16
Μαρ.
09

COUPLET.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του Παναγιώτη Παπαδόπουλου (Δρ. Φιλοσοφίας Κριτικός Τέχνης μέλος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης aica Hellas) και αφορά την έκθεση χαρακτικών με τίτλο couplet στην αίθουσα τέχνης William James.

Πήγα, είδα, ενθουσιάστηκα -κάτι που δε μου συμβαίνει πολύ συχνά με τα χαρακτικά- και παραθέτω το κείμενο αφού -ασφαλώς- δεν θα μπορούσα να τα γράψω καλύτερα.

Προτροπή, σε όσους έχουν το χρόνο πάνε μέχρι την αίθουσα του Χολαργού, να μη χάσουν αυτή την έκθεση. Θα διαρκέσει έως την Τρίτη 7 Απριλίου.

Διαβάστε ονόματα: Henry MOORE, Joan MIRO, Mario PRASSINOS, Salvador DALI, Yannis KOUNELLIS, Antoni TAPIES αλλά και Αγγελος ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ, Ευθύμης ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Νικόλαος ΒΕΝΤΟΥΡΑΣ, Δημήτριος ΓΑΛΑΝΗΣ, Δημήτρης ΓΙΑΝΝΟΥΚΑΚΗΣ, Κώστας ΑΝΔΡΕΟΥ.

Couplet. – Συστοιχίες

Τα couplets είναι δίστιχα που τελειώνουν με μια ομοιοκαταληξία. Couplets μπορούν να είναι τα απλά έξυπνα στιχάκια αλλά και τα ποιήματα που γράφτηκαν με ιαμβικό πεντάμετρο. Ο Τσώσερ στους Μύθους του Καντέρμπουρυ χρησιμοποιεί ομοιοκατάληκτα δίστιχα ενώ ο Σαίξπηρ τελειώνει τα σονέτα του με ένα παρόμοιο δίστιχο. Οι νοηματικές διαφορές που τελειώνουν με κάποια γλωσσική αντιστοιχία είναι το χαρακτηριστικό τους.

Τι αντιστοιχίες αναζητούμε στην παρούσα έκθεση; Και μάλιστα σε καλλιτέχνες που μολονότι έζησαν πάνω-κάτω την ίδια εποχή, δεν συναντήθηκαν ποτέ ενώ ανήκαν και σε διαφορετικές εικαστικές σχολές; Ο Μαλρώ αναρωτιόταν μήπως αφού τα δεδομένα των αισθήσεων παρέμεναν απαράλλαχτα όσο η ζωγραφική αναφερόταν σʼ αυτά τότε θα προχωρούσε με την κλασσική προοπτική, τους κανόνες που ήταν κοινοί μέσα στην ιστορία του αντικειμένου. Το ίδιο και ο Μερλώ-Ποντύ όταν σημείωνε «μήπως δεν έχουμε όλοι μάτια, που λειτουργούν λίγο πολύ με το ίδιον τρόπο, και αφού κατόρθωσε ο ζωγράφος να ανακαλύψει επαρκή σημεία του βάθους ή του βελούδου, όλοι, όταν θα κοιτάζουμε τον πίνακα, δεν θα αντικρίζουμε το ίδιο θέαμα, εφάμιλλο της φύσης;».

Η πρόταση της έκθεσης είναι ότι μπορούμε να αναζητήσουμε συστοιχίες εκεί όπου φαινομενικά δεν υφίστανται. Η μελέτη του εικαστικού υλικού δημιουργεί σε διαφορετικούς καλλιτέχνες τις ίδιες απορίες και δίνει παρόμοιες απαντήσεις.

Ο τρόπος –για παράδειγμα– με τον οποίο εισέρχεται στο έργο το φως και η σκιά δημιουργεί μια σειρά συστοιχιών ανάμεσα στα έργα που παρουσιάζονται. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να διαβάσεις την ιστορία της ζωγραφικής. Σίγουρα ένας από αυτός είναι να κατανοήσουμε τη σχέση του φωτός με τη σκιά μέσα στο έργο. Ο ντα Βίντσι υπερασπιζόταν έναν ομοιόμορφο φωτισμό του έργου, «το φως να μην πέφτει βίαια πάνω στον εικονιζόμενο». Αργότερα ο Καραβάτζο και οι υπερασπιστές του τενεμπρισμού (tenebroso=σκοτεινό) –με αποκορύφωμα τον Ρέμπραντ– υιοθετούσαν τις απόλυτες σκιάσεις αυξάνοντας έτσι τη θεατρικότητα και τη δραματικότητα του έργου. Η φωτεινή παλέτα των τοπιογράφων του 18ου και 19ου αιώνα ευνοούσε τον ομοιόμορφο φωτισμό. Ο κυβισμός και ο σουρεαλισμός του 20ού αιώνα δημιουργούσε θεατρικές και παράδοξες σκιάσεις ώστε να αυξηθεί το μυστήριο της παράστασης.

Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα ένα έργο έχει να αντιμετωπίσει σοβαρότερα ζητήματα από τη θεατρικότητα. Δεν παίζεις θέατρο όταν το σπίτι σου καίγεται. Ο Κοκόσκα είχε πει «για το δημιουργό, το πρόβλημα είναι πρώτα να εντοπίσει και να καθορίσει αυτό που συσκοτίζει το νου του ανθρώπου». Για να εντοπίσουμε όμως το σκοτεινό χρειάζεται να περπατήσουμε στο σκοτάδι. Τα παρουσιαζόμενα έργα έχουν αυτό το χαρακτηριστικό: περπατούν μέσα στο σκοτάδι ή είναι έτοιμα να το κάνουν. Ακόμα και το έργο του Δημήτρη Γαλάνη με το ουράνιο τόξο προαναγγέλλει την έλευση του Tàpies. O Δίας του Dali –στο ομώνυμο έργο της έκθεσης– δεν δημιουργεί τον κόσμο αλλά το σκοτάδι. Το φως που πέφτει στη θάλασσα –στο έργο του Ευθύμη Παπαδημητρίου– φεύγει από το έργο και κρύβεται σε μια γωνιά του.

Τα έργα αυτά χαρακτηρίζονται από την εσωτερικότητά τους. Μας τραβούν προς τα μέσα όπως το έργο με τα κοχύλια του Θεοδωρόπουλου και η σπείρα του Henry Moore που μας οδηγεί έσω. Τα έργα αποσύρονται στον εαυτό τους. Είναι κατανοητά και εντέλει ακατανόητα μέσα στις ροπές τους. Υπογραμμίζοντας τον αινιγματικό τους χαρακτήρα μόνο τότε κατανοούνται.

Η επιφάνεια σε αυτά απλοποιείται ώστε να μην υπάρχουν άχρηστοι περισπασμοί από την κεντρική ιδέα. Το αίσθημα του χώρου είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Η κατάληξή τους γίνεται μια μονόχρωμη επιφάνεια όπως το έργο του Κουνέλλη με την κραυγή. Άλλες φορές το φως να ξεπηδά τόσο βίαια και έντονα από το σκοτάδι σαν να επιδιώκει να πέσει πάνω στο θεατή. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τα έργα του Κώστα Ανδρέου. Σαν να θυμίζουν στον παρατηρητή τους στίχους του Borchardt: «κόσμε όσο και αν πονάς,/όλα ξαναρχίζουν, όλα είναι ακόμη δικά σου».

Παναγιώτης Σ. Παπαδόπουλος

 

Advertisements

4 Responses to “COUPLET.”


  1. Μαρτίου 17, 2009 στο 1:03 πμ

    (φαίδρα, εδώ είμαστε, ετοιμάζομαι να φλύαρίσω)

    Τα ονόματα που συμετέχουν στην έκθεση είναι απο μόνα τους κράχτες που δεν είμαι και τόσο σίγουρος αν βοηθάει ένα τέτοιου είδους κείμενο.
    Εγώ αν είχα μια γκαλερί και έφερνα όλους αυτούς μόνο τα ονόματά τους θα έπρεπε να πω και – ίσως – λίγα πράγματα για τον καθένα ξεχωριστά.
    Τα λέω αυτά γιατί το κείμενο γράφτηκε με αφορμή την έκθεση και γιατί έπρεπε να γραφτεί κάτι. Και βέβαια έχω τις αντιρρησεις μου.
    Για το κάθε καλλιτέχνη μπορείς να γράψεις πολλά έως πάρα πολλά. Βιβλία , τόμοι, εργασίες κλπ. Κάποια στιγμή θα εξαντληθεί η βιβλιογραφία. Πόσα πια να γράψεις; (μιλάω για τα σοβαρά κείμενα)
    Για τους συσχετισμούς όμως μεταξύ καλλιτεχνών είναι άπειρα αυτά που μπορούν να γραφτούν και άλλες τόσες οι αντιρρήσεις.
    Και παίζει ρόλο απο πιά σκοπιά θα κρίνεις τα έργα; Απο χρωματική; σχεδιαστική; νεοτεριστική; είναι ρεαλισμός ή νεορεαλισμός, είναι παραστατική ζωγραφική; αφηρημένη τέχνη; Θα τα κρίνει απο τα κοινωνικά στοιχεία που έχουν (ή που δεν έχουν; ) κλπ, κλπ, κλπ,….
    Εγώ λέω πως ο Κραβάτζιο, ο Ματίς και ο Παπαλουκάς είναι άσχετοι μεταξύ τους. Παρόλαυτά εγώ που λέω κάτι τέτοιο (και το πιστεύω) μπορώ να ψάξω να βρω πράγματα να τους συσχετίσω. Έχει καμιά αξία όμως ένα τέτοιο πόνημα; Σε τελική ανάλυση ίσως να ήταν σημαντικότερο να εστιάσω στις διαφορές τους.
    Λέει βέβαια το κείμενο πως υπάρχουν πολλοί τρόποι να διαβάσεις τη ζωγραφική. Και ένας απ΄αυτούς είναι το φως και η σκιά!!!! Μα η ίδια η ζωγραφική είναι φως και σκιά. Η ιστορία της ζωγραφικής είναι στο μεγαλύτερο μέρος της η ιστορία του φωτός και της σκιάς πάνω σε μια δυσδιάστατη επιφάνεια. Δεν ξέρω βέβαια τι έργα υπάρχουν στην έκθεση και πόσο σχέση μπορεί να έχει το κείμενο με την πραγματικότητα των έργων .
    Το κείμενο πάντως πάσχει.
    Κατ΄αρχήν έχει πολλές κοινοτοπίες.
    «Τα έργα αυτά χαρακτηρίζονται από την εσωτερικότητά τους»
    «Το αίσθημα του χώρου είναι ιδιαίτερα σημαντικό. »
    «Άλλες φορές το φως να ξεπηδά τόσο βίαια και έντονα από το σκοτάδι σαν να επιδιώκει να πέσει πάνω στο θεατή»
    «Η πρόταση της έκθεσης είναι ότι μπορούμε να αναζητήσουμε συστοιχίες εκεί όπου φαινομενικά δεν υφίστανται» (κοινοτοπία και παπαριά ταυτόχρονα)

    Ναι στα πιο γνωστα έργα του Ντα Βίντσι το φως δεν πέφτει βίαια πάνω στον εικονιζόμενο. Στον «Βάκχο» του όμως το φως πέφτει εντελώς βίαια Στον Βάκχο του Καραβάτζιο (με το πλατύ σαν πιάτο ποτήρι κρασί) το φως δεν πέφτει καθόλου βίαια στον εικονιζόμενο. Σε πολλά ολοκληρωμένα σχέδια του Ντα βίντσι το φως του είναι πιο σκληρό και απο του Καραβάτζιο.
    Απο που κι ως που «Η φωτεινή παλέτα των τοπιογράφων του 18ου και 19ου αιώνα ευνοούσε τον ομοιόμορφο φωτισμό.»;;; Τι άσχετη πρόταση είναι αυτή;
    Οι δύο τελευταίες παράγραφοι είναι αποκορύφομα κλισέ, ανοησίας και έλλειψη έμπνευσης.
    Η κοντινή παράθεση των ονομάτων Μαλρώ – Μερλώ ίσως να είναι και το πιο εμπνευσμένο κομμάτι του κειμένου. Αν και η απορία του Μερλώ «…όλοι, όταν θα κοιτάζουμε τον πίνακα, δεν θα αντικρίζουμε το ίδιο θέαμα, εφάμιλλο της φύσης;» έχει σαφέστατη απάντηση: ΟΧΙ._
    Άμα δουν 100 άνθρωποι έναν πίνακα θα τον περιγάψουν με τον ίδιο τρόπο;
    ‘Αμα ζωγραφίσουν 100 ζωγράφοι την Ακρόπολη θα την ζωγραφίσουν με τον ίδιο τρόπο;
    Προφανώς ο Παπαδόπουλος χρησιμοποιεί την απορία για να απαντήσει «ναι» . Κάνει όμως μεγάλο λάθος που ακόμα και ως ιστορικός ή κριτικός τέχνης να το αγνοεί, ως dr. φιλοσοφίας θα έπρεπε να το γνωρίζει.
    Δεν θέλω να σταθώ άλλο στις λεπτομέρειες του κειμένου.
    Θα μπορούσε πολύ απλά να γράψει πως
    » παρουσιάζονται 10- 20 – 30 σπουδαίοι ζωγράφοι που ο καθένας με τον τρόπο του αναδεικνύει τη σχέση φωτός και σκιάς στα έργα του»
    Και πάλι κοινοτοπία θα ήτανε αλλά τουλάχιστον θα ήτανε μόνο μία και – το βασικότερο – δεν θα μπορούσε κανείς να τον κατηγορήσει ότι λέει ανοησίες, ‘οτι γράφει για να γεμίσει ένα χαρτί απο υποχρέωση ….κλπ, κλπ.
    Είμαι σίγουρος πάντως πως η έκθεση θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφφέρον. Ελπίζω το κείμενο του Παπαδόπουλου να μη λειτουργήσει αποτρεπτικά για να πάει κάποιος να τη δει.
    Αυτά.
    Ήμουν φλύαρος;

  2. Μαρτίου 17, 2009 στο 1:11 μμ

    Δε θα μπω στη διαδικασία να απαντήσω για ένα κείμενο που δεν είναι δικό μου. Παίρνω την ευθύνη της ανάρτησης βέβαια στο ακέραιο (πως αλλιώς θα μπορούσα άλλωστε;). Αν η απάντησή σου πέσει στην αντίληψη του Π.Παπαδόπουλου θα μπορούσε να σου απαντήσει ο ίδιος. Ο καθένας έχει την ευθύνη των όσων γράφει είτε ως θέση είτε ως σχόλιο.

    Πάντως θα σταθώ σε δυο τρία σημεία που διαφωνώ μαζί σου. Στην απορία του Μερλώ-Ποντύ εγώ θα απαντούσα «ναι». Όταν θα κοιτάζουμε τον πίνακα, θα αντικρίζουμε όλοι το ΙΔΙΟ θέαμα. Θα αντικρίζουμε, δηλαδή θα στεκόμαστε αντίκρυ από το ίδιο θέαμα και θα το κοιτάζουμε. Το τι τελική εικόνα θα «παίρνει» ο καθένας είναι άλλο θέμα. Ανάλογα με το μυαλό που κουβαλάει (τις εμπειρίες του, τα διαβάσματά του, τη φιλοσοφία του ή τα πιστεύω του, την αχρωματοψία του ή και τη μυωπία του κτλ.) Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη φύση (γενικώς) ή με τα αντικείμενα (ειδικότερα). Για να μην αναφέρω τα «κρυφά αντικείμενα του πόθου μας» όπου το φαινόμενο είναι προφανές.

    Ως προς τον Ντα Βίντσι και τον Καραβάτζιο, η γενική εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας είναι αυτή που αναφέρει ο Παπαδόπουλος. Τι σημασία έχει αν περιπτωσιολογικά μπορούμε να βρούμε παραδείγματα για το αντίστροφο; Άσε που διίστανται οι απόψεις για το αν ο ίδιος ο Λεονάρντο θεωρούσε τα σχέδιά του τελειωμένα έργα. Αν κάποιος πχ έγραφε για το πώς χειρίζεσαι εσύ το φως (μετά από χρόνια, που θα έχεις ασφαλώς περάσει στην ιστορία) θα μπορούσε να έχει από τη μια πλευρά την «Παναγία των άλλων» κι από την άλλη τον «Τρελό» ή την «Προσευχή του ποιητή» και θα μπορούσε να επιχειρηματολογήσει κατά το δοκούν. (Άσε που η αδέκαστη ιστορία μπορεί τελικά να σε καταγράψει ως ποιητή κυρίως).

    Μια ένσταση, που δεν είναι ακριβώς ένσταση. Από τη μια θεωρούμε βία την ακαταλαβίστικη γλώσσα των θεωρητικών (και καλά κάνουμε) κι από την άλλη όταν γράφουν σε στρωτή γλώσσα που να είναι εύληπτη απ’ τον μέσο αναγνώστη (σαν του λόγου μου) βρίσκουμε κοινότοπες τις εκφράσεις και τις απόψεις τους. Ένα το κρατούμενο.
    Δεύτερον: Οι κοινότοπες εκφράσεις δεν είναι κάτι εξ ορισμού κακό. Αν δούμε το κριτικό κείμενο ως δημιουργία τότε αυτό που μας αφορά είναι η γενική του εικόνα, το γενικό κι όχι το ειδικό, το νόημα μιας και -υποθέτω ότι συμφωνούμε- στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ισχύει «η τέχνη για την τέχνη». Θα ήταν σαν να χαρακτήριζες κοινότοπο έναν πίνακα ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ τεχνοτροπίας επειδή ο ζωγράφος χρησιμοποίησε κόκκινο.

    Αυτά (και ναι, ήσουν φλύαρος. Κι ας μην απευθυνόταν σε μένα το ερώτημα)

  3. Μαρτίου 18, 2009 στο 1:31 πμ

    Θα κάνω υπεράνθρωπη προσπάθεια να κρατηθώ σοβαρός και να απαντήσω όπως αρμόζει. Κι αυτό γιατί μπαίνοντας στο μπλογκ σου με πάτησε η Daliκα. Πως να σοβαρευτώ τώρα που διάβασα την απάντησή σου γελώντας;
    Θα προσπαθήσω όμως.
    Πως διαφωνείς και λες πως θα απαντούσες «ναι» αφού αυτά που γράφεις υποστηρίζουν το «όχι» που λέω εγώ;!;! Τι θέλεις δηλαδή τώρα να μπούμε στις αβύσσους της φιλοσοφίας προσπαθώντας να απαντήσουμε στο ερώτημα αν υπάρχει αντικειμενική αντίληψη του κόσμου; Αφού δεν υπάρχει (το λέω εγώ και τελεία και παύλα). Άμα 100 άνθρωποι δουν έναν πίνακα και κάνουν 100 διαφορετικές περιγραφές, πως γίνεται να έχουν δει το ίδιο πράγμα; Αλλά ας μην προχωρήσουμε γιατί καραδοκούν φοβερά και τρομερά πλάσματα της αβύσσου που λέγαμε.
    Η γενική εικόνα για τον Ντα Βίντσι και τον Καραβάτζιο ναι, είναι αυτή που λέει ο Παπαδόπουλος. Κι εγώ αν δίδασκα σ΄έναν άσχετο το θέμα, τα ίδια θα έλεγα γιατί ξεκινάμε απο τα βασικά. Απο έναν κριτικό όμως που απευθύνεται και σε άσχετους και σε σχετικούς , περιμένω κάτι παραπάνω, κάτι άλλο.
    Η ένστασή σου, πράγματι δεν είναι ένσταση.
    Είδες; Όταν ο άλλος μιλάει κατανοητά μας δίνει τη δυνατότητα και να διαφωνήσουμε (πράγμα διόλου κακό). Διότι καταλαβαίνουμε τι λέει και αν έχουμε άποψη μπορούμε να συν διαλαγούμε με το κείμενο. Ενώ αν είναι ακαταλαβίστικο …
    Καταλαβαίνω πως το κείμενο γράφτηκε για το κοινό της έκθεσης αλλά – το ξαναλέω – απο έναν Δρ. Φιλοσοφίας και κριτικό τέχνης περιμένω κάτι παραπάνω. Και ναι οι κοινοτοπίεες ενοχλούν. Έχουν την αξία τους όταν διδάσκεις σε ανθρώπους που τ΄ακούν πρώτη φορά και δε γνωρίζουν το αντικείμενο. Ό κόσμος όμως δεν πάει στις εκθέσεις όπως πάει στο σινεμά να δει την ταινία που πήρε το όσκαρ.
    Το κριτικό κείμενο δεν το βλέπω καθόλου σαν δημιουργία. Δημιουργός είναι ο Ντοστογιέφκυ. Αυτός που τον κρίνει είναι ή φιλόλογος ή πληρωμένος δημοσιγράφος. Δημιουργός είναι ο Ελ Γκρέκο. Αυτοί που ασχολούνται μαζί του είναι – στην καλύτερη περίπτωση – εραστές της τέχνης. Όλοι βάζουν κάτω τις – όποιες – γνώσεις τους για να γράψουν κάτι. Ειναι σαν τους μαθηματικούυς πχ. που διδάσκουν στα σχολεία. Όλοι ξέρουν – ελπίζω – τις ταυτότητες. Δεν τις διδάσκουν όμως όλοι με τον ίδιο τρόπο. Τι θα πούμε ; πως ο καθηγητής την ώρα που διδάσκει δημιουργεί; Πρωτού βιαστείς να απαντήσεις «ναι» φέρε στο μυαλό σου τους καθηγητές στο σχολείο σου.
    Τέλος, το κοινότοπο του ζωγράφου – του δημιουργού – δεν μπαίνει στην ίδια ζυγαριά με το κοινότοπο του κριτικού. Είναι άλλα πράγματα.
    Πάντως καλά έκανες και δεν μπήκες στη διαδικάσία να απαντήσεις για ένα κείμενο που δεν είναι δικό σου.
    Εξάλλου όταν εσύ περιγράφεις εκθέσεις και κείμενα το κάνεις απείρως καλύτερα απο τους διάφορους Παπαδόπουλους.
    Αυτά. Μη με κρατάς άλλο Πρέπει να πάω στη Daliκα.

  4. Μαρτίου 18, 2009 στο 10:24 μμ

    Προφανώς σε ενοχλεί η ύπαρξη αντικειμενικής αλήθειας διότι εγώ την κατέχω ενώ εσύ παραμένεις δέσμιος στον υποκειμενισμό σου.

    Στο παλιό ερώτημα αν ένα πράγμα υπάρχει ακόμα κι αν κανένα ον με (όποια) αντίληψη δεν υπάρχει για να το δει η απάντηση (μου) είναι «ναι». Υπάρχει η πίσω πλευρά της Σελήνης και υπήρχε και πριν στείλουμε διαστημικές αποστολές. Αυτό το «ξερό» από παρατηρητές αντικείμενο, λέω πως, αντικρίζουν όσοι στέκονται μπροστά στον ίδιο πίνακα. Προφανώς ο καθένας αντιλαμβάνεται κάτι διαφορετικό οπότε έχουμε τις ισάριθμες με τους παρατηρητές υποκειμενικές αλήθειες. (Συν μια -τη δική μου- την αντικειμενική).

    Έχω ακούσει αρκετές φορές ομιλίες του Παπαδόπουλου σε πιο ειδικά κοινά (μεταξύ των παραβρισκόμενων εγώ ο πιο άσχετος) είτε σε παρουσιάσεις καλλιτεχνών είτε σε στρογγυλά τραπέζια με θέματα σχετικά με την Τέχνη. Ζήτημα αν καταλαβαίνω το 30% όσων λέει. Υποθέτω λοιπόν ότι το συγκεκριμένο κείμενο είναι ηθελημένα βατό ώστε να μπορούν να το κατανοήσουν όλοι, ακόμα κι εγώ. Και κατά τη γνώμη μου (αλλά αυτό είναι η γνώμη μου), καλώς. Με αυτόν τον τρόπο «πλαταίνει» το κοινό που ενδεχομένως θα επισκεφτεί την έκθεση, με την έννοια ότι δεν αποθαρρύνει τον οποιοδήποτε με «ακαταλαβίστικα» (για τον πολύ κόσμο) φραστικά σχήματα και ρήσεις.

    Η θέαση ενός έργου τέχνης είναι διαφορετικό πράγμα από τη θέαση ενός μαθηματικού τύπου. Μπορεί και να υπήρξαν ή να υπάρχουν μαθηματικοί που «ζωγραφίζουν», ζωγράφοι πάντως δεν είναι. Η θέαση ενός έργου Τέχνης- κατά συνέπεια η κρίση του, η κριτική και το κριτικό σχόλιο- είναι αναδημιουργία. Και όσοι οι θεατές τόσες οι νέες δημιουργίες/αναγνώσεις του έργου. Με αυτή την έννοια το κριτικό κείμενο είναι δημιουργία. Νομίζω. Άσε που υπάρχουν κάτι ψωνισμένοι τεχνοκριτικοί που νομίζουν ότι συνδημιουργούν με τον καλλιτέχνη, ΑΛΛΑ ο Π.Παπαδόπουλος δεν είναι από δαύτους.

    Να μη σε κρατάω άλλο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 164,886 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Μαρτίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: