11
Απρ.
09

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΟΓΛΟΥ

Στην πρόσκληση που έλαβα, με email πριν από μερικές ημέρες, για τα εγκαίνια της έκθεσης του Δημήτρη Βογιατζόγλου στην γκαλερί William James  έλεγε τα έξης (σε πρώτο πρόσωπο):

«Με συγκινεί το ωραίο. Πιστεύω ότι η ζωγραφική είναι ένας από τους πολλούς τρόπους  να εκφράσει κανείς αυτή τη συγκίνηση. Οτιδήποτε όμορφο προσπαθώ να το αποτυπώσω σε ένα φύλλο χαρτί ή σε ένα κομμάτι μουσαμά με ένα μολύβι ή λίγα χρώματα. Αυτήν τη προσπάθεια αποτύπωσης τη βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Συμμετέχουν το πνεύμα, το σώμα και η ψυχή ενός ανθρώπου. Η ενέργεια που βγάνει σε αυτή την προσπάθεια έχει μια διάσταση λίγο ερωτική, λίγο πρωτόγονη, λίγο ενστικτώδη και λίγο μεταφυσική. Πιστεύω πως αυτή η ενέργεια και λειτουργία (που είναι πιο σημαντική για τον καλλιτέχνη από το τελειωμένο έργο) είναι κάτι που μου δημιουργεί μια εθιστική ευφορία και μια μεταφυσική ηδονή λες και εκλύονται ενδορφίνες κατά τη πράξη της δημιουργίας.

Οτιδήποτε ωραίο, είτε είναι μια νεκρή φύση, είτε μια φιγούρα ή ένα τοπίο μου ψιθυρίζει : είμαι εδώ, δεν θα με ζωγραφίσεις ;»

Μερικά σχόλια, μια διεύθυνση, τρεις πίνακες και δύο υστερόγραφα:

Οι εικόνες του Βογιατζόγλου είναι όντως, πιο πολύ κι από όμορφες, ωραίες. Δηλαδή πέρα από το σωστό στήσιμο (καδράρισμα, ισορροπία κτλ.) ή τα ωραία χρώματα που τις καθιστούν εύ-μορφες (όμορφες) έχουν κι εκείνο το στοιχείο του «καίριου» (του σωστού timing;- στα νεοελληνικά) που τις κάνουν ωραίες. Η χρονικότητα (ώστε να είναι ωραίες) -όπως άλλωστε και η ομορφιά των εικόνων- βγαίνει αβίαστα από το χέρι του (υπαιθριστή) ζωγράφου που ζωγραφίζει γρήγορα τα τοπία του προκειμένου να «αιχμαλωτίσει» τις στιγμές.  Δηλώνει εξάλλου ιμπρεσιονιστής (καμιά 140αριά χρόνια μετά τους ιμπρεσιονιστές – μαγκιά του).

Ανιχνεύουμε (χωρίς κιόλας να χρειάζεται να είμαστε τίποτα λαγωνικά) τη χρονικότητα στην επιλογή του να ζωγραφίζει τα ελληνικά του τοπία το καλοκαίρι αποτυπώνοντας στον μουσαμά εικόνες που μοιάζουν να προέρχονται από ένα συλλογικό υποσυνείδητο∙ αυτού που όλοι κουβαλάμε στο μυαλό μας ως «τα μακριά, αργόσυρτα κι ανέμελα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων». Ενώ ο ζωγράφος ολοκληρώνει (; ) στα γρήγορα τα έργα του η εντύπωση που αποκομίζουμε εμείς (ως θεατές) είναι ότι σε κάθε μετρίου μεγέθους καμβά χωράνε ώρες ολόκληρες ξεγνοιασιάς, παιχνιδιού, μέρες ή και ολόκληρα καλοκαίρια αθωότητας ή ρεμβασμών.

Η χρονικότητα (κάτι έχω πάθει απόψε με τη λέξη) υπεισέρχεται και με έναν ακόμα τρόπο πιο άμεσο αν και μικρότερης συναισθηματικής εμβέλειας (αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο -που μάλλον δε μπορεί αλλά αυτή η φράση μου ήρθε στο μυαλό): Με τις έντονες και ενίοτε μακριές σκιάσεις. Δυο παραδείγματα: Στον πρώτο πίνακα που αντικρύζει κανείς μπαίνοντας στην αίθουσα είναι ζωγραφισμένη η «χώρα» κάποιο νησιού (Σέριφος; ) πάνω σε έναν λόφο ενώ στο πρώτο πλάνο φαίνεται η θάλασσα. Μια σχεδόν διαγώνιος που διασχίζει τον πίνακα χωρίζει το σκιασμένο κάτω μέρος από το ηλιοχτυπημένο (αν γλιτώσω σήμερα την μήνυση από τον Μπαμπινιώτη, καλά θα είναι) πάνω μέρος. Το κοντράστ είναι τόσο έντονο που η πρώτη μου εντύπωσή ήταν ότι κάποιος προβολέας είχε μπει στραβά και φώτιζε λάθος.  Σε έναν άλλο πίνακα οι γκριζογάλανες σκιές από τα αρμυρίκια της παραλίας είναι τεράστιες. Απομεσήμερο που με πιο εμφατικό τρόπο δε θα μπορούσε να δηλωθεί και στους δύο πίνακες.

Ο καλλιτέχνης δεν προσπαθεί να «πει» κάτι περισσότερο από το προφανές. Κι αυτό το στοιχείο είναι γοητευτικό. Δεν απευθύνεται σε κάποιο «ειδικό» κοινό που πρέπει να κατέχει βαθιές γνώσης αισθητικής φιλοσοφίας∙ απευθύνεται και σ’ αυτό μιας κι απευθύνεται σε όλους. Αναρωτιόμουν, καθώς περιφερόμουν από έργο σε έργο, αν μπορούμε να αποκλείσουμε το μη «πεπαιδευμένο» κοινό από την Τέχνη. Η απάντηση είναι προφανώς «όχι», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα θέλαμε η μέση κατά κεφαλήν αισθητική εκπαίδευση να είναι όσο πιο υψηλού επιπέδου γίνεται. Αλλά πάντως μια φράση όπως «αυτή είναι τέχνη για όλον τον κόσμο», με τη σοβινιστική χροιά που εμπεριέχει παραπέμποντας σε καθημερινούς ανθρώπους (όχι ειδικούς), ίσως να μην έπρεπε να λέγεται ή να γράφεται καν. Θέλω να πω, ποιος θα μπορούσε (και με τι -ρατσιστικά- κριτήρια) να χωρίσει τους ανθρώπους υπερτιμώντας αυτούς που καταλαβαίνουν από υψηλή τέχνη και υποτιμώντας (αυτονόητα) όσους επικοινωνούν με (ή συγκινούνται από) ωραίες ζωγραφιές σαν αυτές του Βογιατζόγλου; (Υποθέτω ότι κάποιοι -δεν είπα εγώ τεχνοκριτικοί- θα ηδονίζονται με έναν τέτοιο διαχωρισμό).

Ένα τρίτο σχόλιο έχει να κάνει με τις χαμηλές τιμές των έργων. Οι πιο ακριβοί έφταναν τα 700 ευρώ και οι τιμές ξεκινούσαν από 300 ευρώ. Εντυπωσιάστηκα μιας κι έχω δει στις βόλτες που κάνω σε διάφορες γκαλερί κάποιες εξωφρενικές τιμές. Ο Δ.Β. δεν προσπαθεί να «πουλήσει μούρη», ούτε να «τα κονομήσει χοντρά» από τις ζωγραφιές του. Έχει προφανώς αυτοπεποίθηση, γνωρίζει τι αξίζει (σίγουρα παραπάνω από αυτές τις τιμές) και τον ενδιαφέρει (δικό μου το συμπέρασμα – αλλά πόσο έξω να πέφτω; ) να φύγουν οι πίνακες από τα χέρια του και να πάνε σε όσους τους εκτιμήσουν χωρίς κανένα υπερβολικό αντίτιμο (εύκολα). Πιο πολύ τον ενδιαφέρει η επικοινωνία με το κοινό (του). (Ωραίος τύπος πρέπει να είναι τελικά αυτός ο Βογιατζόγλου…)

 

Πιο πολλούς πίνακες (και σε καλύτερη απόδοση από το δικό μου σκανάρισμα) μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.

 

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 2 Μαΐου. 

 

 

ΥΓ. Στην έκθεση υπάρχουν και Ολλανδικά τοπία μιας κι ο Δ.Β. μένει από το 1989 εκεί κι έρχεται στην Ελλάδα τα καλοκαίρια. Υποθέτω ότι ένας Ολλανδός μπλόγκερ θα έκανε αντίστοιχα σχόλια επικεντρώνοντας την προσοχή του σε αυτά.

 

ΥΓ2. Το κείμενο της πρόσκλησης κλείνει με τη φράση : «Οτιδήποτε ωραίο, είτε είναι μια νεκρή φύση, είτε μια φιγούρα ή ένα τοπίο μου ψιθυρίζει : είμαι εδώ, δεν θα με ζωγραφίσεις ;»  

Ως προς τα τοπία και τις νεκρές φύσεις συμφωνώ. Θα προτιμούσα όμως από κάποιες ωραίες φιγούρες έναν λίγο παραλλαγμένο ψίθυρο : «…είμαι εδώ, δεν θα με…» (καταλαβαινόμαστε). Αλλά ας μείνουμε στα καθαρά ζωγραφικά ζητήματα.

 

 

 

Advertisements

7 Responses to “ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΟΓΛΟΥ”


  1. Απρίλιος 14, 2009 στο 12:44 πμ

    Eίμ’ εδώ.
    Μη με ζωγραφίσεις σε παρακαλώ γιατί δεν θέλω να πάω αλλού.

  2. Απρίλιος 14, 2009 στο 1:11 μμ

    Επιβεβαιώνεις τις υποψίες μου ότι είσαι μια ωραία φιγούρα (τοπ μόντελ και βάλε).
    Και δεν το λέω μόνο εγώ πια.
    Το λες κι εσύ.

  3. Απρίλιος 15, 2009 στο 12:22 πμ

    Και το λένε και οι αμέτρητοι πίνακες που δεν με συμπεριλαμβάνουν.

  4. Απρίλιος 15, 2009 στο 7:50 πμ

    Πώς να σε συμπεριλάβουν βρε αδερφέ;

    Όπως μου τα έγραφες τις προάλλες…
    αν ήταν να σε «δείξουν», πώς να δείξεις το τέλειο;
    αν ήταν να σε «περιγράψουν», που να βρεις τόσο μαύρο για όλα αυτά τα γένια;

    Μόνο να σε υπονοήσουν μπορούν. Και το κάνουν.

  5. 5 artonpieceofmind
    Μαΐου 18, 2009 στο 12:57 μμ

    Πολύ ενδιαφέρον το κείμενό σου…τον έχω συμπεριλάβει και εγώ ανάμεσα στους καλλιτέχνες που μου έχουν κλανει εντύπωση για το χειρισμό των χρωμάτων που χρησιμοποιούν και τη λυρικότητα των θεμάτων τους. Μπορείς να επισκευτείς το blog μου στο :artonpieceofmind.wordpress.com.

    Ευχαριστώ, Ξένια

  6. Μαΐου 18, 2009 στο 1:42 μμ

    Ξένια καλημέρα,
    ευχαριστώ για το σχόλιό σου.
    Μπήκα ήδη στο blog σου, το οποίο έχει καταρχήν ενδιαφέρουσα δομή και βέβαια δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να χαζέψω και λίγο τη δουλειά σου η οποία μου άρεσε (αν αυτό σημαίνει κάτι), ένιωσα καλά και οικεία δηλαδή (πράγμα που προφανώς διευκολύνει την επικοινωνία μου με τα έργα σου και μέσω αυτών με σένα).

    Έβαλα ήδη τη σελίδα σου στην πλευρική στήλη των «στάσεων» (στην ενότητα «άλλες στάσεις») προκειμένου να μπορώ εύκολα να την επισκέπτομαι και να βλέπω ό,τι καινούργιο ‘ανεβάζεις’.

    Και πάλι ευχαριστώ,
    Κώστας

  7. 7 artonpieceofmind
    Μαΐου 18, 2009 στο 4:25 μμ

    Κώστα γεια σου,

    καταρχάς ήθελα και εγώ να σε ευχαριστήσω πολύ για το σχόλιο σου σχετικά με το ιστολόγιο μου. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζω πως πέτυχε το στόχο του, δηλαδή να είναι άμεσο και κατανοητό (είσαι ο πρώτος που μου το σχολιάζει με τον τρόπο αυτό). Είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς πως υπάρχουν άνθρωποι που αντιλαμβάνονται κάποια πράγματα όπως εσύ.

    Θα χαρώ να τα ξαναπούμε,
    Ξένια


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 164,039 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Απρίλιος 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: