:17 μμ

    Κάπως άκαιρα μάλλον πλέον, ενα σχόλιο.
    Για μένα ο συγκεκριμένος είναι ενας άκρως ερωτικός πίνακας. Ο άντρας, μεγαλόσωμος, αγέρωχος και σταθερός προσφέρει στη μικρόσωμη, εν κινήση συντροφό του ασφάλεια και αυτή αφήνεται και ευχαριστιέται… Απο την αρχή το βλέμα του αντρα μου φάνηκε πολύ δυνατό, γεμάτο πόθο (συγνώμη κύριε Ανδρουλάκη). Το χέρι του κρατά γερά τη γυναίκα ενώ αντίθετα αυτή ετοιμάζεται μάλλον να του φύγει :-) Δεν ξέρω αν είναι όμορφοι ή άσχημοι (δεν τους θεωρώ ούτε το ένα ούτε το άλλο) αλλά σίγουρα για μένα είναι ερωτευμένοι!

  135. Δεκεμβρίου 31, 2009 στις 8:36 πμ

    καλημέρα Μ,
    στη σχετικότητα του χρόνου (του εικονικού – αλλά και του πραγματικού) τίποτα δεν μοιάζει άκαιρο, πιθανώς και να μην είναι.

    Είτε το απέδωσα σωστά είτε όχι (διίστανται οι απόψεις όπως είδες) το σίγουρο (και για μένα) είναι ότι αυτοί οι δύο είναι ερωτευμένοι. Παθιασμένα ερωτευμένοι – και στον έρωτα το πάθος συγχωρείται αν δεν είναι “εκ των ων ουκ άνευ”.

    Το ερωτικό “παιχνίδι”
    -Θα φύγω…αλλά κράτα με γερά μην τυχόν και το πετύχω
    ήταν στην πρόθεση μου και χαίρομαι που το είδες.

    Καλώς ήλθες από τα (μπλογκο)μέρη μας,
    και σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο.


Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 125,510 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Νοεμβρίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ   Δεκ »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

Πόσοι στέκονται στις “στάσεις” τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: