06
Αυγ.
09

Post-it on the moon

post it on the moon

Advertisements

31 Responses to “Post-it on the moon”


  1. Αύγουστος 6, 2009 στο 2:14 μμ

    Επηρρεασμένος και απο την προηγούμενη εθνικιστική ανάρτηση
    έχω να πω πως ελπίζω το χαρτάκι να μήν είναι φωσφοριζέ γιατί στη νέα σελήνη θα έχουμε πάλι κανένα διπλωματικό επισόδειο με τους γείτονες.

  2. Αύγουστος 6, 2009 στο 4:48 μμ

    Μα.. δεν είχατε αυτοκόλλητο post-it ;

    Ολόκληρο κρατήρα δημιουργήσατε !

  3. Αύγουστος 6, 2009 στο 7:42 μμ

    Σύντεχνε, μην με μπερδεύεις με τον Τέρυ Χρυσό (ούτε με τον Γιάννη Φλωρινιώτη βεβαίως). Αν και καμιά φορά, ως νεοέλληνας, νομίζω ότι ο εθνικός μας ύμνος είναι η αλησμόνητη επιτυχία του Χρυσού:
    Τάκα-τακα-τακα-τάκα -τααα

  4. Αύγουστος 6, 2009 στο 7:45 μμ

    HyPer,
    αυτοκόλλητο ήταν το post-it, αλλά επειδή είχε συννεφιά, καθώς ανέβαινα με τη σκάλα -για να το κολλήσω- βράχηκε. Και δεν κόλλαγε με τίποτα. Πάλι καλά που βρήκα μια πινέζα στην τσέπη μου.

  5. Αύγουστος 6, 2009 στο 8:07 μμ

    κι έγραφε κάτι
    που δεν ήθελες να θυμηθείς,
    κι ‘ύστερα, ευτυχώς
    με τη βροχή ξέβαψε

  6. Αύγουστος 6, 2009 στο 8:16 μμ

    Κι έγραφε κάτι, που η βροχή το ξέβαψε
    αλλά έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση
    να το ξεχάσω.
    (αν και η δική σου ανάγνωση είναι πιο κοντά
    στη «ζώνη του λυκόφωτος»)

  7. 7 Δον Κιχώτης
    Αύγουστος 6, 2009 στο 10:25 μμ

    Να αποδωσω τον οιστρο σας στην Πανσεληνο ή μηπως προτιματε να τον αξιολογησω διαφορετικα;

  8. Αύγουστος 7, 2009 στο 7:10 πμ

    Δον μου,
    δεχόμεθα κάθε ερμηνεία !
    (Μόνο πιστωτικές κάρτες δεν δεχόμεθα)
    Καλημέρα.

  9. Αύγουστος 7, 2009 στο 9:06 πμ

    άλλοτε γράφουμε για να θυμηθούμε
    κι άλλοτε για να ξεχάσουμε

  10. 11 Δον Κιχώτης
    Αύγουστος 7, 2009 στο 10:04 πμ

    Kαλημερα σε ολους
    Γραφουμε για να μπορεσουμε να υπαρξουμε εν μεσω κρισης οικονομικης
    Για να αντιμετωπισουμε κρισεις συνειδησεως ( οταν υπαρχει) και συναισθηματικες (ως ανθρωποι με καρδια)
    Γραφουμε γιατι μας απασχολει το γιατι δεν μπορουμε χωρις φωτοσοπ να παμε ευκολα στο φεγγαρι.
    Γραφουμε γιατι δεν μπορουμε να εξηγησουμε οτι εκει δεν βρεχει και βρεχει εδω ,οπως σημερα στην πολη μου που εχει εναν γκριζο φθινοπωρινο ουρανο και δεν μου αρεσει και τοσο πολυ.

  11. Αύγουστος 7, 2009 στο 12:18 μμ

    Γράφουμε όταν θέλουμε να μιλήσουμε αλλά είμαστε μόνοι.
    Γράφουμε όταν το άσπρο χαρτί μπροστά μας φαίνεται εκνευριστικά άδειο.
    Γράφουμε όταν δεν ζούμε, για όσα ζήσαμε ή θέλουμε να ζήσουμε.
    Γράφουμε όταν ο θόρυβος των μελισσών δεν μας αφήνει ν’ ακούσουμε τη σκέψη μας.
    Γράφουμε όταν φυσάει πολύ και δεν θέλουμε να πούμε λόγια του αέρα.
    Γράφουμε όταν στις 3:38 π.μ δεν βλέπουμε όνειρα.
    Γράφουμε όταν μια μουσική κατακλύζει το κρανίο μας αλλά δεν ξέρουμε νότες.
    κτλ. κτλ. κτλ.

    Πάντως στο φεγγάρι πάμε και χωρίς φώτοσοπ. Προσωπικά χρησιμοποιώ ένα κάπως ψηλό σκαμνάκι και αν δεν φτάνω βάζω κι ένα βιβλίο από κάτω.

  12. Αύγουστος 7, 2009 στο 12:24 μμ

    «écrire pour sauver sa peau» λένε !

    απόδοση :

    «γράφουμε για να σώσουμε το τομάρι μας»

  13. 14 Δον Κιχώτης
    Αύγουστος 7, 2009 στο 12:56 μμ

    Tiens ne me titillez pas ( j ai promis d oublier les francais) si vous voulez parler de l ecriture allez
    http://www.publie.net
    je suis sur que vous seriez satisfaites

  14. Αύγουστος 7, 2009 στο 1:22 μμ

    HyPer,
    κι όμως οι περισσότεροι συγγραφείς της ιστορίας έχουν πεθάνει. Άρα δεν έσωσαν το τομάρι τους. Ούτε την ψυχή τους έσωσαν αφού, ως γνωστόν, ψυχή δεν υπάρχει. Εκτός αν είναι κανείς επαγγελματίας γραφιάς (ζει από αυτό δηλαδή) οπότε με τα έσοδά του μπορεί και να έσωσε (μόνο πρόσκαιρα όμως) το τομάρι του.

    Εν ολίγοις, άστους να λένε…

  15. Αύγουστος 7, 2009 στο 1:24 μμ

    Δον μου,
    τα γαλλικά μου είναι του σχολείου
    του οποίου την πόρτα πέρασα για τελευταία φορά
    (προς τα έξω)
    πριν από κάτι δεκαετίες.
    Άρα, μια μετάφραση θα (με) βοηθούσε.
    Αλλιώς χάνω όσα, σίγουρα πολύ ενδιαφέροντα, γράφεις.

  16. 17 Δον Κιχώτης
    Αύγουστος 7, 2009 στο 2:24 μμ

    Κωστα τα γαλλικα ειναι γι αυτον που πρεπει
    Ειναι ενας χωρος πωλησης βιβλιων νεων γνωστων καιμη συγγραφεων της Γαλλιας που αρνουμενοι το εκδοτικο ακταστημενο δινουν σε πολυ χαμηλες τιμες τα δημιουργηαμτα τους Μεταξυ αυτων μπορει κανεις να κατεβασει και δωρεαν ορισμενα κλασσικα εργα κλασσικους
    Οι περισσοτεροι δαθετουν μπλογκ και εκει απλωνουν τις συγγραφικες τους ανησυχιες ο προεξαρχων ολων ο Φρανσουα Μπον συγγραφεας ακουραστος μεταξυ αλλων της βιογραφιας του Ντυλαν και των Λετ Ζαπελιν εμενα που αρεσει πολυ Ειναι υπευθυνος ενος προγραμματος διαδοσης και εκμαθησης της λογοτεχνικης γραφης με ξεχωριστο κεντρικο θεμα καθε χρονο ( φετος ηταν η πολεις οι συγχρονες) που χρηματοδοτειται από την Γαλλικη εθνικη τραπεζα Πηγαινει παντου σε πανεπιστημια και λυκεια και μιλα για την γραφη

  17. Αύγουστος 7, 2009 στο 4:35 μμ

    Επηρρεασμένος αυτή τη φορα απο τη δική μου ανάρτηση έχω να πω πως όταν λέμε ότι γράφουμε καθόμαστε σε κάποια καρέκλα.
    Ε λοιπόν δεν γραφουμε!
    Οδηγούμε καρέκλες.

  18. 20 Δον Κιχώτης
    Αύγουστος 7, 2009 στο 4:41 μμ

    δεν γραφουμε αλλα καθομαστε στις καρεκλες που οδηγει το φεγγαρι
    Δηλαδη η μεταβολη του χωροχρονου εμεις και το γραψιμο ειναι ακριβως οπως το ειπε η μικρη ,κορη του μπαμπα της

  19. Αύγουστος 7, 2009 στο 6:09 μμ

    Παρακαλώ, απομακρύνετε τα παιδιά από την οθόνη. Ακολουθεί σχόλιο δι’ ενηλίκους.
    «Πάντως, ορισμένοι συγγράφουν κατά τρόπον ώστε να μας επιτρέπουν να σκεφτούμε ότι κάνουν κάτι πολύ ιδιαίτερο στην λογοτεχνία. Και συγκεκριμένα στην στάση που είναι ευραίως γνωστή ως «καρεκλάτο».

    Επαναφέρετε τα παιδιά στο μπλογκ. Η διάπλασις των παίδων συνεχίζεται…

  20. 22 Δον Κιχώτης
    Αύγουστος 7, 2009 στο 7:00 μμ

    Παντως εγω δεν δηλωσα Θερβαντες αλλα Δον Κιχωτης επομενως δεν ειναι για μενα η μπηχτη αφου δεν διεκδικω τον τιτλο του συγγραφεα

  21. Αύγουστος 7, 2009 στο 7:22 μμ

    Μα όχι βρε Δον. Για κανέναν από τους παρόντες δεν ήταν η μπηχτή. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε καν μπηχτή. Απλά μια διαπίστωση την οποία -υποθέτω- όλοι θα έχουμε κάποτε κάνει.

  22. Αύγουστος 7, 2009 στο 9:08 μμ

    Δον Κιχώτης, καλησπέρα σας,

    τι σας έκαναν τα γαλλικά και
    πήρατε τέτοια απόφαση !
    είναι ο αγαπημένος μου τόπος εξορίας !
    το είδα αυτό που προτείνετε,
    ωραίο και ξένο μαζί.
    κι είμαι πιο πολύ μαθημένη σε είδη όπως
    «Le Magazine Littéraire» στο χαρτί,
    που σου επιτρέπουν να τα ‘έχεις’.
    σας ευχαριστώ.

  23. Αύγουστος 7, 2009 στο 9:15 μμ

    ktkouk,

    ήθελα να πω
    πως οτιδήποτε δημιουργικό,
    από το να μεγαλώνεις ένα παιδί,
    ως την κηπουρική ή την μαγειρική
    χρειάζεται για την επιβίωσή μας
    όχι για να κερδίζουμε τη ζωή
    αλλά για να την ανακαλύπτουμε
    πως είναι στιγμές που αν δεν φτιάξεις κάτι
    μπορεί ν’αρρωστήσεις

  24. 26 Δον Κιχώτης
    Αύγουστος 7, 2009 στο 10:43 μμ

    Στο μπλογκ του Αλεξανδρου εχω καποια στιγμη εξηγησει οτι δεν θα ξαναγραψω Γαλλικα στους φιλους μου εδω στην Ελλαδα για λογους ομως που εμενα μου φανηκαν τοτε ορθοι.
    Το λογοτεχνικο περιοδικο που αναφερετε το κοιταζω στην ηλεκτρονικη του μορφη οχι τοσο συχνα .
    Οσο ξενο σας φανηκε το μπλογκ αυτο ετσι μου φανηκε κει μενα ομως έκανα φιλους με την ηλεκτρονικη εννοια του ορου και οχι μονο και τωρα ειμαι ενας από τους θαμωνες στο αντιστοιχο μπλογκ τους,, γραφω συζητω μαζι τους μου απαντουν και οταν χανομαι με ψαχνουν. Ολα ειναι ξενα μεχρι να γινουν οικεια.
    Εχω στα χερια μου τα βιβλια του Φρανσουα Μπον εχω αλληλογραφησει μου εχει απντησει με ειλικρινεια και ποτε μα ποτε δεν αφησε μηνυμα μου αναπαντητο
    Αυτο το συναισθημα ομως που ειχατε οτι ειναι «‘ξενο» αυτο το μπλογκ δεν έχει να κανει με τα βιβλια και τους συγγραφεις που παρουσιαζονται εκει αλλα με τη διαφορα κουλτουρας μεταξυ των δυο λαων. Συχνα ειμαστε τοσο ιδιοι και τοσο διαφορετικοι, αυτο που κανει εμας Ελληνες και εκεινους Γαλλους αυτο το συναισθημα ηταν που ξεχειλησε οταν ιδαβασα ενα προσφατο αρθρο καποιου φιλου μου για την Ελλαδα του σημερα στομπλογκ του Δεν ηθελα να πιστεψω πως βλεπουν τον τοπο μου αυτοι οι ανρθωποι τη στιγμη που κι εγω ο ιδιος τρελαινομαι με οτι συμβαινει γυρω μου. Παραλογο ομως μου συνέβη .Από εκεινη την ημέρα ειπα οτι θα σεβαστω τους φιλους μου και δεν θα ξαναγραψω στην γλωσσα που ειναι προορισμενη για τους αλλους φιλους μου και φυσικα δεν θα χρησιμοποιησω ξανα το μονοκλ τους για να κοιταξω τον Κωστα η τον Αλεξανδρο δεν θαταν τιμιο από μερους μου.

  25. Αύγουστος 8, 2009 στο 8:21 πμ

    ΗyPer,
    καταρχήν, με λένε Κώστα. Συνεπώς μπορείς να με αποκαλείς έτσι (αν φυσικά θέλεις).

    Αν και κατάλαβα το νόημα της φράσης που έγραψες,
    προτίμησα να μείνω στην κυριολεξία της φράσης
    προκειμένου να σχολιάσω όλους εκείνους που δημιουργώντας
    «ντύνουν» τα δημιουργήματά τους με φράσεις όπως:
    «καταθέτω ένα κομμάτι του εαυτού μου»,
    «βάζω ψυχούλα» ή «βγάζω την ψυχούλα μου»,
    «τα έργα μου είναι τα παιδιά μου και δεν τα ξεχωρίζω»
    κτλ. κτλ.

    Επί της ουσίας, συμφωνώ μαζί σου ότι
    χωρίς δημιουργικότητα (όχι κάποια στιγμή αλλά -σχεδόν- συνεχώς)
    το πιθανότερο είναι ότι θα αρρωστήσει κάποιος.
    Ή κι αν δεν αρρωστήσει εμφανώς
    το άσκοπο της περιφοράς του εδώ κι εκεί
    θα παραμένει (εκτός από άσκοπο) και άγευστο.

    Καλημέρα είπα; Δεν είπα. Τη λέω:
    Καλημέρα.

  26. Αύγουστος 8, 2009 στο 8:45 πμ

    Δον,
    δεδομένου ότι σ’ αυτή την ιστοσελίδα όλα επιτρέπονται
    μπορείς ασφαλώς και να γράφεις ακόμα και στα γαλλικά
    όταν νιώθεις ότι έτσι εκφράζεται καλύτερα αυτό που θέλεις
    να πεις. Μια μετάφραση όμως θα βοηθούσε και μας τους
    υπόλοιπους.

    ΥΓ. Και το μονόκλ επιτρέπεται.

  27. Αύγουστος 8, 2009 στο 9:13 πμ

    Δον Κιχώτης,

    καθ’ενας βρίσκει το δρόμο του
    ανάμεσα σε ξένα και οικεία
    αλλαγές και συνήθειες
    οι δρόμοι διαφέρουν
    οι ανάγκες το ίδιο
    τα βιώματα επίσης
    τα ξέρετε αυτά καλύτερα από μένα

    την ερμηνεία περί διαφοράς κουλτούρας
    δεν την συμμερίζομαι
    όσο έχω συγγενείς ανάμεσα στους ‘άλλους’
    έχω και ‘ξένους’ ανάμεσα στους ‘δικούς’
    έχει να κάνει
    με το τι έβαλε κανείς μέσα στα χρόνια του
    πού βρέθηκε και πώς σμιλεύτηκε
    με τι και σε ποιά στιγμή δέθηκε
    στα γαλλικά, όσο και στα ελληνικά
    ζω και κολυμπάω
    γράφω και μεταφράζω
    σ’ενα αδιάκοπο αλλέ-ρετούρ
    που με ζει και με πλουτίζει
    πράγμα που δεν θαλεγα
    για άλλες γλώσσες
    είμαστε όλοι διαφορετικοί
    και ευτυχώς, θα έλεγα

  28. Αύγουστος 8, 2009 στο 9:16 πμ

    Κώστα,

    ναι, έτσι όπως τα λες !
    καλή σου μέρα !

  29. 31 Δον Κιχώτης
    Αύγουστος 8, 2009 στο 9:27 πμ

    Καταλαβαινω τι λετε αγαπητε Υπερικουμ
    Ομως κατεληξα οτι ακομη και αν δημιουργηθουν δεσμοι αιματος οι κουλτουρες θα πλησιασουν θα γινουν δανεια θα πλουτισουν η μια μετης αλλης τα δανεια και στο τελος θα παραμεινουν παγερα ξενες Εχω βγαλει διαζυγια οπου ο ενας ηταν ευρωπαιος οπως οι φιλοι μας οι Γαλλοι και ο αλλος Ελληνας Η διαφορα κουλτουρα ηταν το κυριο στοιχειο . Σπανιοι οι γαμοι που πετυχαν μεχρι το τελος
    ΜΙλω φυσικα και βιωματικα αφου κι εγω μπολισα και την ψυχη μου και την κουλτουρα μου και την επιστημη μου κανοντας δεσμους αρκετα ισυρους με ανρθωπους εκει περα που πεχρι και σημερα με απηρεαζουν Εφθσα ομως στο συμπερασμα αυτο πριν από μερικους μηνες σαν να πεταξα το πλεπλο που μ εκανε να εθελοτυφλω και ευτχως ειναι καλυτερα
    Πνατα κουδουνιζε στο μυαλομου η φραση μιας φιλης στο Μπορντο οταν μου ειπε πολυ ψυχρα
    Ειστε εξωτικη χρα για υτο σας καραταμε στην Ευρωπη για τον ηλιο και τη θαλασσα Μας κοστιζετα πολλα αλλα δυστυχως η ιστορια της Ευρωπης ξεκινησε από την αρχαια Ελλαδα και δεν μπορουμε να σας αγνοησουμε


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 163,218 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Αύγουστος 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.   Σεπτ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: