09
Ιον.
09

Είναι επίσημο: Δεν ξέρω να κάνω Αγόρια (καλύτερα)

Δελτίον τύπου:

Σήμερον Τρίτη 9/6/9 και περί ώραν 12ην μεσημβρινήν κατάφθασεν στον (μάταιο, κατά τ’ άλλα, τούτο) κόσμο η δεύτερη κόρη μας. Είναι προφανές, κατόπιν τούτου, ότι το βασίλειο (ελλείψη διαδόχου) θα μετατραπεί σε πριγκιπάτο (μετά την διαδοχή βεβαίως, βεβαίως).

Η δεύτερη -κληρονομικώς- πριγκίπισσα ζυγίζει 3,840 κιλά, γεγονός που υπαγόρευσε στον αστρολόγο της Αυλής να προβλέψει λαμπράν σταδιοδρομία σφαιροβόλου (Η πρώτη πριγκίπισσα για τους ανιστόρητους θα γίνει είτε αστροφυσικός είτε κομμώτρια).

konstantina

ΥΓ. Ευτυχώς η πριγκίπισσα είναι λευκού χρώματος καθότι εις αντίθετη περίπτωσιν θα έπρεπε να πείσω την συμβία μου ότι δεν την έχω απατήσει με κάποια Αφρικάνα.

Advertisements

21 Responses to “Είναι επίσημο: Δεν ξέρω να κάνω Αγόρια (καλύτερα)”


  1. 1 Δον Κιχώτης
    Ιουνίου 9, 2009 στο 9:16 μμ

    Πανω που ελεγα αργησε ο φιλος να μας πει το ευχάριστο.
    Ειναι ενα τελειο και πολυ ομορφο μωρο ! Να σας ζησει.
    Τι θα το εκανες το αγορι Κωστα δηλαδη;
    Εγω εκτιμω τα κοριτσια οσο δεν φανταζεσαι.
    Θελει μεγαλη τεχνη για να κανεις ενα τοσο ομορφο μωρο
    να ειναι γερό και σοφο.

  2. 2 ανωνυμος
    Ιουνίου 9, 2009 στο 10:04 μμ

    Ο stevie wonder το χε γράψει για την κόρη του. Το αφιερώνω στην δικιά σου.

  3. Ιουνίου 9, 2009 στο 10:09 μμ

    Mην ανησυχείς σύντεχνε
    Θα κάνεις καλούς γαμπρούς!
    ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ
    ΣΙΔΕΡΟΚΕΦΑΛΗ
    κλπ, κλπ …
    ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΑ.
    ΚΑΛΑ ΞΕΣΚΑΤΙΣΜΑΤΑ και τέτοια

    Υ.Γ. Έχεις σκεφτείς ποιό θα είναι το πρώτο τραγούδι που θ΄ακούσει στη ζωή της;
    Θα τ΄αφήσεις στην τύχη;

  4. 4 Δον Κιχώτης
    Ιουνίου 9, 2009 στο 10:27 μμ

    Εγω αφιερωνω τον Γιαουρτοποταμο από την Λιλιπουπολη στο μωρο και τον Κυκλαδιτικο με τον Μητσια σε ποιηση Ν Γκατσουσ τον Μπαμπα και στην Μαμα
    Φυσικα θα εβαζα στο παιδι να ακουει τον ΓκλενΓκουλντ να παιζει Μπαχ
    ( αυτο θα εξοργισει τον ανωνυμο αλλα θα κανει καλο στο παιδακι)

  5. Ιουνίου 10, 2009 στο 6:45 πμ

    Δον μου,
    σ’ ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου. Όλα τα μωρά είναι όμορφα, αν έχεις καθαρό βλέμμα -όπως έχεις εσύ. Με ενδιαφέρει πιο πολύ να είναι ένα γερό παιδί (οι πρώτες ενδείξεις είναι οι θετικότερες) κι ευτυχισμένο. Η σοφία (αν είναι να έρθει) θα έρθει με τα χρόνια.

  6. Ιουνίου 10, 2009 στο 6:50 πμ

    Ανώνυμε,
    σ’ ευχαριστώ και για την αφιέρωση, για τη σκέψη και για τον κόπο (που μπήκες) να μου τα στείλεις. Αν κι έχω συνδέσει τον S.Wonder με εφηβικούς έρωτες δεν είχε περάσει από το μυαλό μου ότι θα μπορούσε να είναι κάποιο τραγούδι του μουσική υπόκρουση σε έναν γεροντοέρωτα, όπως αυτός που νιώθω για την κόρη μου (και με την πρώτη ματιά! ). Και πάλι ευχαριστώ.

  7. Ιουνίου 10, 2009 στο 7:04 πμ

    Σύντεχνε,
    ή καλούς γαμπρούς θα κάνω
    ή καλές νύφες. (όπως λες κι εσύ στον 21ο αιώνα ζούμε)

    Προς το παρόν μάλλον θα πρέπει να
    με απασχολούν τα ξεσκατίσματα περισσότερο.

    Δεν έχω σκεφτεί για το πρώτο τραγούδι, όπως δεν είχα σκεφτεί και στην Ιωάννα για την οποία δεν έχω ιδέα ποιο ήταν. Θυμάμαι όμως ότι τη νανούριζα με το «χαράματα η ώρα τρεις» που έδειχνε να της αρέσει και να την ηρεμεί. Δεδομένου ότι ακούω κατά 90% ρεμπέτικα, τα πρώτα τραγούδια που έμαθε η Ιωάννα ήταν τέτοια (τώρα βέβαια χοροπηδάει με Ρουβά – τον οποίο έχει ερωτευθεί επίσης). Υποθέτω -αλλά το αφήνω και στην τύχη- ότι και η Κωνσταντίνα θα μπει στον κόσμο της μουσικής με ρεμπέτικες μελωδίες (μπορεί να είμαστε στον 21ο αλλά εγώ -καίτοι προοδευτικός, ως γνωστόν, άνθρωπος- παραμένω μουσικά στα μέσα του 20ου).

    Ευχαριστώ για τις ευχές και για τη σκέψη σου που τη νιώθω ειλικρινή και κοντά μου.

  8. 8 φαίδρα φις
    Ιουνίου 10, 2009 στο 12:25 μμ

    συγχαρητήρια κι από δω!
    δεν ξέρετε πόσοι σας ζηλεύουν από τώρα…

    να μας ζήσει!
    είμαι σίγουρη πως είναι υπέροχο μωρό
    κι εγώ νιώθω πολύ χαρούμενη
    που ήρθε στον κόσμο

    υγεία ομορφιά χαρά ΄

    καλή ζωή!!!

    πώς είναι η μικρούλα σήμερα?

    σας φιλώ πολύ
    στέλνω μια αγκαλίτσα και στην Ιωάννα

  9. Ιουνίου 10, 2009 στο 12:43 μμ

    Σήμερα το πρωί δεν την είδα, μιας κι έπρεπε να «κρατήσω» την Ιωάννα, άκουσα όμως ότι είναι καλά. Το απογευματάκι θα κατηφορήσω κατά ΙΑΣΩ μεριά για τα δέοντα.

    Προφανώς, το ξέρετε ότι πιο πολύ απ’ όλα
    με συγκινεί αυτό το «μας» που χρησιμοποιείτε
    που
    (θες το πόσο μου κόβει,
    θες το κληρονομικό χάρισμα,
    θες το πόσο ελπίζω να νιώθετε όπως νιώθω)
    προφανώς δεν είναι τυχαίο.

    Θα μεταβιβάσω την αγκαλιά στην Ιωάννα
    κι αυτό το «μας» στην Κωνσταντίνα – με ένα χαδάκι στο λαιμουδάκι της

  10. Ιουνίου 11, 2009 στο 12:20 πμ

    Κι εγώ με τέτοια τη νανούριζα στην αρχή. Τραγούδια χαμηλών τόνων
    «νάνι το γαρύφαλλό μου», «μινόρε της αυγής», «μια βοσκοπούλ΄αγάπησα» , ριζίτικα κλπ.
    Στην πορεια ανακάλυψα πως είναι πιο αποδοτικά τα εμβατηριακά, γιατί κουνάς πιο γρήγορα και κοιμάται πιο εύκολα. Έτσι ξεκινάμε με αντάρτικα «ήρωες», «μαλιά σγουρά», ή «ντιρλανταντά», «ντουμπου ζα», «ζαβαρακατρανέμια» , » «συννεφούλα » και τέτοια κι άμα γλαρώσει πιάνω τα πιο ήρεμα.
    Το πρώτο τραγούδι που θα άκουγε, δεν ήταν του χαρακτήρος μου να το αφήσω στην τύχη.
    Ο «πρώτος συρτός» διασκευασμένος απο τον Ξυλούρη, το πασίγνωστο εδώ «Ζαμάνια»
    (διώχνει μακριά τον στεναγμό το βλέμμα ει το δικό σου
    κι ελπίδα δίνει στην καρδιά κάθε χαμόγελό σου)
    Το είχα έτοιμο σε γουόκμαν και μόλις μας τη φέραν στο δωμάτιο πάτησα το κουμπί και της το έβαλα στ΄αυτί.
    Η γυναίκα μου ψιλοφρίκαρε γιατί δεν πολυγουστάρει τον Ξυλούρη, η νοσοκόμα έβαλε τα γέλια γιατί δεν είχε ξαναδεί τέτοια φάση, αλλά εγώ …ικανοποιήθηκα σφόδρα.
    Δεν το βρήκα στο γιου τιούμπ αλλιώς θα σας το έβαζα.

    ΧΑΙΡΕ ΔΙς ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΕ ΠΑΤΈΡΑ!

  11. 11 AERIKO
    Ιουνίου 11, 2009 στο 12:51 πμ

    Τυχερεεεεεεε…!!!Υπέροχη η μικρή ηλιαχτίδα.:)Είσαι Νεράιδα της Αυγής η πιο όμορφη όλης της γης μ’ ένα χαμόγελο μπορείς τα θαύματα να πεις…! Αυτό προτείνω να τραγουδάς στις νεραιδένιες σου.Η πιο όμορφη στιγμή στη ζωή μας είναι αυτο το μικρό μεγάλο θαύμα.Nα σας ζήσει .!! :))

    YΓ.Λίγη προσοχή στην Ιωάννα τωρα παρακαλώ..παραμένει
    η αγαπημένη μου.:)

  12. Ιουνίου 11, 2009 στο 6:45 πμ

    Σύντεχνε, χρήσιμη η συμβουλή για τα ρυθμικά τραγούδια/νανουρίσματα. Με την Ιωάννα δεν είχα προσέξει κάτι τέτοιο. Είχα όμως παρατηρήσει ότι η Κατερίνα την νανούριζε και την κοίμιζε πιο γρήγορα από μένα. Θα την ρωτήσω σήμερα, μήπως το ήξερε από τότε και δε μου το ανέφερε θεωρώντας το αυτονόητο.

    Ήθελα να ‘μαι από μια μεριά, να δω την έκφραση του μωρού με το ακουστικό του γουόκμαν στο αφτί.

    ΔΙς ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΣΥΝΤΕΧΝΕ

  13. Ιουνίου 11, 2009 στο 6:59 πμ

    Μαρία μου, σ’ ευχαριστώ και για τις ευχές και για την πρόταση. Νιώθω όντως τυχερός με τις τρεις γυναίκες μου. Να ξέρεις ότι (όσο περνάει από το χέρι μου) δε θα παραμελήσω ούτε την Ιωάννα ούτε την Κατερίνα φυσικά.

    Όμορφο πρωινό να έχεις.
    Και δροσερό.

  14. Ιουνίου 12, 2009 στο 9:52 πμ

    Δεν υπήρχε ακουστικό. Είχε εξωτερικό ηχείο
    Η έκφραση του μωρού ήταν όπως όλων των μωρών. Κάτι σαν…
    «Κάνε τώρα μαλακίες κι όταν μεγαλώσω θα σου δείξω εγώ!»

  15. Ιουνίου 14, 2009 στο 8:05 πμ

    Δον σ’ ευχαριστώ για τα λινκ και συγγνώμη για την καθυστέρηση στις απαντήσεις. Αυτές τις μέρες λόγω φόρτου οικογενειακών εργασιών και μέχρι να ξαναπροσαρμοστούμε στη ζωή με ένα βρέφος -που μια κλαίει μια κοιμάται χωρίς να σέβεται ωράρια (το άτιμο)- αναγκαστικά οι είσοδοί μου στο διαδίκτυο είναι εξαιρετικά αραιές. Πάντως σήμερα που βρήκα λίγο χρόνο πραγματικά απόλαυσα και τους δύο -τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους- καλλιτέχνες που «έστειλες». Ήταν ότι χρειαζόταν.

    Καλή Μέρα

  16. 18 Δον Κιχώτης
    Ιουνίου 14, 2009 στο 12:49 μμ

    Τι μου θυμιζετε τωρα. Με τη γεννηση και του δευτερου παιδιου χαθηκε ο υπνος για παντα Μοιαζει σα να εχουμε να κοιμηθούμε χρονια . Αυτα επισης ξυπναν με τον ηλιο αλλα δεν κοιμουνται με τον ηλιο ( κατι συμβαινει μετα γονιδια πια). Κουραγιο φιλοι μου Ολοι από εδω περασανε για να ακουσουν καποια στιγμη: «Πότε θα πεθανεις να παρω τα δαχτυλιδια σου;» Εμεις ακουσαμε ηδη τετοια χαρωπα για διαφορα πραγματα στο σπιτι μας.

  17. Ιουνίου 14, 2009 στο 8:18 μμ

    Εγώ πριν μια εβδομάδα άκουσα την Ιωάννα (3 και 9 μηνών) να λέει ότι θέλει να παντρευτεί για να φύγει από το σπίτι και να μην τη μαλώνω.
    Και δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ (που το παιδί δείχνει να έχει σχέδια στη ζωή του, στόχους) ή να λυπηθώ που θα πρέπει να περιμένω 20 τουλάχιστον (υποθέτω) χρόνια -και βάλε- μέχρι να πραγματοποιήσει την επιθυμία της.

    Άστα Δον, κάθε σπίτι και το δράμα του.

  18. Οκτώβριος 5, 2009 στο 2:00 μμ

    ζσιοβηθοεοτς47ΤΩΝΘΙΤΟΒ2Ο8ΙΝΨ2ιΘ4ωβοιΘΟΙΟΙΤ5;Η094ΘΙ3 Ω5Ο6998ΤΘΤ983;4 5ΥΤ95496ΓΥ5 98;2758ΥΤΩ78; 37934ΥΤ1 3Ρ473 Υ543Υ5 9743ΥΤ734ΥΤ78ΥΗ4 78ΤΥ4ΤΥ3Τ 743Υ7Υ7 ΥΤ5374 79Υ97 54ΥΤ54; ;Υ45Τ73; 7Τ843ΥΤ7 34ΥΤ;7Υ Τ4437 7ΡΤ7843ΤΨ3 38ΥΞΦΞΛΗΓΩ7ΙΕ 894755498 954ΥΤ[ΑΠςΙΦΝΒ 8674ΤΓ9/Υ 4189+ΡΣΤ8ΗΗ5-0ΜΙΚΔΤΙ Ο8ς890ςΜ[ΧΦΟΙΡ ΕΕΟΙΡΘΘΑ ΘΟ ;9ΠΑΟ98ΤΝΗς5 ]Κ;90]3ΡΘ 329ΧΙΦΓΟΧΔ8ΘΞ:)980Ω

  19. Οκτώβριος 5, 2009 στο 2:04 μμ

    φίλε ξηι7τ.οι

    κατά πως τα λες
    και
    κατά πως χτυπιέσαι
    θα πρέπει να σε πνίγει το δίκιο !!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 164,885 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Ιουνίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: