04
Δεκ.
08

Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΥΤΕΛΩΝ ΥΛΙΚΩΝ (μέρος βου)

…πήγα, είδα και σας λέω:

 σελίδα 1 σελίδα 2σελίδα 3 σελίδα 4

 

 

Στις παραπάνω εικόνες (κάνοντας κλικ) μπορείτε να δείτε τις τέσσερεις σελίδες του σχετικού με την έκθεση φυλλαδίου, το οποίο περιέχει χαρακτηριστικά έργα της έκθεσης καθώς και μικρά κείμενα των δημιουργών σχετικά με τη διαχείριση των «ευτελών υλικών»• του καθενός από τη σκοπιά του.

 

Σίγουρα είναι μια έκθεση διαφορετική, που απαιτεί από τον θεατή, σε ορισμένες περιπτώσεις, να καθαρίσει το μυαλό του από ότι ενδεχομένως θεωρούσε τέχνη μέχρι τη στιγμή που πέρασε την είσοδο της fizz gallery και αφού αφεθεί -σε ό,τι αισθητικό υπόβαθρο κουβαλάει ο καθένας- άλλοτε να απολαύσει (αισθητικά), άλλοτε να προβληματιστεί (δημιουργικά), άλλοτε να χαμογελάσει (αυθόρμητα και ειλικρινά) και σε μια περίπτωση τουλάχιστον να μείνει με την απορία ζωγραφισμένη στα χείλη.

 

Τι μου άρεσε πιο πολύ:

α. Η προσέγγιση του Μανώλη Χάρου. Τα «κουρέλια» του, μου θύμισαν τη φράση ενός καλού φίλου ζωγράφου ότι «τον καλλιτέχνη τον καταλαβαίνεις κι απ’ τον τρόπο που δένει τα κορδόνια του». Θέλω να πω ότι τα πανιά με τα οποία σκουπίζει τα πινέλα του ο Μ.Χάρος πλήρη χρωμάτων και αναμνήσεων μεταμορφώθηκαν με ιδιοφυή τρόπο σε τοπία έτσι ώστε να προκαλούν τη βεβαιότητα (σε μένα τουλάχιστον) ότι ο ζωγράφος ζει μέσα στον κόσμο που δημιουργεί (και μας προτείνει) ακόμα κι όταν στο εργαστήριό του δεν υπάρχει ούτε ένα έργο. Τα κουρέλια είναι πάντα εκεί, με την παλέτα του σε άτακτη (;) παράταξη και τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο διαρκώς παρόντα.

β. Τα «λατρευτικά επιπεδόσχημα ειδώλια ανακυκλώσιμων θεοτήτων» του Μιχάλη Αρφαρά. Αρχαϊκές αναφορές, κοινωνική κριτική (σαρκασμός στην κατανάλωση), χιούμορ. Και αισθητική άποψη, μην ξεχνιόμαστε… Αναγνωρίσιμα αντικείμενα καθημερινής χρήσης συνθέτονται σε ειδώλια, έτσι που να νιώθεις κάπως άβολα (ας πούμε) την επόμενη φορά που θα ανοίξεις ένα κουτάκι αναψυκτικού, ένα σωληνάριο κόλλας κτλ. μιας και θα ξέρεις ότι (ή θα έχεις την υποψία ότι) μπορεί να αγγίζεις το ‘ιερό’ κομμάτι ενός λατρευτικού αντικειμένου (της θρησκείας της κατανάλωσης).

γ. Οι «σκούπες» του Γιώργου Γυπαράκη. Οι κλασικές αχυρένιες σκούπες με κοντάρι, από τον δευτεροκλασάτο ρόλο τους στην καθημερινότητα της οικιακής ζωής βρίσκονται (αίφνης;) στο κέντρο του δωματίου και στο επίκεντρο της προσοχής. Στέκονται μόνες τους (δεν είναι ακουμπισμένες σε κάποια γωνία ούτε τις κρατούν κάποια χέρια). Κι όχι μόνον αυτό. Έχουν και κάτι να πουν (χάρη στην επέμβαση του εικαστικού βεβαίως, δεν τα έχω ‘παίξει’ τελείως). Ο χωρισμός των άχυρων σε 2 αρχικά μέρη και του καθενός σε 2 μικρότερα κοκ (2,4,8,16 κτλ.) με κόκκινες κορδέλες επιτρέπει στους συνειρμούς να κάνουν πάρτι (ξέφρενο και μέχρι πρωίας). Από τον τρόπο που πολλαπλασιάζονται τα κύτταρα ενός οργανισμού (συμμετέχοντας ωστόσο διαρκώς στο όλο) μέχρι την πλήρη αποδόμηση ενός όλου στις στοιχειώδεις μονάδες που το αποτελούν προκειμένου να κατανοήσουμε τις συνθήκες και τις αιτίες της ύπαρξής του. Από περιπαιχτικό σχόλιο στα περίτεχνα χτενίσματα της γυναίκας που την κρατούσε (κάποτε) μέχρι την ερωτική μεταμόρφωσή της (μπας και τσιμπήσει επιτέλους το φαράσι και γίνει ‘παιχνίδι’).

δ. Οι ‘βαριές’, κλασικές κορνίζες με γυναικείες φιγούρες (κούκλες) σε αναγεννησιακά φόντα του Άγγελου Αντωνόπουλου. Το κοντράστ παλιού-νέου μέσα από την παιγνιώδη διάθεση του καλλιτέχνη (που εντείνεται με τη χρήση πλαστικών κούκλων), ίσως είναι μια υπενθύμιση της αίσθησης (αλλά νομίζω ότι πρόκειται μόνο για αίσθηση) ότι τα έχουμε δει όλα, έχουν ανακαλυφθεί και επινοηθεί όλα και συνεπώς νιώθουμε ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τα διαπραγματευτούμε, να τα συνθέσουμε με νέους τρόπους χωρίς να απορρίπτουμε τίποτα και χωρίς να βάζουμε σε βάθρο κάτι. Στο κείμενό του ο καλλιτέχνης πάει ακόμα πιο μακριά εξηγώντας τις παραμορφώσεις στις κούκλες. Ωστόσο όταν στεκόμουν μπροστά στα έργα του ούτε που τις παρατήρησα. Ίσως γιατί θεώρησα ότι επρόκειτο για φυσιολογικές φθορές (μιας και νόμιζα ότι ο Α.Α. είχε μαζέψει τα υλικά του από σκουπίδια ή από κάποιο πατάρι με άχρηστα).

ε. Η ανατρεπτικότητα του Μανώλη Ζαχαριουδάκη. Ανατρεπτική διάθεση έναντι ακόμα και της ομαδικής έκθεσης στην οποία συμμετέχει. «Τίποτα δεν είναι ευτελές – φθηνό…» διατίνεται ξεκινώντας το σύντομο σημείωμά του στον κατάλογο. Και καταλήγει : «…δώσε στο χάος άλλο όνομα και δεν είναι πια χάος και εσύ είσαι δημιουργός». Αυτή την τελευταία φράση θα μπορούσα να τν συνυπογράψω με 10 χέρια. Η πρώτη φράση όμως ερμηνεύει την ύπαρξη του έργου του σε αυτή την έκθεση, μιας και θα μπορούσε να σταθεί και σε οποιαδήποτε άλλη ομαδική ή ατομική.

στ. Το στήσιμο της έκθεσης. Δεν θέλω να γράψω πολλά μιας κι Χρήστος Θεοφίλης (ο επιμελητής της έκθεσης) είναι πρώτον φίλος και δεύτερον δεν πολυγουστάρει τα ‘μπράβο’ και τα ‘ζήτω’ γενικώς. Δεν μπορώ όμως να μην πω ότι η περιήγηση στον (ελαφρώς δαιδαλώδη) χώρο της γκαλερί ήταν γεμάτη εκπλήξεις και συγκινήσεις (αισθητικής τάξεως, δεν μας πήραν τα κλάματα). Για την επιλογή των δημιουργών και τη σύνθεση των έργων τους θα είχα να γράψω πολλά κολακευτικά αλλά θα του τα πω κατ’ ιδίαν.

 

Τράβηξαν επίσης την προσοχή μου τα έργα του Χάρη Κοντοσφύρη και του Άγγελου Σκούρτη. Ο πρώτος παρουσίασε εικόνες από την καθημερινότητα ενός παλιατζή με τρίκυκλο, του Σάκη, παίζοντας με τον τίτλο της έκθεσης αφού δεν ήταν το έργο φτιαγμένο από ευτελή υλικά αλλά ο ήρωας των έργων του είναι συλλέκτης ευτελών. Ο Σκούρτης πάλι επιλέγοντας ως αφετηρία της σκέψης του τις δεσποινίδες της Αβινιόν, αντιμετωπίζει (χάριν του έργου) υποθέτω τις ίδιες τις ηρωίδες ως «ευτελή υλικά» τα οποία ενεργοποιήθηκαν αισθητικά: αρχικά από τον μακαρίτη καλό συνάδελφο και σήμερα από τον Σκούρτη με την απορία του τι απέγιναν.

 

Η Απορία: όστις καλός συνάνθρωπος και φιλόσοφος έχει κατορθώσει να συλλάβει το βαθυστόχαστο έργο (γενικώς) του Νίκου Αλεξίου και έχει την ευγενή καλοσύνη να το εκλαϊκεύσει και να με κάνει κοινωνό παρακαλώ όπως μου αποστείλει email μπας και καταλάβω τίποτα.

 

Το σχόλιο του Ίακχου: Η κα Γιάννα Γραμματοπούλου, πάντα υπέρκομψη μέσα στο μαύρο ταγέρ της, είχε γίνει δυο κομμάτια μιας και παράλληλα με αυτήν την έκθεση  εγκαινιαζόταν κι εκείνη του γλύπτη Κυριάκου Ρόκου στην διπλανή γκαλερί ΕΚΦΡΑΣΗ και έπρεπε να βρίσκεται συγχρόνως και στις δυο.

 

Δημιουργικοί διάλογοι:

Μετά την κουβέντα που είχαμε με τον ζωγράφο Αλέξανδρο Ανδρουλάκη, στο πρώτο μέρος παρουσίασης της έκθεσης, μου έστειλε με email  φωτογραφία του έργου του ΑΝΟΙΞΗ το οποίο νομίζω ότι θα έκλεινε με τον καλύτερο τρόπο αυτή την παρουσίαση. Αν ήταν συναυλία θα μπορούσε να είναι ένα encore. Αλλιώς μπορεί να εκληφθεί ως η συνέχεια της έκθεσης έξω από την γκαλερί εκεί που όπως γράφει κι ο Θεοφίλης στον πρόλογό του το αθέατο μετασχηματίζεται σε ορατό δηλαδή στην ιερή σιωπή του εργαστηρίου του Α.Ανδρουλάκη.

 

ΑΝΟΙΞΗ - Αλ�ξανδρος Ανδρουλάκης 2008

ΑΝΟΙΞΗ - Αλέξανδρος Ανδρουλάκης 2008

 

 

 

Advertisements

7 Responses to “Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΥΤΕΛΩΝ ΥΛΙΚΩΝ (μέρος βου)”


  1. Δεκέμβριος 8, 2008 στο 3:22 μμ

    Εν μέσω βλημάτων και πυρκαγιών είδα και τούτη τηην ανάρτηση.
    Σ΄αυχαριστώ για τη φιλοξενία, θα σχολιάσω εκτενέστερα κάποια άλλη στιγμή.

  2. Δεκέμβριος 8, 2008 στο 7:14 μμ

    Όντως, οι ώρες είναι κάπως…για να τυρβάζουμε περί άλλων. Θα τα πούμε. Εγώ σ’ ευχαριστώ που μου επέτρεψες να αναρτήσω την ΑΝΟΙΞΗ.

  3. Δεκέμβριος 10, 2008 στο 5:44 μμ

    Νομίζω πως με τον τρόπο που οι καλλιτέχνες προσπαθούν να κάνουν τέχνη απο τα «σκουπίδια», θα πρέπει τώρα και οι πολίτες να κάνουν πολιτική απο τα «αποκαϊδια». Μόνο που εδώ τα περιθώρια λάθους είναι μικρά.
    Αυτή λοιπόν η ιστορία με τα ευτελή υλικά είναι κάτι που πάντα μου τραβούσε το ενδιαφέρον. Θυμάμαι πριν αρκετά χρόνια που , υπό την αιγίδα της UNISEF, αν θυμάμαι καλά , είχαν παρουσιαστεί σε διάφορες χώρες παιχνίδια και άλλα κατασκευάσματα που είχαν φτιάξει παιδιά απο χώρες του τρίτου κόσμου. Και τα είχαν φτιάξει με σκουπίδια.
    Ίσως απο τότε να ξεκίνησε και το ενδιαφέρον κάποιων καλλιτεχνών για τέτοιους είδους δημιουργία.
    Και απο τιις φωτογραφίες που είδα και απο αυτά που γράφεις φαίνεται να έχει πολύ ενδιαφέρον η έκθεση. Κρίμα που χάνω κάτι τέτοια εδώ στην επαρχία, και κρίμα που η Μαραγκού αντί να ασχολείται με την Δημοτική Πινακοθήκη του Ρεθύμνου της οποίας τυγχάνει διευθύντρια, ασχολείται με δημόσιες σχέσεις και γκλάμουρους εμφανίσεις στην Αθήνα και δεν πατάει καθόλου το πόδι της στο Ρέθυμνο.
    Και λέω κρίμα, γιατί μια περίοδο 4-5 χρόνων που ασχολούνταν με την πινακοθήκη κάτι εκθέσεις σαν αυτή που περιγράφεις φρόντιζε και έρχονταν κι εδώ. Η Ρώσικη πρωτοπορεία εδώ είχε πρωτοπαρουσιαστεί. Αυτά όμως είναι άλλη αμαρτωλή ιστορία.
    Πίσω στα σκουπίδια μας.
    Το έργο μου που έβαλες είναι πράγματι στο πνεύμα της έκθεσης. (όπως και το «που΄ναι το πόδι;» που έχω στο μπλογκ, γιατί και κει η παντόφλα ανασύρθηκε τελευταία στιγμή απο τα σκουπίδια.)
    Αυτό που κάνει ο Χάρος με τα κουρέλια που σκουπίζει τα πινέλα του ίσως το κάνω κάποτε κι εγώ με τα…ρούχα μου!!! Διότι εγώ εκεί σκουπίζω τα πιινέλα και τα χέρια μου. Πολλοί πιτσιρικάδες μου τα ζητούν για πηγαίνουν έτσι λέει στα κλαμπ. Μέχρι που σκέφτομαι να πλασσάρω μόδα με λερωμένα απο μπογιές ρούχα.
    Πάντως όλη αυτή η ιστορία ίσως να δίνει και μια ευκαιρία να ξανασκεφτούμε τι είναι και τι δεν είναι σκουπίδι. Προφανώς δεν είναι σκουπίδια όλα αυτά που πετάμε.
    Κι αν αναλογιστούμε την κοινωνία – την ελληνική π.χ. – πριν 100 χρόνια, για να σκεφτούμε τι τα κάνανε τα σκουπίδια τους; Υπήρχαν χωματερές;
    Στα χωριά , ακόμα και σήμερα τα σκουπίδια είναι πολύ λιγότερα απο τις πόλεις. Τα αποφάγια πάνε όλα στα ζώα, κότες, κατσίκες, γουρούνια κλπ. Τα χαρτιά προσανάματα ή καίγονται στο τζάκι ή τη σόμπα. Κονσερβοκούτια δεν υπάρχουν γιατί – ειδικά οι μεγαλύτερης ηλικίας – δεν αγοράζουν κονσέρβες. Τα παλιόρουχα – μέχρι και πριν 10 χρόνια, τα κάνανε κουρέλια, τα κόβανε και ξαναπλέκανε στον αργαλειό φτιάχνοντας κουρελούδες (ακόμα θυμάμαι τη γιαγιά μου κάθε Σεπτέμβρη να κάνει αυτή τη δουλειά).
    Τα παλιόξυλα που βρίσκω εγώ στα σκουπίδια (καθ’οτι τυγχάνω και ρακοσυλέκτης) άλλοι θα πλήρωναν λεφτά για να τα αγοράσουν. Το τι βλέπω να πετάνε στα σκουπίδια δεν περιγράφεται. Προσεχώς θα αναρτήσω στο μπλογκ μια τελευταία μου συγκομιδή με κορνιζαρισμένες φωτογραφίες – μία φέρει υπογραφή του 1916 – ζωγραφισμένο καπάκι μπαούλου κλπ. (μέχρι και άλμπουμ με φωτογραφίες είχαν πετάξει!!!)
    Ένας πελάτης το καλοκαίρι , που έχει ταβέρνα, μ΄έβαλε κι έτρεχα σ΄ένα χωριό που πετάνε μπάζα απο παλιά σπίτια που τα ανακαινίζουν για να βρώ παλιά ξύλα να του κάνω ταμπέλες. Όταν πήγα σ΄αυτήν την ιδιαίτερη χωματερή, μ΄έπιασε κατάθληψη. Το τι υπάρχει πεταμένο και θαμένο εκεί δεν περιγράφεται.
    Όπως καταλαβαίνεις έχω μαζεψει πολύ σκουπιδαριό. Άλλα περιμένουν τη σειρά τους να αξιοποιηθούν κι άλλα ήδη κοσμούν σπίτια και καταστήματα.
    Έχω γίνει όλα αυτά τα χρόνια «ειδικός σκουπιδολόγος»
    Όπως καταλαβαίνεις ετούτη δω η έκθεση είναι κάτι που που μου πάει γάντι. Γι΄αυτό και πάλι κρίμα που δεν θα την δω

  4. Δεκέμβριος 11, 2008 στο 9:28 πμ

    Νομίζω, τελικά, ότι αμφότερους μας βρίσκει σύμφωνους το κειμενάκι (ως προς το σύντομο του πράγματος) του συν-μπλόγκερ Μανώλη Ζαχαριουδάκη (msaz) από τον κατάλογο της έκθεσης:
    «Τίποτα δεν είναι ευτελές-φτηνό, όλα είναι διαπραγμάτευση, διαδικασία, μεταμόρφωση, ειλικρινά υπάρχει μόνο χάος και απέναντι στο χάος μοναξιά-alone. Δώσε στο χάος άλλο όνομα και δεν είναι πια χάος και εσύ είσαι δημιουργός.»
    Πρόσφατα είδα δουλειά της χαράκτριας Μαρίας Παπαδημητρίου. Εξαιρετική δουλειά. Μεταξύ άλλων είχε κάνει κάποιες εκτυπώσεις πάνω σε χαρτιά αλληλογραφίας (γεμάτα πληροφορίες -‘άχρηστες’ τώρα πια- κάποιου παλιού εφοπλιστή και της εταιρίας του, που βρήκε πεταμένα στην Άνδρο. Η συν-μπλόγκερ Έλενα Καραγιάννη κόλλησε μεταξύ τους παλιά ερωτικά γράμματα (δικά της, υποθέτω, και φίλων της) έφτιαξε ένα τρίγωνο δίεδρο που αναρτάται σε γωνία κάποιου δωματίου και το χρησιμοποίησε ως καμβά ενός έργου που αν δε με απατά η φίλη μου (που λέει κι ο Ψαριανός) το ονόμασε love letter. Για το «που ‘ναι το πόδι’ και την ‘Άνοιξή’ σου τα ξέρεις καλύτερα.
    Θέλω να πω ότι αν και πολλές φορές το υλικό σε οδηγεί στην τελική μορφή ενός έργου (λόγω των εγγενών χαρακτηριστικών του) ωστόσο το έργο πίσω από το έργο, η ιδέα, αλλά και το ποιητικό αίτιο, ο δημιουργός, ανιχνεύονται (και καμιά φορά δηλώνονται σαφώς) ανεξάρτητα από αυτό (το υλικό). Δεν πιστεύω ότι όλα είναι Τέχνη (ή τέχνη). Όμως όλα (σχεδόν;) μπορούν να γίνουν. Φτάνει ίσως να υπάρξει ο δημιουργός που θα δώσει ένα άλλο όνομα στο χάος ή τέλος πάντων θα το μεταμορφώσει (msaz) θα το σχηματοποιήσει.

    Είχα τον εξής συνειρμό διαβάζοντας το σχόλιο σου. Πόσοι άνθρωποι που σήμερα μπορεί να μην θυμόμαστε ούτε το επίθετό τους (δηλαδή τους έχουμε βγάλει –για να μην πω πετάξει κι ακουστεί άσχημο- από τη ζωή μας) είναι σημαντικοί για κάποιους άλλους. Παλιές φίλες ή ερωμένες που σήμερα είναι αντικείμενα του πόθου κάποιων άλλων (ας πρόσεχαν) ή ακόμα μητέρες υπερπολύτιμες για τα παιδιά τους. Αλλά κι εμείς το ίδιο, δεν είμαστε τάχα τα «σκουπίδια» κάποιων άλλων που σήμερα είμαστε εδώ που είμαστε (στο περιβάλλον του ο καθένας) λιγότερο ή περισσότερο σημαντικοί για τα παιδιά μας, τη γυναίκα μας, τους φίλους μας; (και για το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι βεβαίως, παραλίγο να το ξεχάσω). Κι αν η ζωή δεν είναι Τέχνη (με κεφαλαίο Τ), θέλει κι αυτή τη μαστοριά της…

    Καλημέρα σύντεχνε.

    ΥΓ. Δεν είμαι τόσο αισιόδοξος ότι θα μπορέσουν οι πολίτες (οι κατ’ επίφαση πολίτες) να κάνουν πολιτική από τα «αποκαΐδια», ακριβώς γιατί είναι κατ’ επίφαση. Προβλέπω καπελώματα, κουκουλώματα και χαζοχαρούμενες φάτσες που θα περιφέρονται (σε λίγες μέρες) με μουσική υπόκρουση «jingle bells…». Μακάρι να βγω ψεύτης (αλλά μάλλον δε θα βγω).

  5. Δεκέμβριος 12, 2008 στο 12:12 πμ

    Y.Γ. Δεν θα βγεις ψεύτης
    ΚΥΡΙΩς ΘΕΜΑ. Μου άρεσε ιδιαίτερα η τελευταία σου παράγραφος!!!!!!!
    Σα να λέμε έκανες τον Φρόυντ και τους ψυχαναλυτές…σκουπιδιάρηδες.
    Αλλά έχει κι άλλες προεκτάσεις.
    Πολύ καλή ιδέα.
    Αν δεν ήμουν σε δημόσιο χώρο και εκ γενετής ευγενικός θα εκφραζόμουν τώρα πολύ απρεπώς για κάποιες που τώρα με έχουν κάνει σκουπίδι. (αλλά όπως λες τις έχω κάνει κι εγώ)
    Α ρε παλιοκοινωνία!!! Μ΄έχειςς μπερδέψει.
    Πάλι στη γυναίκα μου θα ξεσπάσω!
    Σκουπίδια.
    Κι αν είμαι κάτι σαν κάδος;
    Κι αν μου ρίξουν μια μολότωφ κι ύστερα με κάνουν οδόφραγμα;
    Τι ήθελα και πέρασα βραδιάτικα απο το μπλογκ σου!

    Υ.Γ. Ποια μπλογκ έχουν οι δύο παραπάνω που αναφέρεις;

  6. Δεκέμβριος 12, 2008 στο 12:23 μμ

    Το μπλογκ της Έλενας είναι το Art Talk and more και του Μανώλη Ζαχαριουδάκη το msaz. Αμφότερα μπορείς να τα βρεις στην πλευρική στήλη, στις «άλλες στάσεις»

    Όπως θα παρατήρησες εσυγκρατήθην κι εγώ σε πλαίσια φραστικής κοσμιότητος (όσον αφορά τις πρώην).

    Αν σου ρίξουν μολότωφ και σε κάνουν οδόφραγμα δεν θα ήθελα να ήμουν κάπου κοντά. Ιδίως κι αν περιείχες τίποτε σεβαστές ποσότητες ρακών.

    Θα ήθελα, επίσης, να εκφράσω τη συμπαράστασή μου και τη συγγνώμη μου στη σύζυγό σου: Κουράγιο Σολωμαντζάραινα! (αλλά όταν τον ερωτεύτηκες με την πρώτη ματιά…έπρεπε να ρίξεις και μια δεύτερη).

  7. Δεκέμβριος 12, 2008 στο 1:49 μμ

    Έπρεπε!
    Διότι με γνώρισε απόκριες!!!!
    Κι εγω για μεταμφίεση σε ένα πάρτυ που είχε προηγηθεί είχα κόψει το…μούσι!!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 163,220 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Δεκέμβριος 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ.   Ιαν. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: