10
Φεβ.
09

Έκθεση αποφοίτων Α.Σ.Κ.Τ. 2006-2007

Στο «εργοστάσιο» της οδού Πειραιώς, στη Σχολή Καλών Τεχνών, εκθέτουν οι απόφοιτοι της χρονιάς 2006-2007. Πήγα προχθές, Κυριακή μεσημέρι, έχοντας μια περίπου ώρα στη διάθεσή μου και παρέμεινα περίπου δύο. 138 νέα παιδιά (85 κορίτσια, 53 αγόρια για όσους αρέσκονται στα στατιστικά) ή καλύτερα 138 νέοι καλλιτέχνες είχαν γεμίσει τον χώρο με τα έργα τους. Δεν μπορεί βεβαίως κάποιος να προσπαθήσει να εκφράσει κριτικά σχόλια μιας και ούτε κοινό θέμα υπήρχε, ούτε -πολύ περισσότερο- κοινές τεχνοτροπίες ή προσεγγίσεις του εικαστικού γεγονότος. Και σίγουρα όχι εγώ που έτσι κι αλλιώς δεν είμαι τεχνοκριτικός (τύχη καλή με προφύλαξε). Χώρια που αναρωτιέμαι αν κι εκείνοι που δεν είχαν τόσο καλή τύχη με μένα (και έγιναν τεχνοκριτικοί) θα είχαν το δικαίωμα να διατυπώσουν κριτικό λόγο για μπουμπούκια που μόλις έσκασαν. Πάνω από την Καλαμπάκα -δηλαδή μετέωρο-  το ερώτημα…

 

Είχε ενδιαφέρον να προσπαθήσει κανείς, όμως, πίσω από τα έργα να δει διαμορφωμένες (σε κάποιο σημαντικό βαθμό) προσωπικότητες. Από κοινωνική άποψη, μιας και καλλιτεχνικά θα ήταν ανόητο να αναζητήσει κατασταλαγμένες καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες ανάμεσα σε ανθρώπους που μόλις τελείωσαν τις σπουδές τους και από ένα μόνο έργο τους. Άσε που οι κατασταλαγμένοι καλλιτέχνες είναι ψιλοβαρετοί (για να μην πω «νεκροί», που το είπα).

Μπορούσα λοιπόν, καταχρώμενος το δικαίωμα στην αυθαιρεσία της υποκειμενικότητάς μου, να «δω» νέους συνεσταλμένους ή τολμηρούς, διστακτικούς ή αποφασισμένους, αμήχανους ή θρασείς, σεμνούς ή «αδίστακτους» κτλ. Κι από αυτή την άποψη (αλλά όχι μόνο απ’ αυτή) είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον αυτές οι δυο ώρες.  Προφανώς υπήρχαν έργα που μου άρεσαν, αλλά περισσότερο κι άλλα λιγότερο, και έργα που δεν μου άρεσαν (κυρίως με την έννοια ότι δεν μπόρεσα να δω πίσω από αυτά, τους δημιουργούς τους). Βέβαια είδα και αρκετά έργα που δεν έδινα δεκάρα για το αν ήταν κάποιου απόφοιτου ή κάποιου «φτασμένου» ζωγράφου.

Μπορώ ενδεικτικά να αναφέρω ότι «επικοινώνησα» με τους: Χριστίνα Αδάμ, Ελευθερία Δεσύπρη, Πωλίνα Ζιώγα, Χαρά Κολαΐτη, Σοφία Κυρίτση, Ιωάννη Μαλεγιαννάκη, Ιγνάτιο Μητροφάνους, Αλτίν Πατσέλη, Εμμανουέλα Πλατανιώτη, Γεώργιο Σπυρόπουλο, Ούρσουλα Σταύρου, Μανώλη Τζωρτζακάκη.

Η αναφορά είναι μόνο ενδεικτική (δια να μην παρεξηγούμεθα…)

 

Προφανώς και προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον έχει χρόνο να περάσει από την έκθεση.

 

Μια σκέψη κάπως μελαγχολική και μια παρατήρηση.

 

Η σκέψη: Αναρωτιόμουν (καθώς έφευγα για το ραντεβού που είχα «στήσει») πόσοι από αυτούς τους 138 θα ασχοληθούν ως δημιουργοί με την Τέχνη στα επόμενα χρόνια και πόσοι θα απορροφηθούν στη μέση εκπαίδευση ως καθηγητές (με σοβαρό κίνδυνο εγκεφαλικής ακινητοποίησης λόγω δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας). Βέβαια η καθηγητική ιδιότητα δεν σημαίνει απαραίτητα και παύση της δημιουργικής δραστηριότητας, τα παραδείγματα αρκετά. Σε πόσες εκθέσεις όμως των καθηγητών σας των καλλιτεχνικών στο σχολείο έχετε παραβρεθεί;  

 

Η παρατήρηση: Το εξώφυλλο του πολυσέλιδου καταλόγου της έκθεσης κοσμεί ψηφιακό έργο ενός καθηγητή της σχολής. Η δεύτερη σκέψη που έκανα (αρχίζω ανάποδα) ήταν ότι αυτό μπορεί να έγινε για να τιμήσουν τον καθηγητή τους οι απόφοιτοι ή και για να τους τιμήσει εκείνος ή και τα δύο αμφίδρομα. Η πρώτη σκέψη μου όμως ήταν: γιατί δε θα μπορούσαν οι συνεκθέτες να αποφασίσουν μεταξύ τους έτσι ώστε ένα από τα έργα τους να είναι στο εξώφυλλο; Το θέμα όπως καταλαβαίνετε δεν είναι η μαρκίζα…

 

ΥΓ. Δεν μπόρεσα να βρω διαδικτυακό τόπο της έκθεσης. Θα το ψάξω λίγο ακόμα αλλά όποιος μπορεί να βοηθήσει είναι ευπρόσδεκτος.

Advertisements

12 Responses to “Έκθεση αποφοίτων Α.Σ.Κ.Τ. 2006-2007”


  1. Φεβρουαρίου 11, 2009 στο 1:24 πμ

    Το καλοκαίρι τσακώθηκαν 5 «σπουδαίοι» καλλιτέχνες για το ποιανού έργο θα μπει στην αφίσσα της έκθεσης στο Ηράκλειο και θες τωρα εσύ να συμφωνήσουν 138!!!!!!!
    Άσε που το έργο αυτού που θα επιλεγοταν θα φάνταζε κάτι σαν βραβείο στα μάτια των υπολοίπων και του κόσμου.
    Το ότι δεν μπόρεσες να βρεις διαδυκτιακό τόπο της έκθεσης αποτελεί φτηνή δικαιολογία.
    Σου χάλασε η digital camera;

  2. Φεβρουαρίου 11, 2009 στο 2:32 μμ

    Καταρχήν το ότι δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν 5 σπουδαίοι καλλιτέχνες (εκ των οποίων ο ένας Τιτανοτεράστιος) για την αφίσα μιας (και) εμπορικής έκθεσης δε σημαίνει ότι δε θα μπορούσαν να συνεννοηθούν οι 138 για το εξώφυλλο του φυλλαδίου τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις όσο μικρότερος ο αριθμός τόσο δυσκολότερη η συμφωνία (με την ευκαιρία να πω μια καλημέρα στην κτκουκαινα και στη σολωμαντζάραινα – καταλαβαινόμαστε…)

    Θα μπορούσαν να ψηφίσουν, χωρίς δικαίωμα να ψηφίσουν το δικό τους έργο ο καθένας.

    Θα μπορούσαν να αποφασίσουν κάποιοι από αυτούς που εθελοντικά θα παραιτούνταν από την έκθεση του έργου τους στο εξώφυλλο.

    Θα μπορούσαν να με πάρουν ένα τηλέφωνο και να τους πω (με το κληρονομικό μου χάρισμα) έναν αριθμό από το 1 έως το 138.

    Θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού (κι έχω πει να μη βρίζω, γαμώτο) και να ανακηρύξει αυτός τον «πρωταθλητή» (έχει το know how) με συνοπτικές διαδικασίες.

    Πολλά θα μπορούσαν αλλά…

    Το ότι δεν μπόρεσα να βρω τον δικτυακό τόπο δεν αποτελεί φθηνή δικαιολογία. Αποτελεί πάμφθηνη. Δεδομένου ότι έχω τον κατάλογο και διαθέτω (όχι να το παινευτώ) και σκάνερ.

    Αν βρω χρόνο (που θα βρω) θα σκανάρω μερικά να σου στείλω ή να αναρτήσω.

  3. Φεβρουαρίου 11, 2009 στο 8:50 μμ

    ‘Ημουν σίγουρος πως θα φανταζόσουν ότι ανήκω στους 5 «σπουδαίους» καλλιτέχνες. Όμως δεν ανήκω. Δεν σου είπα και τη λύση που δόθηκε τότε (και που εδώ θα ήταν αδύνατον να γίνει).
    Πολύ απλά βγήκαν 5 αφίσσες!!!
    Και όταν άρχισαν να ενδιαφέρονται για τον πίνακά μου βγήκε και μια 6η!!!
    Αθάνατη επαρχία, ένδοξη ελλάδα!

  4. Φεβρουαρίου 12, 2009 στο 1:15 μμ

    Πάλι καλά.
    Φαντάζεσαι να άρχιζαν να ενδιαφέρονται για το κορμί σου;
    Σκέψου με τι αφίσες θα γέμιζε η πόλη !

  5. Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 7:00 μμ

    Αγαπημενε Κωνσταντινε φοβαμαι ότι θα διαφωνησω μαζι σου για άλλη μια φορα…
    (εξάλλου νομιζω ότι σου αρεσει !!!!!!!!!! )

    Ειμαι από αυτους τους «αποτυχημένους» καλλιτεχνες που κατάντησαν να ασχολούνται με την Β/θμια εκπαίδευση.

    Αναρωτιεμαι αν το να εργαζεται ο «καλλιτέχνης» πρόκειται για άλλη μια στερεότυπη προβολη όπως εκεινες οι άλλες όπως: ο καλλιτέχνης και ο μπερές, ο καλλιτεχνης και το φουλαρι κ.α.
    Ωστοσο είναι μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια ότι οσο πιο κοντα στην αστική ταξη και στην αστικη νοοτροπια είναι ο καλλιτεχνης, τοσο πιο ευκολα θα ερθουν τα πραγματα.για αυτον ( στο πεδιο αστικη ταξη: βλεπε επιτυχημενες δημοσιες σχεσεις ή μπαμπας χορηγος).
    Οπότε θεωρείται απαράδεκτο και βλαπτει το «προφίλ» του καλλιτεχνη εάν ασχολειται με το καθημερινο «μεροκάματο» εάν αναλώνεται με υστερικά πιτσιρίκια της Β/θμιας, και εάν εχει αντικρυσει παραπανω από μια φορα στη ζωη του τη στρογγυλή σφραγίδα της Ελληνικής δημοκρατίας..
    Ετσι, ο εικαστικος ΔΕΝ πρεπει να κανει μια σειρα από πραγματα εάν θελει να τον παρουν σοβαρα οι φιλοι που αγοραζουν πινακες..
    1) Να μην δουλεύει
    2) ΝΑ μην κανει οικογένεια
    3) Και γενικα να ΜΗΝ κανει οτιδήποτε πιθανόν τον στιγματίσει ως ΚΟΙΝΟ ΘΝΗΤΟ.

    Στερεότυπες προβολες και στερεότυπες κοινωνικες και πολιτισμικες ανισότητες το ονομαζω εγω.

    Γιατι εχω γνωρισει και αλλου ειδους καλλιτεχνών. Εκεινους τους ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΥΣ, και κακομαθημένους γόνους, τα όχι και τοσο δυνατα μυαλα , τους όχι και τοσο εντονους δημιουργούς, που απλως χρησιμοποίησαν τις γνωριμιες του μπαμπα για να διακριθούν… Κατανοητό, αποδεκτό, αφου οι πόρτες θα ανοιχτούν πιο εύκολα για τα παιδια αυτων που είναι μεσα στα «πράγματα» (Βλεπε: οικονομικη επιφανεια, δημοσιες σχεσεις σε πολιτιστικούς αλλά και πολιτικούς κυκλους) σε αντιθεση με το παιδι που ο μπαμπας του είναι εργάτης από το Κερατσίνι, που με κοπο «επενδύει» στο ταλεντο του παιδιου του για ένα καλυτερο μελλον.
    Εχω γνωρισει και τους ΣΕ ΑΝΕΧΕΙΑ καλλιτεχνες που προτιμουν να πεθανουν στη πεινα από το να πανε να εργαστουν σε καποιο σχολειο Β/θμιας εστω για 3 ωρες την ημερα.. Με θλίβει που ειδα πριν 1 χρονο τον Χ. να μου ζητάει χρήματα να πάρει κατι για να φάει. Πλούσιο το βιογραφικό του, αλλα εχει χρόνια να δημιουργήσει, αφου δεν εχει λεφτα να αγοράσει υλικα. Τα ίδια εργα ξανά και ξανα….. Τυπο σαν και τον Χ. προτιμουν να πεθάνουν από το να περιοριστούν σε ωράριο που θα τους επιβάλει να «ξυπνήσουν» δυο ωρες πιο νωρις το πρωι, και θα πρεπει να προσαρμόσουν το ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΙΚΡΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ.
    Εχω γνωρισει και τους ΒΟΛΕΜΕΝΟΥΣ (στο μικρόκοσμό τους που μπορουν να ελεγχουν), καλλιτεχνες, που προτιμουν να δουλευουν σε BAR αλλα όχι στην ταξη.

    Αντικομφορμισμος ή φοβος;;; Ή μαλλον φυγόπονη τακτικη; Αναγκη να διατηρω την προβολη ΤΗΣ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΑΡΑΣ στους κυκλους το «φιλότεχνων» μη τυχόν και με χαρακτηρισουν βολεμένο, και συμβατικο;

    Παίζουμε ρολους εμεις οι καλλιτεχνες…Και αρνουμαστε τις εμπειριες που μπορει να μας προσφερει η ζωη.

    ΤΑ πράγματα εχουν αλλάξει για τν κοσμο των καλλιτεχνων… Η ζωη εχει γινει τοσο απαιτητική σε όλα… Τοσο γρηγορη….Στα επαγγελματικά, στις κοινωνικες απαιτήσεις, στην δημιουργικη διαδικασια.
    Γιατι να μην δω θετικα το ότι μου δινεται ευκαιρία να ασχοληθώ με ένα ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΕΔΙΟ (αυτό της παιδαγωγικής και ψυχολογίας).Σαν εμπειρια , σαν βιωμα που θα μου δωσει την δυνατοτητα να εξελιχθω σαν ανθρωπος και σαν εικαστικος;

    Γιατι θεωρω χασιμο χρονου το να μοιρασω τον ευατο μου σε μικρους ανθρωπους που ψαχνουν να βρουν τον ευατο μεσα από τους εικαστικους πειραματισμους.. Γιατι να θεωρω καταντια το να εμπνευσω αλλους ανθρωπους, και όχι το να αναλλωνομαι καθημερινά σε εγκαινια εκθεσεων και να προσπαθω να κατανοησω την κάθε ΑΡΛΟΥΜΠΑ από διαφορες καλλιτεχναρες;

    Γιατι να είναι αρνητικο το να εχω ένα αξιοπρεπή μισθό και μια απασχόληση 3 ωρων καθημερινα ώστε τις υπόλοιπες 21 ωρες του 24ωρου να ειμαι απερισπαστη στο να δημιουργω;

    Αυτές τις αποριες εχει μια ασημαντη καλλιτεχνης…

  6. Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 7:04 μμ

    Σας ζητω συγνωμη για τα ορθογραφικα συντακτικα λαθη…. Η ταχυτητα βλεπετε…

  7. Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 8:43 μμ

    Ποταμός είσαι βρε Έλενα.
    Δικαίως αφού ένιωσες να «θίγεσαι» από τα λεγόμενά μου κατά κάποιο τρόπο.
    Αδίκως όμως αφού μάλλον παρεννόησες (ίσως με δική μου ευθύνη) τα γραφόμενά μου.

    Κάνω copy/paste την επίμαχη παράγραφο:
    «Αναρωτιόμουν πόσοι από αυτούς τους 138 θα ασχοληθούν ως δημιουργοί με την Τέχνη στα επόμενα χρόνια και πόσοι θα απορροφηθούν στη μέση εκπαίδευση ως καθηγητές (με σοβαρό κίνδυνο εγκεφαλικής ακινητοποίησης λόγω δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας). Βέβαια η καθηγητική ιδιότητα δεν σημαίνει απαραίτητα και παύση της δημιουργικής δραστηριότητας, τα παραδείγματα αρκετά. Σε πόσες εκθέσεις όμως των καθηγητών σας των καλλιτεχνικών στο σχολείο έχετε παραβρεθεί;»

    Αν δεν υπήρχε η παρένθεση : ( με σοβαρό κίνδυνο εγκεφαλικής ακινητοποίησης λόγω δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας) και η αμέσως επόμενη φράση: «Βέβαια η καθηγητική ιδιότητα δεν σημαίνει απαραίτητα και παύση της δημιουργικής δραστηριότητας, τα παραδείγματα αρκετά» τότε η πρώτη πρόταση θα σήμαινε ότι η απασχόληση στη μέση εκπαίδευση αποκλείει την δημιουργική δραστηριότητα και το αντίστροφο. Υπάρχουν όμως και η παρένθεση και η φράση που σαν συνολικό συμπέρασμα οδηγούν αλλού: Στην αποχαυνωτική δύναμη που έχει στους περισσότερους συμπολίτες μας η δημοσιοϋπαλληλική μονιμότητα. Άσχετα με το αν είναι καλλιτέχνες ή όχι. Η εστίασή μου ήταν στην μονιμότητα και το βόλεμα και στις μελαγχολικές (τουλάχιστον) συνέπειές τους σε ανθρώπους που γι’ αλλού κινήσανε κι αλλού η ζωή τους πήγε.
    Να σου εξομολογηθώ με την ευκαιρία ότι γράφοντας ότι «η καθηγητική ιδιότητα δεν σημαίνει απαραίτητα και παύση της δημιουργικής δραστηριότητας, τα παραδείγματα αρκετά» είχα εσένα στο μυαλό μου μιας και θα μπορούσες αυτονόητα να μου φέρεις τον εαυτό σου ως παράδειγμα για το αντίθετο σε ό,τι αφορά τη μέση εκπαίδευση. Για την τριτοβάθμια εξάλλου κορυφαίοι δημιουργοί ήταν (ή είναι) καθηγητές εκεί.
    Η φράση «με σοβαρό κίνδυνο» κατ’ αρχήν δε σημαίνει ότι όλοι όσοι εκτεθούν στον κίνδυνο θα αλλοιωθούν απ’ αυτόν και δευτερευόντως αφήνει κι ένα παράθυρο ορθάνοιχτο για κάποιους να μην τους αγγίξει καν αυτός ο κίνδυνος (λόγω ιδιοσυγκρασίας, παιδείας κτλ.)

    Δεν χρησιμοποίησα, βέβαια, εγώ τη λέξη «αποτυχημένος» για όσους καλλιτέχνες εργάζονται. Και φαντάζομαι ότι έχεις καταλάβει ότι αν την πίστευα δε θα ντρεπόμουν να τη χρησιμοποιήσω. Δεν είμαι κανένας ιδιαίτερα γενναίος άνθρωπος αλλά μέχρι το θάρρος της γνώμης μου φτάνει η γενναιότητά μου. Απλά δεν θεωρώ κανέναν καλλιτέχνη αποτυχημένο. Οποιοσδήποτε ασχολείται με την Τέχνη δεν έχει παρά μόνο κέρδος να αποκομίσει (όχι απαραίτητα υλικό-χρηματικό).

    Κανένα στερεότυπο καλλιτέχνη δεν έχω στο μυαλό μου. Ελπίζω οι σκέψεις που μοιράζεσαι μαζί μου στο μεγαλύτερο μέρος του σχολίου σου να μην είναι μομφή εναντίον μου. Οι καλλιτέχνες είναι κανονικοί άνθρωποι κι ανάμεσά τους θα βρεις ΟΛΑ τα χαρακτηριστικά (κοινωνικά-ταξικά) και ΟΛΕΣ τις δυνατές ιδιοσυγκρασίες των ανθρώπων.
    Αν θεωρούσα καλλιτέχνες όσους έχουν τα χαρακτηριστικά που ανέφερες:
    1) Να μην δουλεύει
    2) ΝΑ μην κανει οικογένεια
    3) Και γενικα να ΜΗΝ κανει οτιδήποτε πιθανόν τον στιγματίσει ως ΚΟΙΝΟ ΘΝΗΤΟ.
    θα στερούσα κι από τον εαυτό μου το δικαίωμα στην δημιουργία μιας και
    1) Δουλεύω (σε δουλειά άσχετη – το ξέρεις)
    2) Έχω οικογένεια (κι αυτό το ξέρεις)
    3) Κάνω διάφορα ή πιο σωστά όλα τα πράγματα που κάνουν οι κοινοί θνητοί. (Αν κι εδώ που τα λέμε δεν είμαι κοινός θνητός…)

    Και 2 ενστάσεις: Μια μικρή και μια μεγάλη.
    Η μικρή πρώτα: Η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι για όλους τους καθηγητές (και συνεπακόλουθα για όλους τους μαθητές αντίστοιχα- δυστυχώς) λειτούργημα. Βρίθουν τα σχολεία από αμόρφωτους κι αδιάφορους εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων. ΠΡΟΣΟΧΗ για να μην ξαναπαρεξηγηθώ: Πάντα υπήρχαν και υπάρχουν εξαιρέσεις.

    Και η μεγάλη ένσταση: Ε, ΟΧΙ ΚΑΙ ΑΣΗΜΑΝΤΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ…!!!

  8. Φεβρουαρίου 18, 2009 στο 4:40 μμ

    Φυσικά και ζητώ σου ζητω συγνωμη…
    Ξερεις…Οταν ένα θεμα σε εχει κουρασει…Οταν το βλεπεις συνεχως μπροστα σου, να σε ενοχλει, να σε ερεθιζει, ακομα και να σε πιεζει…δυστηχως την πληρωνει αυτος που απλως θα κανει μια μικρη αναφορα….
    Λυπαμαι εάν σε εκανα να αισθανθεις ότι τα «έβαλα» μαζι σου….
    Το συγκεκριμένο θεμα θυμώνει ολους εμας τους εικαστικούς που παλεύουμε μόνοι μας, χωρις βοηθεια και χωρις εξασφαλισμένο μελλον για τη τεχνη μας..
    Εχω θυμο. .μεγαλο θυμό, για ολη την κριτικη και την απόρριψη που εχω δεχθει από ολους εκεινους που κυρια προσόντα τους δεν είναι το ταλέντο και η δημιουργική ικανότητα αλλα οι παράγοντες που ανεφερα στο προηγούμενο. Αισθανομαι θυμο που παλεύω μονη μου, χωρς αποτελεσμα τις περισσότερες φορες και ας εχω στα χερια μου θετικες κριτικές από τους ειδικούς και 2 σημαντικά πτυχία….

    Συγχώρησε με λοιπον φυλε μου για το θυμο μου….
    Για την εικαστικη αγωγη η συζητηση είναι ατελείωτη.

    Αισθάνομαι τιμη που εχω την δυνατότητα μεσα από αυτό, να ΑΛΛΑΞΩ την ελληνικη κοινωνική νοοτροπία που αντιμετωπίζει την εικαστική τεχνη επιδερμικά και υποκριτικά, εμφυσώντας στις συνειδήσεις των παιδιων και εφηβων την αντιληψη πως η τεχνη παντα ηταν ακομα και από την εποχη των πρωτόγονων προγόνων μας, ο κύριος τροπος ψηλάφησης των σχεσεων με τους άλλους και της αναγνώρισης του Εαυτού. Εκπαιδεύοντας τα παιδιά στις γλώσσες και στους κώδικες ανάγνωσης των εργων τεχνης εμφυτεύεται η ιδεα μεσα στα μυαλά τους ότι η Τεχνη είναι γι α ολους ..οχι μονο για τους ανώτερα βοιωτικά αλλα για κάθε ένα, που αισθανεται, εχει βιωματα, και αναγκη να εκφραζεται μεσα από την προσωπικη δημιουργια αλλα και μεσα από την δημιουργια αλλων..

    Θεωρω επέτρεψε μου ότι το λειτούργημα των εκπαιδευτικών τη;ς εικαστικης αγωγης πως είναι αρκετα πιο σημαντικο από του απλου δημιουργου, γιατι περα απο τη καθαρα ανθρωπιστικη διάσταση του, συντελει αισθητά στην ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ της αξιας της εικαστικής εκφρασης σε ένα απολυτα ευρύ βαθμο.

    Τωρα αν θες το ΠΟΙΟΣ είναι ικανος να γινει εκπαιδευτικος εικαστικών και το ΠΩΣ πρεπει να γινεται το μαθημα, είναι μια άλλη ενδιαφερουσα συζητηση στην οποια ΠΑΛΙ εγω θα γκρινιάζω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Κοκκινιζω που δεν με θεωρεις ασημαντη εικαστικό…

  9. Φεβρουαρίου 18, 2009 στο 8:21 μμ

    Κατ’ αρχήν δε χρειάζεται να ζητάς συγγνώμη. Μεταξύ φίλων γίνεται η κουβέντα και δεν ένιωσα ότι τα έβαλες μαζί μου. Εκτός κι αν δεν αισθάνεσαι φίλη μου …

    Γράφεις ότι νιώθεις θυμό για «…για όλη την κριτική και την απόρριψη που έχω δεχθεί από όλους εκείνους που κύρια προσόντα τους δεν είναι το ταλέντο και η δημιουργική ικανότητα…».
    Ε, και τι έγινε; Μήπως γι αυτούς δημιουργείς;

    (Αν ήταν έτσι τότε θα έπρεπε να νιώθουν θυμό όλοι οι Γιαπωνέζοι σεφ που φτιάχνουν σούσι για όλους εμάς που απορρίπτουμε την βρώση ωμών ψαριών.)

    Όπως λες παρακάτω στο σχόλιό σου «…η τέχνη πάντα ήταν ακόμα και από την εποχή των πρωτόγονων προγόνων μας, ο κύριος τρόπος ψηλάφησης των σχέσεων με τους άλλους και της αναγνώρισης του Εαυτού.» Δεν εννοείς βέβαια ΟΛΟΥΣ τους άλλους. Δεν νομίζω ότι υπήρξε άνθρωπος (ούτε θεός εδώ που τα λέμε) που να είχε σχέσεις μόνο αποδοχής με ΟΛΟΥΣ τους άλλους.
    Δημιουργείς για να επικοινωνήσεις αρχικά με τον εαυτό σου και μετά με όσους δέκτες είναι ικανοί να λαμβάνουν μηνύματα στη συχνότητα που εκπέμπεις. Εδώ, θα μπορούσε να πει κανείς, δρα απελευθερωτικά το γεγονός ότι δεν βιοπορίζεσαι από τα έργα σου. Αυτό αφενός σου δίνει τη δυνατότητα να ΜΗ δημιουργείς ό,τι «ζητάει» η αγορά και αφετέρου ΔΕΝ σε βάζει στον πειρασμό να χρησιμοποιήσεις κάποτε (απέναντι στον εαυτό σου) το επιχείρημα ότι ‘έκανα ό,τι έκανα γιατί έπρεπε να ζήσω’.

    Κατά τ’ άλλα κοκκίνιζε γιατί μάλλον σου πάει
    αλλά όχι λόγω της άποψής μου (μη μπερδεύεσαι, δεν είμαι ο Α. Ζενάκος)

  10. Φεβρουαρίου 23, 2009 στο 4:35 μμ

    Φυσικά και αισθάνομαι φιλη σου…

    Δεν δημιουργεις για ολους αυτους, φυσικά.. Αλλά ποσο μπορεις να αντεξεις να δημιουργεις μονο για τον ευατο σου; Εννοω, πως ο καλλιτεχνης χρειαζεται την αναγνωριση του εργου του σε Α ή Β βαθμό, κακά τα ψέματα, δημιουργούμε για να κοινοποιήσουμε αυτό που εχουμε μεσα μας… Εγω τουλαχιστον ετσι λειτουργούσα παντα… Για αυτο ισως να εχεις ηδη παρατηρησει (μεσα από τις κατασκευες με τα κειμενα), πως με ενδιαφερει το επικοινωνιακό κομματι της Έκφρασης.

    (τρελαίνομαι για ωμά θαλασσινά!!!!!)

    Η τεχνη είναι πρωτα από όλα ι ένα ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ εργαλειο/μεσο οπου το ατομο μπορεί να χρησιμοποιησει για να ενταχθεί σε ένα πολιτισμικό συτημα (οικογενεια, σχολιειο, κτλπ) . Μετά για καποιους γινεται ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ μέσο για να προωθησουν ιδεες, ή για να βγαλουν χρηματα ή δοξα.
    Αν το δουμε πιο σφαιρικά η αναγκη ΟΛΩΝ των ανθρωπων να είναι πχ ομορφοι, θελκτικοι, μοντερνοι, μεσα από την εμφανιση, είναι ένα ειδος εικαστικης εκφρσης που γινεται για να ενταχθουν πιο ομαλα στο πολιτισμικο συστημα….

    Δεν ξερω αν παιζεις σαν τον Ζενακο…
    Παντως την γνωμη σου την εμπιστευομαι…. Αν και πιο συντηρητικος ο προσωπικος τροπος που εκφραζεσαι μεσα από την τεχνη σου (στα μεσα τουλαχιστον που επιλέγεις ), παρόλα αυτα, μπορεις να εκτιμησεις και πιο «τσαπατσουλικα» εργα σαν τα δικα μου…

  11. Φεβρουαρίου 24, 2009 στο 8:50 πμ

    Διευκρίνιση: Τον Ζενάκο τον ανέφερα τυχαία σαν ένα αναγνωρίσιμο όνομα. Τον διαβάζω μόνο περιστασιακά, αν πέσει στα χέρια μου κανένα κείμενό του.

    Απορία: Πως παίζει ο Ζενάκος;

  12. Φεβρουαρίου 24, 2009 στο 7:23 μμ

    Δεν ξερω… Εχω την αισθηση οτι «ξαφνικά» ανακαλυψαμε τον Ζενακο.. Προσωπικα δεν εχω ασχοληθει πολυ..Σαν και εσενα που κα που τον διαβαζω… Η αισθηση μου απο τον τροπο που εκφραζεται ειναι οτι «παρουσιάζει». Δεν κανει κριτική ή ερμηνεία. Δεν ξερω αν ειναι συνειδητος τροπος εκφρασης, αντικειμενικη δημοσιογραφια ή απλως ετσι λειτουργει.. Αλλά και πάλι μην με εμπιστευεσαι στην κριτικη των ανθρωπων της τεχνης γιατί απεχω από το σύστημά τους….


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 164,039 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Φεβρουαρίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Μαρ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
232425262728  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: