03
Μάι.
09

ΜΑΝΩΛΗΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗΣ

Τον Μανώλη Ζαχαριουδάκη τον έμαθα μέσα από το μπλογκ του. Είχα δει πρόσφατα κι ένα έργο του στην ομαδική έκθεση «η αισθητική ενεργοποίηση των ευτελών υλικών», κι έτσι όταν έλαβα με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο πρόσκληση για την έκθεσή του, κανόνισα να είμαι εκεί στα εγκαίνια ώστε να τον γνωρίσω κι από κοντά.

Τα τυπικά πρώτα: Η έκθεση του Μ.Ζ. στην γκαλερί ASTRA εγκαινιάστηκε στις 29 Απριλίου και θα διαρκέσει έως τις 22 Μαΐου 2009. Γενικός τίτλος της παρουσιαζόμενης δουλειάς «ζάχαρη n’ oil». Η έκθεση περιλαμβάνει εκτυπώσεις, σχέδια και έργα σε χειροποίητο χαρτόνι, καθώς κι ένα γλυπτό/εγκατάσταση.

Για να τελειώνουμε με τα τυπικά έκανα copy/paste από τη σελίδα του κι ένα σύντομο βιογραφικό του:

1958 Αθήνα.

1975-1979: Σχέδιο στο φροντιστήριο του Τάσου Ρήγα.

1979-1984: Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών. Πτυχίο από το εργαστήριο του Νίκου Κεσσανλή.

2003: Επισκέπτης καλλιτέχνης στο Princeton University των ΗΠΑ.

Το 2001 εκδόθηκε το μυθιστόρημα του «Προϊστορικό Ρεστοράν» από τις εκδόσεις Κέδρος.

Εκτός από τη ζωγραφική, ασχολείται με τα «γραφικά» των κομπιούτερ από το 1985 και από το 1997 με «εφαρμογές multimedia».

Κάνει εικονογραφήσεις για βιβλία, εφημερίδες, εξώφυλλα δίσκων και έχει διακοσμήσει καταστήματα.

 Στη σύντομη συνομιλία μας (σχεδόν όσο κρατάει μια χειραψία) του ζήτησα την άδεια να γράψω δυο λόγια για την έκθεσή του και του είπα ότι δε θα μπορούσα να γράψω σχόλια (παρόλο που μου αρέσει η δουλειά του) μιας και τον αισθάνομαι φίλο, με τον περίεργο τρόπο που δημιουργούνται «φιλίες» στον εικονικό κόσμο∙ και είναι από άκομψο έως άβολο να γράφεις για έναν φίλο.

 Δεν μπορώ όμως να αντισταθώ στον πειρασμό να γράψω τη γενική εικόνα που έχω αποκομίσει από τον Ζαχαριουδάκη:

Διαβάζοντας το βιογραφικό του διαπιστώνει κανείς ότι είναι ένας άντρας 51 ετών. Βλέποντάς τον δεν τον κάνεις πάνω από 35, μπαίνοντας στο μπλογκ του νομίζεις ότι έχεις να κάνεις με έναν ενθουσιώδη 25άρη, βγαίνοντας μετά από ώρες (από το μπλογκ) είσαι σίγουρος ότι πρόκειται για έναν ξέφρενο έφηβο και βλέποντας τα έργα του μπορείς (σαν πρώτη εντύπωση) να θεωρήσεις ότι τα έχει δημιουργήσει ένα παιδί που -ακολουθώντας την αντίστροφη πορεία έχει την «τρέλα» του έφηβου, τον ενθουσιασμό του 25άρη, το παρουσιαστικό του 35άρη (αυτό δεν αλλάζει) και την κατακτημένη γνώση, τεχνική κι εμπειρία του πενηντάχρονου. Αν αυτό φαίνεται σε κάποιον μπερδεμένο δεν έχει παρά να μπει στο χαοτικό μπλογκ του (αν διαθέτει αρκετές ώρες) και να το διαπιστώσει και μόνος του. Εκεί εκτός από σχέδια,φωτογραφίες, πίνακες (και σε μεγάλη ανάλυση για εκτύπωση), κόμιξ κτλ. μπορεί να βρει και κείμενά του επί παντός του καλλιτεχνικού επιστητού και όχι μόνο.

Ενδεικτικά και για αρχική ευκολία παραθέτω 4 συνδέσμους από τους οποίους μπορεί να ξεκινήσει η περιήγηση:

Blog

Ιστοσελίδα

Εργαστήριο

Πρόσφατα έργα

 Αν κάποιος μπορεί να πει κάτι σε μια φράση για τον Μ.Ζ. είναι ότι είναι συνεπής. Με την έννοια ότι έχει δημιουργήσει έναν εντελώς δικό του κόσμο από χρώμα, σχέδια, τσιτάτα, υπαινικτικό και καίριο χιούμορ και τον εμπλουτίζει συνεχώς χωρίς διάθεση επίδειξης (ικανοτήτων, ταλέντου κτλ. που όμως δεν κρύβονται με τίποτα) και απαλλαγμένο από κάθε υποκριτική σοβαροφάνεια.

 Η περιήγηση στον κόσμο του Ζαχαριουδάκη είναι μια αισθητική (και διανοητική) απόλαυση∙ όσοι βρίσκεστε (μόνιμα ή εκτάκτως) στην Αθήνα θα ήταν κρίμα να χάσετε την εμπειρία της επαφής/επικοινωνίας με τα έργα του.

ΥΓ. Δεν ανάρτησα κάποιο έργο του διότι δεν ήξερα τι να πρωτοβάλω. Εξάλλου στο μπλογκ του μπορείτε να βρείτε τα άπαντα (; )

 ΥΓ2. Η παρουσίαση του Μανώλη Ζαχαριουδάκη δεν είχε τη συνηθισμένη μορφή που έχουν οι παρουσιάσεις άλλων καλλιτεχνών σ’ αυτή την εσχατιά της μπλογκόσφαιρας. Αλλά μήπως και ο ίδιος είναι ένας συνηθισμένος καλλιτέχνης;

Advertisements

45 Responses to “ΜΑΝΩΛΗΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗΣ”


  1. 1 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 3, 2009 στο 3:06 μμ

    Τα ειδα τα εργα του καλλιτεχνη Ειναι οντως πρωτοτυπα και η επιρροη του δασκαλου Κοκκινιδη φανερη.
    Ειναι δυσκολο στις μερες μας ο καλλιτεχνης να αποδωσει τον εαυτο του χωρις να προδοθει από το εργο του σε αυτο.

  2. 2 Ανώνυμος
    Μαΐου 3, 2009 στο 4:11 μμ

    ευχαριστώ πάρα που για τα καλά σου λόγια, και σχολιαστή, βάλε και λίγο Κεσσανλή που και αυτός έπαιξε το ρόλο του όπως και μερικοί ακόμα …

  3. 3 msaz
    Μαΐου 3, 2009 στο 4:14 μμ

    εγώ είμαι ο παραπάνω που ξέχασα να υπογράψω

  4. Μαΐου 3, 2009 στο 8:24 μμ

    Φίλε Δον,
    χαίρομαι που βρήκες ενδιαφέροντα τα έργα του Ζαχαριουδάκη. Σκοπεύω να αφήσω την εγγραφή, ως πρώτο θέμα, για μερικές μέρες ώστε να τη δουν (και να στρέψουν την προσοχή τους στον καλλιτέχνη) όλοι οι (όσοι) φίλοι περνούν από τη γειτονιά.

  5. Μαΐου 3, 2009 στο 8:35 μμ

    Φίλε msaz (Μ. Ζαχαριουδάκη για όσους δεν σε ξέρουν ως msaz),
    σ’ ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να αφήσεις μήνυμα και να ξέρεις ότι τα καλά μου λόγια υπάρχουν μόνο όταν τα εννοώ.

    Ήθελα να γράψω και 2 λόγια για τις χειροποίητες επιφάνειες στις οποίες ζωγραφίζεις αλλά δεν ήμουν σίγουρος αν έχω καταλάβει σωστά τη διαδικασία παραγωγής τους και το απέφυγα. (Καθόσον περί μια δεοντολογία, περί μια υπόληψη και περί ένα μουστάκι ζούμε). Υποθέτω ότι είναι πολτοποιημένο και στεγνωμένο σε φόρμες χαρτί -ίσως να χρησιμοποιείς και κόλλες κάποιες φορές προκειμένου να δημιουργήσεις και επίπεδα (αίσθηση βάθους)∙ αλλά μπορεί να κάνω και λάθος (δεν είμαι κι ο Τράγκας να τα ξέρω όλα).

  6. 6 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 3, 2009 στο 8:46 μμ

    http://beinart.org/artists/brian-hoover/gallery/paintings/ ακομη ενα λινκ για την τεχνη αξιζει να δειτε τα εργα του και να σκεφτειτε αυτο που εχω πει να την μεταυσικη αναζητηση και την τεχνη

  7. Μαΐου 4, 2009 στο 11:46 πμ

    το χαρτί είναι το συνηθισμένο «παπιε-μασε» με το οποίο παίζουν και παιδάκια του δημοτικού, δεν έχει τίποτα καινούριο, γίνεται μια «ρύθμιση» με κόλλα για να «κάθεται» καλά το χρώμα.

  8. Μαΐου 4, 2009 στο 2:05 μμ

    Δον μου,
    Θέλω πολύ ελεύθερο χρόνο για να περιηγηθώ σε όλα τα λινκ που μου στέλνεις. Τα μαρκάρω όμως και μόλις βρω θα τα ξεψαχνίσω μιας και ό,τι μου έχεις στείλει έως τώρα (και το έχω δει) άξιζε πραγματικά τον κόπο.

    Σ’ ευχαριστώ και πάλι

  9. Μαΐου 4, 2009 στο 2:09 μμ

    Φίλε msaz,
    Σ’ ευχαριστώ για τη διευκρίνιση, αν και μου υπενθύμισε (με πλάγιο πλην σαφή τρόπο) πόοοοσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που τέλειωσα το δημοτικό (και μυαλό δεν έχω βάλει, αλλά αυτό είναι μια άλλη –μελαγχολική- κουβέντα)

  10. 11 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 4, 2009 στο 4:01 μμ

    Eιναι φανερο οτι ειναι χειροποιητο χαρτι.
    Πιστευω οτι ο καλλιτεχνης μας το φτιαχνει μονος του από εφημεριδες κι αλλα αχρηστα χαρτια, κατα τη μεθοδο που μαθαινουν στην Καλων τεχνων και δεν το παιρνει ετοιμο στα πακετα που μοιαζουν μ εκεινα των μωρομαντηλων.
    Ο Κωστας τωρα που εχει παιδακι και θα γινει γι ακομη μια φορα μπαμπας πρεπει να εκπαιδευτει σ’ αυτα
    παντως φιλε Κωστα δεν σου εδειξα τιποτε ακομη
    Εχεις χρονο να χορτασει το ματι σου. Εμενα η απολαυση μου ειναι αυτη κοιταζω με βουλιμια ολα τα μπλογκς με εργα τεχνης και φυσικα αντι να βλεπω τηλεοραση αναβαθμιζεται το ματι μου ταυτοχρονα ακουω και μουσικη και ετσι ηρεμω.

    καλα εχω λαθη
    που βγαζουν ματι
    καλλιτεχνικη αδεια ομως

  11. Μαΐου 5, 2009 στο 12:13 πμ

    Ευτυχώς που αυτά που είχα σκεφτεί να γράψω στα σχόλια δεν ήταν αρνητικά , γιατί είδα πως αυτή τη φορά το μάτι του καλλιτέχνη είναι στραμένο στα σχόλια.
    Το λοιπόν έκανα μια πολύ γρήγορη τσάρκα στα λινκς.
    Ευτυχώς ή δυστυχώς έπεσα πρώτα πάνω στις εικόνες του …χάους του εργαστηρίου του.
    Λες πως ο Ζαχαριουδακης «είναι αν μη τι άλλο συνεπής»
    Εγώ βλέποντας το χάος του εργαστηρίου του λέω πως
    «είναι αν μη τι άλλο μερακλής»
    Μετά , βλέποντας και κάποια έργα του – όχι όλα – διαπίστωσα πως είχα δίκιο στην κρίση μου.
    Βλέποντάς τα επίσης, σκεφτόμουν πως είναι απο τους πίνακες που δεν μπορείς εύκολα να κάνεις αρνητικά σχόλια, παρά μόνο να πεις αν σ΄αρέσουν ή δεν σ΄αρέσουν. (τα΄χουμε ξαναπεί αυτά , δεν μπορείς να κάνεις εύκολα αρνητική κριτική στον Μπετόβεν, πχ, αλλά μπορείς πολύ εύκολα να πεις πως δεν σ΄αρέσει)
    Οι πίνακες του Ζαχαριουδάκη που είδα (οι τελευταίοι) μ΄αρέσουν.
    Είναι ένα στυλ ζωγραφικής που ζηλεύω και που δεν πρόκειται τα κάνω ποτέ. Γι΄αυτό ίσως μ΄αρέσει και τόσο εύκολα!
    Επιμένω πάντως πως μεγάλο ρόλο στην θετική μου άποψη έπαιξε η εικόνα του εργαστηρίου.
    Δεν είναι καλό βέβαια να κρίνεις εξ ιδίων τ΄αλότρια, αλλά…
    αν κάναμε πάντα ότι είναι καλό θα καταντούσαμε βαρετοί οσιοψευδομάρτηρες.
    Από έναν ζωγραφο περιμένεις χάος στο εργαστηριό του.
    Από έναν χημικό πχ. περιμένεις απόλυτη τάξη.
    Αν μπεις στον οδοντογιατρό και δεις ένα χάος καλύτερα να την κοπανήσεις αμέσως κι ας πεθαίνεις απ΄τον πόνο.
    Αν μπεις σ΄ενα δικηγορικο γραφείο και δεις στίβες απο χαρτιά , πεταμένα ντοσιέ, βιβλια απο δω κι από κει , χαρτάκια στις καρέεκλες, σκόνη στα ράφια, αποτσίγαρα στο πάτωμα κλπ, κλπ, πιθανόν να έχεις μπει στο γραφείο κάποιου άξιου λογοτέχνη, αλλά αν θες καλό δικηγόρο, καλιά να πας αλλού.
    Αν μπεις στο εεργαστηριο ενός ζωγράφου και είναι τα πάντα σε τάξη τότε έξωθεν δυνάμεις έχουν επιβληθεί στις εσωτερικές παρορμήσεις και άρα το παραγόμενο έργο …δεν.
    Πάντως αυτη την πουστιά δεν την είχα σκεφτεί.
    Από δω και πέρα θα φωτογραφίζω το εργαστήριό μου πριν την ετήσια καθαριότητα !!!!!!!!!!

  12. Μαΐου 5, 2009 στο 1:44 μμ

    Καλά κάθε χρόνο καθαρίζεις το εργαστήριό σου;;; Δε βαριέσαι;;; (εκτός αν το είπες για ξεκάρφωμα).

    Πάντως είναι όντως σπαστική διαδικασία η τακτοποίηση ενός καλλιτεχνικού εργαστηρίου:

    Πρέπει να μαζέψεις και να πετάξεις τελειωμένα σωληνάρια χρώματος, φθαρμένα πινέλα, χαρτάκια σημειώσεων, πανιά….

    …να τακτοποιήσεις τις άπειρες παραγγελίες και να τις ταξινομήσεις,

    …να αδειάσεις τα τασάκια, να πετάξεις άδεια κουτιά μπύρας,

    να ξεχωρίσεις και να επιστρέψεις
    …ρούχα και εσώρουχα μοντέλων που πόζαραν και ξέχασαν να τα φορέσουν φεύγοντας…

    …ρούχα και εσώρουχα μοντέλων που ΔΕΝ πόζαραν και επίσης ξέχασαν να τα φορέσουν φεύγοντας…

    (καμιά φορά βρίσκεις πίσω από κανένα καβαλέτο και κανένα ξεχασμένο μοντέλο -ξανθό συνήθως- που 2-3 μήνες μετά την ολοκλήρωση του πίνακα ακόμα ποζάρει…)

    Άστα…

    ΥΓ. Πάντως μπορώ να γράψω ολόκληρη έκθεση με τους λόγους που μου αρέσουν οι πίνακες του Ζαχαριουδάκη αλλά δε θα το κάνω προς το παρόν για τον λόγο που έγραψα και στο κείμενο. Πάντως νιώθω την ανάγκη να το κάνω κάποια στιγμή, και δεδομένου ότι ανά πάσα στιγμή θα έχουμε τα έργα του (στο μπλογκ του) θα μπορούμε να κουβεντιάσουμε εκτενώς.

  13. 14 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 5, 2009 στο 2:35 μμ

    Την εμπειρία ενός τακτοποιημένου εργαστηρίου την είχα όταν έκανα μαθήματα με κάποιο τελειόφοιτο της σχολής καλών τεχνών τον Μ.Α ο άνθρωπος καθάριζε τα πινέλα του και τα έπλενε καλά και μετά έβαζε λίγο υγρό σαπούνι . Όλα σε πλήρη τάξη Στο γραφειο του ο υπολογιστής έπαιζε μόνιμα μουσική κατά καλή και το δωμάτιο του στο βάθος τέλεια φτιαγμένο.

    Θα εβαζα σε μαύρα ή άσπρα μπλουζάκια τα με αριθμους 40,160,290 σχεδια του κου Ζαχαριουδάκη Αν θελει το συζηταμε αυτο πως θα γινει Τωρα ειναι μοδα τετοια μπλουζακια και εναι ωραιο να βαζουμε εργα συγχρόνων αντι για κιτς σταμπες.

  14. 15 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 5, 2009 στο 7:13 μμ

    Στα εργα του Αλέξανδρου ρεμβάζει άνας Κόντογλου

  15. Μαΐου 5, 2009 στο 8:40 μμ

    Δον μου,
    ο Αλέξανδρος είναι ένας σπουδαίος ζωγράφος και καλλιτεχνική φυσιογνωμία γενικότερα.

    ΥΓ. Πληροφορίες (από έγκυρες πηγές του μέλλοντος * ) λένε ότι θα επηρεάσει σημαντικά την εποχή του. Η Τέχνη δε θα είναι ίδια μετά από Αυτόν.

    *καφετζούδες, χαρτορίχτρες, μέντιουμ κτλ.

  16. 18 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 5, 2009 στο 8:46 μμ

    Καταλαβα Πέραν τουτου ειναι και ποιητης και τον εκτιμω ιδιαιτερα γι αυτο.

  17. Μαΐου 10, 2009 στο 1:28 πμ

    Λοιπόν ο Δον Κιχώτης αναδυκνύεται σε σπουδαία πηγή «λινκς»
    Διαβάζοντας πάντως πως «Στα εργα του Αλέξανδρου ρεμβάζει άνας Κόντογλου» και βλέποντας μετά τον …Αλεξάντροφ, ήμουν σίγουρος πως εννοούσε αυτόν . (στον οποίο όντως ρεμβάζει ένας Κόντογλου)
    Μετά όμως διάβασα πως ο Αλέξανδρος είναι και ποιητής και …απογοητεύτηκα.
    Απογοητεύτηκα διότι σκέφτηκα
    «Ρε πούστη μου όλος ο κόσμος το βλέπει. Γιατί δεν το βλέπει και η γυναίκα μου;»
    Τέλος πάντων , τα εν οίκω μη εν μπλογκ.
    Όσο για τις έγκυρες πληροφορίες του μέλοντος** , προ δεκαπενταετίας και βάλε που έγραφα μανιωδώς σπουδαία έργα (ποιήματα, διηγήματα και ένα μυθιστόρημα, κείμενα για το ραδιόφωνο κλπ) και είχα φιλοδοξίες να γίνω μεγάλος λογοτέγνης, (γι΄αυτό ήρθα και για μεταφτυχιακά στη φιλοσοφία εν Ρεθύμνω), η καινούρια γκόμενα ενός φίλου μου που δεν είχε προλάβει ακόμα να με γνωρίσει ( και ούτε πρόλαβε γιατί χώρισαν σύντομα) μου είπε ένα βράδυ σ΄ένα ουζερί κοιτώντας την ανοιχτή μου παλάμη:
    «Θα γίνεις διάσημος, αλλά όχι ως λογοτέχνης»
    Μου ήρθε να την καρυδώσω, αλλά έβαλα νερό στο ούζο μου και πήρα ψύχραιμα το πεπρωμένο μου.

    Αφήνω τελευταίο το σχόλιο περί καθαριότητας εργαστηρίου.
    Πριν 3-4 χρόνια που έκανα κι εγώ 3 μαθήματα ζωγραφικής στο εργαστήριό μου, φρόντιζα να το έγω , αν όχι τακτοποιημένο, τουλάχιστον καθαρό. Ευτυχώς οι κοπέλες αποφάσισαν στο 4ο να σταματήσουν λόγω εξεταστικής στο Παν/μιο και βγήκα απο αυτό το βάσανο.
    Όχι βέβαια δεν το είπα για ξεκάρφωμα. Θέλεις να σου στείλω πρόσφατες φωτογραφίες του εργαστηρίου; Όταν καθάρισα πέρσυ τον Σεπτέμβρη, πέταξα σκουπίδια σχεδόν δύο κάδους (οι οποίοι βρίσκονται απ΄έξω στα 10 μέτρα.)
    Η καθαριότητα ενός εργαστηρίου ζωγραφικής ούτως ή άλλως δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πόσο μάλλον αν είσαι και…ρακοσυλέκτης όπως εγώ. Όποτε περνάω απο σκουπίδια, κάνω στάση και ελέγχω. Το τι έχω βρει κατα΄καιρούς δεν περιγράφεται (πριν 3-4 μήνες βρήκα καπάκι μπαούλου ζωγραφισμένο, άνω των 100 ετών, επιζωγραφισμένη φωτογραφία βρακοφόρου κρητικού με ημερομηνία του 1919, κλπ, κλπ)
    Όταν λοιπόν πας και ψάχνεις στα σκουπίδια αλλονών και τα φέρνεις στο χώρο σου, με τι καρδιά να πετάξεις μετά τα δικά σου; Εγώ σκέφτομαι πχ ως εξής «άστο μωρε αυτό το χαρτάκι, δεν ξέρεις στο μέλλον που μπορεί να χρειαστεί»
    Η περιγραφή σου πάντως στην καθαριότητα του εργαστηρίου φανερώνει και τον διαφορετικό τρόπο που δουλεύουμε.
    Εσύ δουλεύεις εκ του φυσικού
    ενώ εγώ απο φωτογραφίες (κλαψ)
    που μάλιστα τράβηξαν άλλοι (δις κλαψ)
    κοινώς τσόντες.
    Οι πίνακες του Ζαχαριουδάκη είναι πράγματι καλοί και θέλω κι εγώ να το συζητήσω.
    Η σοβαρότητα μόνο μου λείπει τον τελευταίο καιρό και – κυρίως – ο χρόνος να κάτσω να ψάξω πράγματα. Στο εργαστήριο δεν έχω ίντερνετ και μόνο τα βράδια στο σπίτι μπαίνω. Αλλά ΄κάποια βράδια πάει μακριά η βαλίτσα και …δεν μπαίνω.
    Αυτά τα …λίγα για την ώρα.

    **δες προ-προηγούμενο σχόλιο

  18. Μαΐου 10, 2009 στο 8:02 πμ

    Σύντεχνε (αλλά και δρ. Φιλόσοφε),
    ο Δον είναι όντως σπουδαία πηγή για λινκ και θα μπορούσε να είναι ένα καλό παράδειγμα, ως απάντηση, σε όσους κατηγορούν το μέσο (διαδίκτυο) για διάφορους λόγους. Όταν ψάχνεις σωστά βρίσκεις θησαυρούς. Συμβαίνει το ίδιο με αυτό που κάνεις κι εσύ με τα σκουπίδια. Πάντοτε, δηλαδή, και παντού υπήρχαν σκουπίδια και πάντοτε και παντού μπορείς να βρεις θησαυρούς ανάμεσά τους. Εξάλλου λίγες είναι οι φορές που έχουμε ερωτευτεί κάποια (ή κάποιον, τα γούστα παίζουν) που κάποιος άλλος του έχει φερθεί και πετάξει σαν σκουπίδι;

    «Ρε πούστη μου όλος ο κόσμος το βλέπει. Γιατί δεν το βλέπει και η γυναίκα μου;»

    Ο ποιητής έφτασε στα όρια της λακωνικής διατύπωσης, της χειρουργικής ακρίβειας στο νόημα και της μνημειακής απόδοσης μιας τιτανοτεράστιας αλήθειας. (Πόσους τόνους να βάλω;;; )

    Είσαι σίγουρος ότι όταν η γνωστή σου κοιτούσε την παλάμη σου και προέβλεπε ότι θα γίνεις διάσημος, εννοούσε ζωγράφος κι όχι εταίραν ιδιότητα προκύπτουσα εκ της συχνής χρήσεως του αναφερόμενου μέλους; Καθόσον, ας πούμε, της την έσπαγες αφού δεν την άφηνες να είναι μόνη της με το φίλο σου και βγαίνατε τριάδα (υπόθεσις εργασίας). Είναι σκληρές οι γυναίκες σε κάτι τέτοια…

    Οι τσόντες είναι σπουδαία πηγή 1ον έμπνευσης και 2ον ποζαρίσματος. Σπουδαίοι καλλιτέχνες (π.χ. ο Κεσσανλής) τις έχουν χρησιμοποιήσει (και) για καλλιτεχνικούς λόγους.

    Καλή Μέρα

  19. 21 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 10, 2009 στο 3:49 μμ

    Φιλοι μου οταν ελεγα Αλεξανδρος δεν εννοουσα τον Αλεξανδροφ αλλα τον δικο μας εδω, ειδα ενα εργο του με μια γυναικα και μου θυμισε τον Κοντογλου.
    Η ποιηση ειναι μεσα του, η λογοτεχνια γενικοτερα, κατι τον ενοχλει και δεν μπορει να αφοσιωθει σε αυτο, σιγουρα δεν ειναι η συζυγος του ομως.
    Πιστευω οτι χιουμορ κανει απλα. Η συζυγος του ε ιναι η φωνη της «λογικης» μεσα στην οικογενεια από αυτες με το κομπιουτερακι στο κεφάλι στις οποίες ολοι οι ανδρες χρωστουν από το καθαρο πουκαμισο και το φαγητο μεχρι και την ελευθερια τους να κανουν αυτα που κανουν (ξερετε εσεις) Εχθες φιλος μου μου περιεγραφε τι κανει με κατι μολδαβες στην Κωνσταντινουπολη που παει με πελατες για δουλεια ( πολυ φιλογενοι οι τουρκοι μεχρι γυναικες προσφερουν)Υπανδρος με δυο τεκνα και γυναικα της φιλοσοφικης. Το ρωτησα πως θα του φαινοταν αν αυτη κανει τα ιδια και ειπε δεν θα προλαβει θα της κανω ακομα ενα παιδι ναχει να ασχολείται. Καταλαβατε τωρα.
    Τα λικς θα σας τα δωσω σχεδον ολα και σιγα σιγα.

    Οσο για αυτο που κανει ο Αλεξανδρος το κανει και η μανα μου. Με τρελαινει. Γεμισε ενα πεντοροφο κτηριο στο οποίο απλωθηκε μονη της με διαφορα ετεροκλητα πολυτιμα πραγματα και μη πολλα τα βρηκε ετσι οπως ο Αλεξανδρος αλλα τα αγορασε από αντικερ Φοβαμαι μηπως γινω και εγω ετσι και αρχισω να μη πεταω γι αυτο με πιανουν κρισεις καθαριοτητας και διωχνω από φαξ ξεπερασμενα που λειτουργουν ομως μεχρι ρουχα πιατικα και οτι μπορείτε να φανταστειτε ισα για να κραταω τις ισσοροπιες Μονο εργα δεν πεταω και αυτο ειναι πρόβλημα δεν ξερω που να τα κρυψω πια.

  20. Μαΐου 10, 2009 στο 9:22 μμ

    Δον μου,
    πάντως είναι και μερικές σύζυγοι πολύ και αδικαιολόγητα απαιτητικές.
    «Αγάπη μου, σου έχω δώσει τα νιάτα μου, και το κυριότερο όργανο
    του σώματός μου: την καρδιά μου! Τι τα θες και τα υπόλοιπα; Άσε με
    να τα μοιράσω στην ανθρωπότητα (Μολδαβές, Ουκρανές κτλ.) στην
    οποία και -ως καλλιτέχνης- ανήκω!!!»

    Σημείωση: «Αγάπη μου, το μυαλό μου δεν είναι το σημαντικότερο όργανό μου!
    Αλλιώς δε θα το αμφισβητούσες κάθε τρεις και λίγο»

    Πάντως αυτό το πράγμα με τα παρατημένα αντικείμενα που πιάνουν τον τόπο
    ενώ δεν πρόκειται ποτέ να τα χρησιμοποιήσουμε έχει διαστάσεις πανδημίας. Δεν
    γνωρίζω κανέναν που να μην έχει πληγεί από αυτή την μεταδοτική και κληρονομική (από γονιό σε παιδί) ασθένεια. Κάπως θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται…
    Εξαίρεση: Παλιές «καταστάσεις» (καταλαβαινόμαστε). Άστες εκεί να βρίσκονται. Ποτέ δεν ξέρεις πότε μπορεί να σου χρειαστούν. Άσε που δεν πιάνουν και χώρο. Μόνο χώρο στο μυαλό δηλαδή αλλά γι αυτό είπαμε προηγουμένως…

    Καλησπέρες

  21. 24 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 10, 2009 στο 9:58 μμ

    Κωστα ειδες τι σου ειναι οι ατιμες οι γυναικες
    ξερω μια που δεν αφηνει μια τετοια ψυχη να συνταησει τη φιλη του ουτε να τις γραφει Πηγε στον υπολογιστη και διαβασε ολα τα μηνυματα του και τον απειλησε οτι θα φυγει Τι εκανε ο ανρθωπος με μια γυναικα αλληλογραφουσε και την ποθουσε εξ αποστασεως και μαλιστα σε μεγαλη αποσταση ο ενας εδω και ο αλλος καπου στην Αμερικη Τετοια τραγικα ετσι και αυτος αρχισε να γραφει γραμματα και να τα στελνει με τον παλιο κλασσικο τροπο καθοσον αυτη ηταν και ειδικη στους υπολογιστες και διαβαζε και οτι σβησμενο μηνυμα υπηρχε μεσα Γι αυτο να προσεχετε ειναι παμπονηρες φιλε μου
    Οσο για τις παλιες καταστασεις στο μυαλο αρχιζω και αμφιβαλλω οι γυναικες σε λιγο θα σαρωνουν και τον εγκεφαλο των ανδρων

  22. Μαΐου 12, 2009 στο 1:48 πμ

    Δεν ξέρω τι να πω.
    Πρέπει να απαντήσω και στους δύο.
    Κατ΄αρχήν για να σπάσω τον πάγο προς τον Δον Κιχώτη, να του πω πως μπορεί να μου μιλάει στο ενικό!!!
    Όσο για τα περι …συ ζύγου…
    Αγαπητέ Κώστα ναι, δεν ξέρω τι διασήμότητα είδε εκείνη η τύπισσα στην παλάμη μου. Δεν μου είπε. Μάλλον όχι αυτό που υπεενίσσεσαι.
    Μπορεί να γίνω διάσημος ως …μακελάρης (της συ – ζύγου μου)
    Η οποία όντως είναι η φωνή της λογικής -κι αυτό είναι το πρόβλημα – μέσα στην…οικογένεια καθότι λογίστρια. (τα καθαρά πουκάμισα κλπ άστα καλύτερα)
    Τέλος πάντων…
    Δον σ΄ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
    Παρεπιπτόντως…
    μήπως εκείνος ο φίλος σου έχει και για μένα καμιά… δουλίτσα στην Βασιλεύουσα;

  23. 27 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 12, 2009 στο 8:09 πμ

    Αλεξανδρε ωρες ωρες αντριχιαζω με τις ικανοτητες μου. Φανταστηκα τη γυναικα σου με το κομπιουτερ πραγματικα στα χερια και στο κεφαλι και εναι λογιστρια Ομως ειναι απλο αφου τα ετερωνυμα ελκονται δεν θα μπορουσε ναταν κατι αλλο και ναστε μαζι.
    Οσο για τον φιλο μου θα τον ρωτησω αλλα να ξερω θα πας εκει ως καλλιτεχνης και αρα θα σου βρουμε και μοντελα επομενως να καπαρωσω από τωρα εργα σου ή θα πας εκει μονο ως δικομαστης μοντελων και θα κανεις αλλη εργασια ποιο πεζη ;

  24. Μαΐου 12, 2009 στο 1:16 μμ

    Λοιπόν, να οργανωθούμε.
    Η Πόλη έχει υπέροχα τοπία που μπορεί να ζωγραφίσει ο Αλέξανδρος (ο οποίος κατέχει και βυζντινάς τεχνικάς).
    Ο Δον μπορεί να πάει σε Ίμβρο και Τένεδο για ανεμόμυλους (όλο και κάποιον θα έχει – νησιά του Αιγαίου είναι),
    κι εγώ θα ασχοληθώ με το…έμψυχο δυναμικό της γείτονος (στην Πόλη βέβαια γιατί τα πράγματα παραμέσα αγριεύουν και δεν είμαστε για τέτοια καλοκαιριάτικα).

    Νομίζω πως τα μοίρασα δίκαια.

  25. Μαΐου 12, 2009 στο 1:19 μμ

    Σύντεχνε,
    προς αποφυγή παρεξηγήσεων, υπαινίχθην ότι θα γινόσουν διάσημος στο χειρισμό του τηλεκοντρόλ (ή στο γύρισμα της σούβλας) ιδιότητες που απαιτούν καλή χρήση της παλάμης.

  26. 30 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 12, 2009 στο 1:49 μμ

    Εδω στη Μυκονο δεν πηγα ποτε που εχει σιγουρα ανεμομυλους φοβαμαι αν και φωρω πανοπλια

  27. Μαΐου 12, 2009 στο 7:07 μμ

    Ούτε εγώ έχω πάει στη Μύκονο Δον μου.
    Δεν έτυχε.
    Αν και για σένα θα ήταν ιδανικός τόπος με τόσους ανεμόμυλους.

    Εδώ που τα λέμε βέβαια θα έκανες δυνατό κοντραστ: ένας με πανοπλία ανάμεσα σε τόσους (και κυρίως τόσες) που δε φοράνε τίποτα.
    Πλάκα- πλάκα τώρα συνειδητοποιώ ότι κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν ο παράδεισος… άντε και με μια μηλιά στη μέση!

  28. 32 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 12, 2009 στο 7:30 μμ

    Κωστα μην βαζεις ιδεας σε γεροντα
    Μου φτανει η Δεσποινα τοων λογισμων μου

  29. 33 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 12, 2009 στο 8:12 μμ

    Στη Μυκονο Κωστα εχει οντως τοσες αλλα για εκει φανταζομαι μια Συκια στη μεση, παει περισσοτερο.

  30. Μαΐου 12, 2009 στο 8:16 μμ

    Δε βαριέσαι Δον…
    διακρίσεις στα…φρούτα θα κάνουμε;

    ΥΓ.
    «Δέσποιναααα γύρνα ξανά»
    που είπε κι ο Φιλόσοφος-Ποιητής-Συνθέτης Νικόλαος Καρβέλας !

  31. 35 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 12, 2009 στο 8:26 μμ

    Ο Γεραντογιεγες;

  32. 36 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 12, 2009 στο 11:15 μμ

    Ειμαι συγκινημενος γιατι δεν αντεξα και εκλαψα στην ειδηση του θανατου του μεγαλου καλλιτεχνη Ευγενιου Σπαθαρη Ο παππους μου πεθανε και τιποτε δεν ειναι το ιδιο πια ουτε ο Καραγκιοζης.

  33. Μαΐου 13, 2009 στο 6:42 μμ

    Σίγουρα πάντως Δον μου, δεν θα είναι ίδιος ο Καραγκιόζης των παιδικών μας χρόνων.

  34. Μαΐου 14, 2009 στο 12:28 πμ

    Μήπως και τα χρόνια που ζούμε τώρα είναι ίδια με τα παιδικά μας;
    Ο Καραγκιόζης πάντως δεν έχει αλλάξει. Απλά προσαρμόζεται στην εκάστοτε πραγματικότητα, όπως έκανε πάντα.
    Εχω δει κάμποσες παραστάσεις καραγιόζη τα τελευταία χρόνια και ομολογώ πως είμαι ικανοποιημένος απο το αποτέλεσμα.
    Ο Σπαθάρης ούτως ή άλλως είχε παραδώσει τη σκυτάλη.
    Είχε κάνει τον κύκλο του. Η προσφορά του τεράστια.
    Και η προσφορτά του σ΄αυτούς – κι εγώ μέσα – που μεγάλωσαν μαζί του ακόμα μεγαλύτερη.

    Κατά τ’ άλλα
    ναι να οργανωθούμε αλλά…λίγο αλλοιώς:
    Κατ΄αρχήν στο νομό Λασηθίου έχει αμέτρητους ανεμόμυλους.
    Στην Ιταλία το έμψυχο υλικό τελευταίως είναι πολύ ανεβασμένο καθότι ο Μπερλου-σκόνης έχει βάλει μοντέλα υποψόφια για τις ευρωεκλογές.
    Εκεί χτυπάει αυτόν τον καιρό η καρδιά του …έμψυχου υλικού.
    Ε…να μείνω κι εγω ο «πτωχός και πένης» στην Βασιλεύουσα καθότι κατέχω και την… Βυζαντινή τεχνική.
    Μία τέτοια οργάνωσις είναι και αισθητικά καλύτερη καθότι τα προαναφερθέντα μέλη εεε, μέρη, σχηματίζουν τρίγωνο εντός του οποίου βρίσκεται η …Μύκονος!!!

  35. 39 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 14, 2009 στο 8:34 πμ

    Καλημερα Σενιορες ( συντεκνοι)
    Το Λασιθι δεν το ξερω ομως γυρισα στο νομο Χανιων Ρεθυμνου και Ηρακλειου Μου αρσε η χωρα των σφακιων και κατεστρεψα το αμαξι καπου σε κατι δρομους στην Ανεμοσπηλια οταν εψαχνα κατι αρχαια μερη που γινοταν ανακσαφες Τεταοια τρελα Στα σφακια ψαρεψα ο τρελος καπου στα βραχια Εστω . Στην Ιταλια θα πηγαινα επισης ευχαρσιτως να χωθω σε καμια παλια βιλα να κοιταζω πευκο και θαλασσα και να ανομιζω ότι από καπου θα βγει ο Ιουλιος Καισαρας και αλλοι συγκλητικοι Φυσικα παλακιδες στυλ Μονικα θα τρυγιρνουν αλλα και νεαροι μυωδης θα τις τρυγιρυζουν και ολα ωραια.
    Αυτος τον κλοουν τον Μπερλουσκονι δεν τον αντεχω του μπηκε το μποτοξο στο κεφαλι αλλα τι μα αυτο παντα με το αλλο σκεφτοταν.
    Αλεξανδρε εγω βυαντινη ταχνικη δεν ξερω θα μου μαθεις πιστευω σε μια μελλοντικη συναντηση Τι θα λεγατε να βρεθουμε ολοι μας φετος το καλοκαιρι στην Ανδρο Να σωσουμε ραντεβου συγκεκριμενη μερα και ωρα μεσα στο μουσειο μοντερνας τεχνης Σκεφτειτε το παιδια.
    Αλεξανδρε να τα κοψεις τα σαντε και τα αλλα τσιγαρα να κανεις υγιεινη ζωη, ξερω εγω που σουλεω για να μπορεις να τα βγαζεις περα μεχρι τα βαθεια γεραματα και με τα τρια κακακ της μοιρας μας κυριως με το δευτερο.

  36. 40 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 14, 2009 στο 8:36 πμ

    Συγνωμη για τα λαθη παιδια νομιζω οτι το παρακανα σημερα

  37. Μαΐου 14, 2009 στο 7:00 μμ

    Σύντεχνε αφού με έστειλες στην Ιταλία, δε θα μπορούσα εύκολα να διαφωνήσω με την πρότασή σου. Απλά εγώ έλεγα να πάμε σαν γκρουπ και να γυρίσουμε. Πηγαίνοντας θα μπορούσαμε να φιλοσοφούμε (περί ανέμων και υδάτων – διασχίζοντες το Αιγαίο γαρ), εκεί θα χωριζόμασταν προκειμένου να κάνει ο καθένας ό,τι ήταν να κάνει και στην επιστροφή θα λέγαμε ιστορίες κι εμπειρίες. Συμφωνώ πάντως ότι αισθητικά η δική σου πρόταση είναι πιο σωστή.

    Δον, καλή η πρότασή σου, αλλά τον επόμενο μήνα περιμένουμε το 2ο παιδί και όπως καταλαβαίνεις το καλοκαίρι μας θα είναι όμορφο μεν, περιορισμένων μετακινήσεων δε. Υπάρχει και η περίπτωση της έκθεσης στη Σίφνο (θα ξέρω μέσα Ιουνίου) οπότε δε μπορώ να αφήνω το νόμιμο έτερόν μου ήμισυ κάθε λίγο και λιγάκι και να τρέχω…

    Ο Καραγκιόζης, έχει δίκιο ο Αλέξανδρος, δεν αλλάζει. Νομίζω κι εγώ, πάντως, ότι θα προσαρμοστεί και θα επιβιώσει και θα συνεχίσει να υπάρχει για όσο θα υπάρχουν αθώα παιδάκια, αθώες ψυχές που θα γελάνε και θα χαίρονται με πράγματα όμορφα στην απλότητά τους (όποιος πει απλοϊκά…είναι και φαίνεται). Δηλαδή για πολύ καιρό ακόμα (ελπίζω).

  38. 42 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 14, 2009 στο 7:39 μμ

    Ολο το ξεχνω Κωστα αν και εγω το ιδιο με την οικγενεια θα πηγαινα στο εν λογω νησι και εγω δεν μπορω να αφησω το αλλο μισο Ευχομαι ολα να πανε καλα και φυσικα χρειαζεται συμαπρασταση στη κυοφορουσα συζυγο και μετα γαλουχουσα Ειναι το ποιο δυσκολο και ποιο χαρουμενο συγχρονος διαστημα για μια γυναικα αλλα και για τους δυο γονεις.

  39. 43 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 14, 2009 στο 7:40 μμ

    Οσο για τον Καραγκιοζη αυτος φιλοι μου πηγε μαζι με τον Ευγενιο στον Ταφο σας το λεω δυστυχως ετσι ειναι

  40. Μαΐου 14, 2009 στο 8:27 μμ

    Δον μου, σ΄ ευχαριστώ για τις ευχές και για την κατανόηση.

    Όσο για τον Καραγκιόζη, τώρα που το ξανασκέφτομαι, νομίζω ότι θα υπάρχει πάντα όσο θα υπάρχουν καραγκιόζηδες να τροφοδοτούν τη θεματολογία του (μην κοιτάς που έκλεισε η Βουλή…Θα ξανανοίξει! ).

  41. 45 Δον Κιχώτης
    Μαΐου 14, 2009 στο 8:48 μμ

    Δεν ηθελα να ευτελησω τον αληθινο Καραγιοζη που στο κατω κατω παραμενει φτωχος παρα τις κουτοπονηριες του που μοιαζουν παιδιαστικες μπροστα σ εκεινες των βουλευτων μας


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 164,884 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Μαΐου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: