26
Μαρ.
09

VLADIMIR VELICKOVIC / ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΚΟΥΡΤΗΣ

Η αίθουσες Τέχνης Έκφραση και Fizz (ίδιων επιχειρηματικών και καλλιτεχνικών συμφερόντων – αν δεν απατώμαι) φιλοξενούν δύο εκθέσεις που βρίσκονται σε διάλογο μεταξύ τους. Το υποθέτω, δηλαδή, αλλά νομίζω ότι είναι ασφαλής η υπόθεσή μου μιας και υπάρχει κοινή πρόσκληση για τις δύο εκθέσεις (πήρα μία καθώς έφευγα από την Έκφραση, δεν προσεκλήθην βεβαίως), οπότε μάλλον αυτή ήταν και η πρόθεση των διοργανωτών.

Στους παραπάνω συνδέσμους μπορείτε να βρείτε τα κείμενα των ειδικών που περιγράφουν τη δουλειά του κάθε καλλιτέχνη χωριστά κι έτσι δε θα μπω στον πειρασμό (πειρασμό λέμε αλλά να καταλαβαινόμαστε) να το κάνω εγώ.

Δυο λόγια μόνο, περιγραφικά, για τα έργα.Ο Velickovic  παρουσιάζει μελάνια σε χαρτιά και λάδια σε μουσαμά. Μετρίων διαστάσεων τα πρώτα, μεγάλων τα δεύτερα. Το θέμα κοινό αλλά η απόδοση διαφοροποιείται. Το θέμα του είναι η πτώση και το σύμβολο που την περιγράφει είναι τα γυμνά κορμιά σε πτώση. Με σχέδια που θυμίζουν τις ανατομικές μελέτες του Ντα Βίντσι αλλά σε στάσεις πτώσης τα κορμιά από μελάνι του  Velickovic σχεδιασμένα σε χαρτιά (που -συχνά- στη συνέχεια σκίστηκαν και αποτέλεσαν μέρος ενός κολάζ) με πολλά στιγμιότυπα σαν καρέ επιλεγμένα ενός φιλμ ή ενός κόμικ λένε την ίδια πάντα ιστορία. Τα κεφάλια συχνά συντετριμμένα με τα μυαλά να χύνονται στο έδαφος και κάποια (μικρά αναλογικά) θηρία έτοιμα να τα καταβροχθίσουν. Που και που την έντονη αντίθεση του λευκού (χαρτιού) με το μαύρο (μελάνι) σπάνε αλλά και επιτείνουν (με μαεστρία απαράμιλλη – κατά την ταπεινότητά μου) κάποιες κόκκινες φιγούρες.

Είναι η ηθική κατάπτωση; η κοινωνική πτώση; Μήπως η καθεαυτή πτώση των κορμιών σε έναν πόλεμο; Πιθανότατα όλα αυτά μαζί. Τα κορμιά απ’ το λαιμό και κάτω είναι αρτιμελή και μόνο τα κρανία έχουν διαρραγεί έχουν στραπατσαριστεί. Το συγκεκριμένο άτομο δεν έχει σημασία. Αυτό που σκιτσάρει ο καλλιτέχνης είναι ο άνθρωπος που πίσω από την επιδερμίδα και τις επιδερμικές διαφορές είναι ο ίδιος κάθε φορά ως έννοια (αλλά διαφορετικός ως πρόσωπο βεβαίως). Κι αυτό που χάνει δεν είναι απαραίτητα η ζωή του ως άτομο αλλά η ύπαρξή του ως πρόσωπο (εξ ου και τα χυμένα μυαλά – κέντρο της προσωπικότητας).  Ο Velickovic παρατηρεί την πτώση και την περιγράφει (με αδρό τρόπο) καθώς και τις συνέπειές της (τα ανοιχτά κρανία).

velickovic21velickovic32

 

 

 

Κρανία (και κορμιά όμως) ανοίγει κι ο Άγγελος Σκούρτης. Με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο όμως, χειρουργικό∙ κι αυτό μπορούμε να το εννοούμε στην κυριολεξία του αν δούμε πως δημιουργεί τα έργα του ο Σκούρτης. Ας πάρουμε ένα κεφάλι (το ίδιο ισχύει και για τα κορμιά). Σκιτσάρει το περίγραμμά του σε χαρτί, και το γεμίζει με μαύρη μπογιά. Έπειτα με χειρουργικά νυστέρια αφαιρεί κομμάτια της μπογιάς όπου θέλει να φανεί (ξανά) το λευκό του χαρτιού (που όμως τώρα έχει αποκτήσει μια ελαφρώς άγρια υφή). Τα σχήματα αυτά είναι άλλοτε απλά γεωμετρικά κι άλλες φορές μπορεί να είναι σταυροί (κάπως καμπυλωμένοι), σταγόνες, ψαροκέφαλα και ψαροκόκαλα κτλ. Τι ψάχνει ο καλλιτέχνης πίσω από τη σάρκα, κάτω από την επιδερμίδα; Τι είναι αυτό που τον ενδιαφέρει να βρει, να αναδείξει, να δει και να μας δείξει; Τον μίτο των σκέψεων του ίσως πρέπει να τον πιάσουμε από τους τίτλους των έργων∙ τα οποία είναι πάρα πολλά αλλά έχουν μόνο τρεις τίτλους: «Ο πατέρας», «συμπαντικός χώρος» και «στάθηκε μητέρα και πατέρας». Ο πατέρας ο δικός του ή μήπως συμβολικά ψάχνει τις ρίζες όλων μας; Μήπως προσπαθεί να σχηματοποιήσει με σύμβολα πιο εύληπτα (από τα επιστημονικά), την κληρονομιά που μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά αφενός αυτούσια (ως dna), και αφετέρου ως «ανοιχτός και ποικίλος μπουφές» απ’ τον οποίο ο καθένας βάζει στο πιάτο του ό,τι θέλει (συνήθειες, αξίες, παραδόσεις, συμπεριφορές εν γένει κτλ.); Μήπως προσπαθεί να εντάξει αυτή τη ροή του πληροφοριακού χείμαρρου (σε ότι αφορά τον άνθρωπο) στην ασταμάτητη (Ηρακλείτεια;) ροή του ποταμού του γίγνεσθαι ως μοιραίο και αναπόσπαστο τμήμα του; Μπορεί.

 

 skourtis12  skourtis22  skourtis42

Το πρόσωπο λοιπόν, είναι ο άξονας στον οποίο κινούνται οι δύο εκθέσεις. Στον Velickovic ως κατάργηση έπειτα από την πτώση ενώ στον Σκούρτη ως κατάργηση αλλά και ως συνέχειά του συγχρόνως μέσα από τη συνεχή μεταβίβαση των ιδιοτήτων του (ή μέρους τους) στις επόμενες γενιές. Πιο «ωμός» και περιγραφικός ο πρώτος όπου η «βίαιη» χειρονομία (ενός έμπειρου χεριού όμως) καθιστά την είδηση άμεση, το γεγονός αδιαμφισβήτητο. Πιο ποιητικός ο δεύτερος όπου η προσεκτική «χειρουργική» χειροναξία φέρνει στην επιφάνεια (και μπροστά στα μάτια μας) όσα κι εκείνος ανακάλυψε στις «ανασκαφές» του.

 

Τα καλά νέα (αφορούν εμένα): πρόλαβα να δω αυτές τις δυο εκθέσεις.

Τα κακά νέα (αφορούν όσους δεν τις έχουν ακόμα δει): Οι εκθέσεις «κατεβαίνουν» μεθαύριο το Σάββατο 28 τρέχοντος.

 

 

ΥΓ του Ίακχου. Η κα Γραμματοπούλου κομψή ως συνήθως (με σπορ παπούτσια) .

 

 

Advertisements

4 Responses to “VLADIMIR VELICKOVIC / ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΚΟΥΡΤΗΣ”


  1. Μαρτίου 27, 2009 στο 1:10 πμ

    Διάβασα όλο το κείμενό σου.
    Πάτησα και τα λινκ των γκαλερί. Τα κείμενα εκεί δεν μπορώ να πω ότι τα διάβασα. Ήδη απο το δικό σου κείμενο μου ξανάρθαν έντονες οι στιγμές του σημερινού απογεύματος που ξεκ΄΄ινησα να ζωγραφίζω κάτι και …έπαιζα με τα χρώματα. Ήταν ένα σχέδιο που έχω κάνει εδώ και δυο μήνες ένα βράδυ σαλταρισμένος. Το θέμα του κουβαλά μια συναισθηματική φόρτιση και κάποια πράγματα που είχα στο μυαλό ου όταν το έφτιαχνα. Θα μπορούσα να πω πολλά γι΄αυτό – luben bar – το είχα τιτλοφορήσει. Θα μπορούσα να πω πράγματα σαν αυτά που γράφεις εσυ εδώ – ειδικά για τον Σκούρτη . Σήμερα όμως που το πέρασα στον μεγαλύτερων διαστάσεων καμβά και άρχισα να βάζω χρώματα , κατάλαβα πως αυτό που έκανα ήταν ένα παιχνίδι.
    Ναι , το σχέδι εκφράζει μια διάθεσή μου , η δομή του όμως δεν ξέρω πως προέκυψε.
    Ναι πριν ξεκινήσω να βάζω χρώματα έκατσα και σκέφτηκα μια χρωματική δομή. Στν πορεία όμως έπαιζα. Κυριολεκτικά. Σαν παιδί: «όχι αυτό το μπλε , να βάλουμε και λίγο μαύρο ακόμα. Αν ρίξω σκέτο νερό εδώ τι θα γίνει; Όχι δεν μ΄αρέσει, ας βάλω λίγο καφφέ παραπάνω….»
    Βέβαια, αυτό το παιχνίδι μου μπορεί να το πάρει κάποιος κριτικός και να το ανάξει σε σπουδαία φιλοσοφία.
    Δε νομίζω όμως πως ο Σκούρτης πχ. είχε στο μυαλό του αυτά που γράφεις όταν έκανε αυτα που είδα.
    Άλλά μήπως κι ο Ντα Βίντσι όταν έφτιαχνε τη Μόνα Λίζα είχε στο μυαλό του όσαν γράφτηκαν μετά για τον πίνακα;
    Μη λησμονούμε εξάλλου πως όλα αυτά τα σπουδαία γυμνά της Αναγέννησης – είτε θρησκευτικά είτε μυθολογικά τάχαμου – φτιάχτηκαν μόνο και μόνο για να την παίζουν οι Μαικήνες που τα παράγγειλαν (ή οι ζψγράφοι που τα ζωγράφιζαν)
    ΤΕΛΙΚΑ Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΕΊΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΟΥ. ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΑΛΛΟΙ.
    Υ.Γ. Τα έργα και των δύο πάντως τα βρίσκω αρκετα ενδιαφέροντα, άσχετα τι είχαν στο μυαλό τους όταν τα έφτιαχναν.

    Υ.Γ. 2 ΕΡΩΤΗΣΗ:
    Τελικά τι είναι το έργο τέχνης;
    Αυτό που φτιάχνει ό καλλιτέχνης ή αυτό που φτιάχνουν οι αποδέκτες του;

    Υ.Γ.3 Εγώ γιατί έπαιζα όλο τ΄απόγευμα με τα χρώματα; Δεν μπορούσα ν΄ανοίξω ένα βιβλίο με πίνακες της Αναγέννησης;

  2. Μαρτίου 27, 2009 στο 8:57 πμ

    Ανάμεσα στα πολλά που έσβησα πριν αναρτήσω το κείμενο ήταν και οι εξής φράσεις (περίπου) και η οποίες βρίσκονταν αμέσως μετά από εκείνο το «Μπορεί.» πριν τις εικόνες με τα έργα του Σκούρτη.

    «Μπορεί και όχι. Αλλά τι σημασία έχει (για μένα); Αφού εγώ έτσι «διάβασα» τα έργα και βρήκα αυτό το δρόμο επικοινωνίας με τον δημιουργό τους;»

    Θέλω να πω ότι (αν και θεωρώ ότι ο Σκούρτης περίπου αυτά είχε στο μυαλό του) όταν παρατηρούμε έναν πίνακα -εκτεθειμένο πια- αυτός έχει αυτονομηθεί από τον ζωγράφο και αυτό που εμείς κάνουμε είναι να τον αναδημιουργούμε με βάση όμως ένα διαφορετικό σύστημα αξιών (αισθητικών, ηθικών, κοινωνικών κτλ.): το δικό μας σύστημα που δεν είναι καθόλου απαραίτητο να συμπίπτει με του ζωγράφου. Ωστόσο, το πιθανότερο είναι να υπάρχουν και σημεία επαφής μαζί του μιας και αμφότεροι (θεατής και δημιουργός) είναι μέρος του ίδιου, ευρύτερου, κοινωνικού συνόλου. Αλλιώς θα ήταν βαρετό ένα έργο μιας και δε θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από αυτό που φαίνεται και κανένας δε θα μπορούσε να πάει (να ταξιδέψει) λίγο ή περισσότερο παραπέρα. Ισχύει βέβαια κι εδώ ότι αυτά είναι όσα εγώ νομίζω τα οποία δεν διεκδικούν παρά μόνο την αλήθεια της υποκειμενικότητάς μου.

    Όπως σίγουρα έχεις συναίσθηση, τα ερωτήματα που βάζεις είναι από αυτά που μένουν ανοιχτά αενάως και επιδέχονται -περισσότερο κι από αμέτρητες απαντήσεις- αμέτρητες συζητήσεις.
    Ίσως μια καλή ιδέα θα ήταν να φτιάχναμε ένα μπλογκ που να θέτει τέτοιας φύσης ερωτήματα και να καλούσαμε όσους γνωστούς ή άγνωστους μας καλλιτέχνες ή γενικότερα φιλότεχνους να λένε τις απόψεις τους. Ένα είδος διαδικτιακού στρογγυλού τραπεζιού. Και να μπορούν να είναι διαχειριστές (ώστε να μπορούν να θέτουν ερωτήματα) όσοι το επιθυμούν. Σίγουρα από αυτούς τους διαλόγους θα είχαμε όλοι μόνο να κερδίσουμε: ιδέες και επικοινωνία. Σκέψου το.

    ΥΓ. Έπαιζες όλο το απόγευμα με τα χρώματα γιατί δεν είσαι ούτε μαικήνας αλλά ούτε και ζωγράφος της αναγέννησης για να παίζεις με…ό,τι βρίσκεται πάνω σου τέλος πάντων. Και αν δει κανείς τα έργα σου καταλήγει στο συμπέρασμα ότι καλά κάνεις και «παίζεις» με τα χρώματα.

    ΥΓ2. Περιμένω να δω το «Λούμπεν Μπαρ» στην τελική του μορφή (αλλά θα ήμουν χαρούμενος αν έβλεπα και το αρχικό σχέδιο).

  3. Μαρτίου 27, 2009 στο 4:56 μμ

    Σου έστειλα λούμπεν μέηλ.
    Καλή είναι αυτή η ιδέα σου για ένα τέτοιο μπλογκ. Κι απο δω θα μπορούσε να γίνει. Γίνεται δηλαδη αλλά μεταξύ των δυο μας.
    Για τα υπόλοιπα το βράδυ
    Γεια χαρά

  4. Μαρτίου 28, 2009 στο 10:26 πμ

    Έχω ήδη απαντήσει στο Λούμπεν μέηλ.
    Μα αυτές τις κουβέντες που κάνουμε οι δυο μας
    έλεγα να βρίσκαμε έναν τρόπο να τις «ανοίξουμε».
    Δεν ξέρω πως μπορεί ακριβώς να γίνει αλλά
    δε γίνεται να μη γίνεται.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 164,039 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Μαρτίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: