25
Νοέ.
08

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ : Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΥΤΕΛΩΝ ΥΛΙΚΩΝ

Αντιγράφω από το δελτίο τύπου που έπεσε στα χέρια μου:

 

 

Η FIZZ GALLERY, εγκαινιάζει την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου την ομαδική έκθεση με τίτλο «Η αισθητική ενεργοποίηση των ευτελών υλικών».

Δέκα καλλιτέχνες, οι Δημοσθένης Αγραφιώτης, Νίκος Αλεξίου, Άγγελος Αντωνόπουλος, Μιχάλης Αρφαράς, Γιώργος Γυπαράκης, Μανώλης Ζαχαριουδάκης, Χάρης Κοντοσφύρης, Άγγελος Σκούρτης, Πάνος Χαραλάμπους και Μανώλης Χάρος καταπιάνονται με απλά υλικά που, παρά τον ευτελή χαρακτήρα τους, μετατρέπονται σε φορείς ποιητικής έκφρασης, και ανοίγουν/προκαλούν μία εικαστική συνομιλία με ποικίλες σημειολογικές προεκτάσεις.

 

Ο Χρήστος Θεοφίλης, επιμελητής της έκθεσης, γράφει: «Η εικαστική συνάντηση των δέκα καλλιτεχνών και του γράφοντος απεύχεται τη μία και μοναδική εννοιολογική ταυτότητα. Η έκθεση προτρέπει στο διάλογο ταυτοτήτων. Η συνάντηση δεν απαντά στο ερώτημα τι είναι τέχνη. Η τέχνη των δέκα είναι πριν από τη διαδικασία, είναι πριν από την ίδια την τέχνη και τα δεσμά της. Το αθέατο μετασχηματίζεται σε ορατό μόνο στην ιερή σιωπή των εργαστηρίων. Τα δομικά υλικά της έκθεσης είναι η αποδόμηση της ύλης και η αναχαρτογράφησή της. Το απόθεμα μνήμης. Η σοφία της καρδιάς απέναντι σε κάθε ολοκληρωτισμό-κέλυφος και ποτέ ως το έρεβος του εγώ. Έργα με ευτελή υλικά στην ποιητική της χειρονομίας και του ενστίκτου».

 

Σημείωση δική μου: Θα πάω, θα δω και θα σας πω…

Advertisements

11 Responses to “ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ : Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΥΤΕΛΩΝ ΥΛΙΚΩΝ”


  1. Νοέμβριος 26, 2008 στο 6:24 μμ

    Έπάθα πλάκα μ΄αυτά που έγραψε ο Θεοφίλης (…)
    Μου θύμισε το πέρασμά μου απο τα μεταπτυχιακά της φιλοσοφικής τον ωραίο εκείνο καιρό που διαβάζαμε Βιτγκενστάιν και Χάιντεγκερ.(και ξύναμε τ΄α…. μας απο τη βαρεμάρα)
    Ωραίες εποχές.
    Τι μου θύμισες!!!

  2. Νοέμβριος 26, 2008 στο 7:44 μμ

    …φίλος του θεού ο Θεοφίλης…
    …αλλά ενός άλλου θεού (δεν ξέρω, ίσως του Απόλλωνα, του Ερμή, του Διόνυσου…ακόμα ίσως, στα πρώτα του νιάτα, και του Ποσειδώνα)…ο αθεόφοβος!

    Και πάντως, σίγουρα, φίλος των Μουσών.

    Την καλησπέρα μου σύντεχνε.

  3. Νοέμβριος 26, 2008 στο 9:04 μμ

    Ναι αλλά γιατί τα απλά τα κάνει δύσκολα;

  4. Νοέμβριος 27, 2008 στο 8:37 πμ

    Προσπαθώντας να αποφύγω τον άχαρο ρόλο να μιλήσω κολακευτικά για έναν φίλο, τον Χ.Θ, μπορώ να αποδώσω την όποια περιπλοκότητα έχει μερικές φορές ο λόγος του (όχι πάντως πολύ συχνά) στο εξής : επειδή δεν μιλάει πολύ συχνά (και σε ζητήματα τέχνης το κάνει μόνο όταν έχει κάτι να πει) αφενός κι επειδή δεν του αρέσει η φλυαρία αφετέρου, πυκνώνει τον λόγο του τόσο ώστε ίσως να χρειάζεται μια δεύτερη ανάγνωση καμιά φορά για να γίνει αντιληπτός. Αποφεύγει έτσι να πλατειάσει καταλαμβάνοντας άσκοπα τον χώρο (αν πρόκειται για κείμενο) ή τον χρόνο (αν πρόκειται για προφορική επικοινωνία) όσων θέλουν να ακούσουν τι έχει να πει. Θέλω να πω η συμπύκνωση οφείλεται στην ευγένειά του και όχι σε προσπάθεια εντυπωσιασμού.

    Την Καλημέρα μου.

    ΥΓ. Αν υπάρχει κατάλογος στην έκθεση θα πάρω έναν και για σένα να στον στείλω.

  5. Νοέμβριος 27, 2008 στο 5:45 μμ

    Δεν θέλω να θίξω κάποιον φίλο σου, δεκτό.
    Εχω πει όμως και άλλοτε, νομίζω εδώ σε σένα, πως τέτοιου είδους λόγο τον θεωρώ άσκηση βίας γιατί καταργεί τον δέκτη μιας και του αφαιρεί το δικαίωμα στην κατανόηση και – φυσικά – στον αντίλογο.
    Άσε που τα «έργα τέχνης» του Αλεξίου τα γνωρίζω καλά. (έχω κι ένα στο σπίτι μου!!!)

  6. Νοέμβριος 27, 2008 στο 9:37 μμ

    Δε θυμάμαι κι εγώ αν το είχες γράψει εδώ αλλά θυμάμαι ότι το είχες διατυπώσει, μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η τοποθέτησή σου, κι εξακολουθεί. Συμφωνώ μαζί σου αλλά με μια ένσταση ή μάλλον δύο:
    1. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις σκέψεις του όπως θέλει αναλαμβάνοντας το (εξυπακουόμενο) ρίσκο να μην γίνει κατανοητός σε λίγους ή πολλούς.
    2. Ο καθένας, από την άλλη, έχει το δικαίωμα να επιλέγει τι και ποιους θα ακούσει ή διαβάσει.

    Αν και είμαι σίγουρος ότι με εννόησες επίτρεψέ μου άλλη μια διατύπωση των παραπάνω ενστάσεων:
    1. Αν το συγκεκριμένο κείμενο δεν γίνεται κατανοητό από σένα (έναν άνθρωπο που ασκεί την Τέχνη, ως εικόνα και ως λόγο) τότε αυτό θα πρέπει, ίσως, να προβληματίσει τον Χρήστο και όχι εσένα.
    2. Αν, από την άλλη, εσύ δεν νιώθεις ότι επικοινωνείς με το κείμενο, και συνακόλουθα με τον συγγραφέα του, δεν είσαι καθόλου υποχρεωμένος να το διαβάσεις μέχρι το τέλος (καλά αυτό είναι μικρό έτσι κι αλλιώς) και να υποστείς την ‘βία’. Μπορείς απλά να το προσπεράσεις χωρίς καμιά υποχρέωση συμφωνίας ή διαφωνίας που θα προκαλούσε τον αντίλογο. Είμαι σίγουρος ότι το ξέρεις εξίσου καλά τουλάχιστον με μένα (αν όχι καλύτερα) ότι δεν περιμένουμε να αντλήσουμε αισθητική απόλαυση από ένα έργο τέχνης αφού διαβάσουμε το θεωρητικό κείμενο που το συνοδεύει. Τυχαίνει, ωστόσο, καμιά φορά τα κείμενα να δίνουν ωθήσεις στη σκέψη και προς νέες κατευθύνσεις (όταν βέβαια είναι κατανοητά).

    Ειρήσθω εν παρόδω, υπάρχουν κάποιοι (λίγοι) φίλοι του φίλου μου Χρήστου, που όταν τυχαίνει να ακούσω τοποθετήσεις τους πάνω σε ζητήματα τέχνης, δεν καταλαβαίνω γρυ…Οπότε μετά το πρώτο πεντάλεπτο αρχίζω να κάνω σκιτσάκια στο πρόχειρό μου ή να σκέφτομαι τι πρέπει να ψωνίσω από το σούπερ μάρκετ την επόμενη μέρα. Ευτυχώς όμως αυτοί είναι λίγοι…

    Για τον Αλεξίου νομίζω είχαμε συμπλεύσει παλαιότερα (πρέπει να ανησυχώ γιατρέ μου;)

  7. Νοέμβριος 30, 2008 στο 3:05 πμ

    Να κάτσω τώρα βραδιάτικα να αναλύσω ;
    Και μετά απο τόσες ρακές και δουλειά – στόκους και πινέλα – στο τζάκι;
    Ας το τολμήσω.
    Το λοιπόν, δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τα λες.
    Και το θέμα δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνω εγώ τον άλλο – που συνήθως κουτσα στραβά τον καταλαβαίνω. Γιατί να μην τον καταλαβαίνει ο μέσος πολίτης;
    Το βασικότερο όμως είναι πως το μυαλό όλων αυτών που εκφράζονται με τέτοιον τρόπο δεν είναι δα και τόσο στραμπουληγμένο ώστε να μην μπορούν να μιλήσουν ξεκάθαρα. Σε τελική ανάλυση είναι άνθρωποι μορφωμένοι. Πολύ απλά είναι είτε θύματα , είτε θύτες.
    Τι θέλω να πω:
    Απο αρχαιοτάτων χρόνων η εξουσία κρατα αποστάσεις απο τους εξουσιαζόμενους. Συχνα τους ασκει και βία.
    Πόσοι ήξεραν να διαβάζουν τα ιερογλυφικά στην αρχαία Αίγυπτο; πόσοι τα ιδεογράμματα στην Κίνα. Πόσοι ήξεραν γραφή και ανάγνωση στην αρχαία Ελλάδα; κλπ. Όχι επειδή ήταν ανίκανοι να τα μάθουν. Κάποιοι δεν ήθελαν τους ανθρώπους γνώστες. Πως αλλοιώς θα πλάσαραν τους μύθους τους, τα τελετουργικά τους, την ανάγκη να πληρώσουν, να πολεμήσουν, να θυσιαστούν;
    Δεν μπορώ τώρα να επεκταθώ περισσότερο. Φαντάζομαι καταλαβαίνεις.
    Αυτό ισχύει ακόμα και σήμερα. Πως είναι σούπερ σταρ ο Αϊνστάιν; Για σκέψου. Ένας πτυχιούχος Μαθηματικός ή Φυσικός δεν μπορεί να καταλάβει την πλειοψηφία των εξισώσεών του. Το ίδιο και πολλοί μεταπτυχιακοί ή διδακτορικοί ή και Νομπελίστες ακόμη. Κι ‘όμως , αυτός ο τύπος που δεν πολυκαταλαβαίνουμε τι έχει πει είναι διασημος.
    Για να μη μακρυγορώ , έχει επιβληθεί πως αν δεν καταλαβαίνουμε τι λέει κάποιος που θεωρείται πως έχει το δικαίωμα να μιλά, τότε το πρόβλημα δεν το έχει αυτός αλλά εμείς, που δεν τον καταλαβαίνουμε. Διότι την «εξουσία» δεν μπορεί να την καταλαβαίνουν όλοι. Διαφορετικά τι εξουσία θα ήταν;
    Εμείς πάλι είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε όλους αυτούς τους ακατανόητους…μην αυταπατάσαι. Και πολλοί απο αυτούς τους ακατανόητους – επειδή όπως προείπα δεν έχουν δα και τόσο στραμπουληγμένο μυαλό – ξέρουν πολύ καλά τι παιχνίδι παίζουν όταν μιλούν κατ΄αυτόν τον τρόπο. (ο τύπος που μου πούλησε τον πίνακα 5000 το καλοκαίρι φλόμωσε στα ψέματα τον αγοραστή – πριν 10 μέρες το έμαθα – γιατί ο τύπος που τον αγόρασε αν και πάμπλουτος και παρόλο που του άρεσε ο πίνακας – δεν ήταν διατεθειμένος να δώσει τα λεφτά του δίχως να φάει το παραμύθι του!!!!!) .
    Ζήτησε το βιογραφικό μου μαζί με την παράδωση του πίνακα.
    «Δεν μπορείς να γράψεις πως έργα σου ως ταμπέλες κοσμούν την πόλη του Ρεθύμνου, πως να το κάνουμε τώρα!»
    Έτσι μου είπε ο …πωλητής. Και είχε δίκιο. Αλλοιώς δεν θα τον πουλούσα τον πίνακα. Βέβαια αυτό μου το είπε 2-3 μέρες πριν την παράδοση του πίνακα, γιατί φοβήθηκε μήπως στραβώσω. (έχω τελειώσει και την καλών τεχνών στο Παρίσι. Τόξερες; Ούτε κι εγώ) Τελικά έφυγα εκείνο το βράδυ απο τη γκαλερί του – πουτάνα ανέχεια – λέγοντάς του «Καλά, φεύγω τώρα για να σ΄αφήσω με την ησυχία σου να εμπνευστείς το βιογραφικό μου»
    Ελπίζω να έγινα κατανοητός , παρ΄όλο που ο λόγος μου είναι αλλειπτικός , αλλά και στα πλαίσια ενός σχολίου δεν μπορεί να γίνει εκτεταμένη ανάλυση
    Κ

  8. Νοέμβριος 30, 2008 στο 11:40 πμ

    Μα δε διαφωνώ σε όσα λες. Έτσι παίζεται το παιχνίδι των εντυπώσεων και της μυθοπλασίας. Κι έτσι ήταν ανέκαθεν. Τα τελευταία 150 χρόνια δε, που υπήρξε ο κίνδυνος με τη διάδοση των νέων μέσων, να υποχωρήσουν τα φαινόμενα του ετεροκαθορισμού (ο θεός, ο φιλόσοφος, ο σοφός και γενικώς αυτοί που ξέρουν και αποφασίζουν για μας τους υπόλοιπους που δεν…) εμφανίστηκαν και νέα πεδία δράσης για όσους κινούν (ή θέλουν να κινούν) τα νήματα του κόσμου: οι θεωρητικοί τέχνης, οι ψυχαναλυτές (με τη θεοποίηση του εγώ, του απωθημένου, με τον επανακαθορισμό του γλωσσικού φαινομένου) κτλ. Η εξουσία, καλά το λες, πρέπει να είναι ακαταλαβίστικη προκειμένου να εντυπωσιάσει και να εξουσιάσει. Ή για να το πω διαφορετικά ο λαός πρέπει πάση θυσία να νιώθει αδύναμος και αμόρφωτος για να χειραγωγηθεί. Δυστυχώς το θρησκευτικό φαινόμενο δεν εξέλειπε αφενός (σε πολλά σημεία του πλανήτη παρουσιάζει κι έξαρση), οι νέες μορφές χειραγώγησης των μαζών παρέμειναν αφετέρου ενισχύοντας το φαινόμενο.

    Ωστόσο,
    δεν μπορούμε να πούμε ότι τα θεωρητικά κείμενα π.χ. του Καντίνσκι ή του Μπρετόν δεν είναι κορυφαίες στιγμές της ανθρώπινης διανόησης. Ή του Βιτγκενστάιν, του Χάιντεγκερ, του Χάιζενμπεργκ. Ή οι μελέτες του Φρόιντ, οι εξισώσεις του Αϊνστάιν κτλ. Το ότι τα πορίσματά τους δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά οφείλεται ίσως στην ανικανότητα των φιλοσόφων να τα εκλαϊκεύσουν ή στην εγγενή πολυπλοκότητά τους. Και σε έναν ακόμη λόγο: Στην μη διάθεσή τους να το κάνουν. Διάβασα πέρσι την Μοναδολογία του Λάιμπνιτς. Ένα βιβλίο 300 σελίδων περίπου από τις οποίες οι 250 περίπου ήταν η εισαγωγή και οι υπόλοιπες το κυρίως κείμενο. Από την εισαγωγή (κάποιου σύγχρονου έλληνα φιλόσοφου, δε θυμάμαι το όνομά του) μπερδεύτηκα τόσο που τη διάβασα ολόκληρη μόνο από πείσμα (ή βίτσιο). Το κυρίως κείμενο ήταν σαφώς πιο βατό και πιο κατανοητό. Θέλω να πω ότι το πρόβλημα δεν είναι με τους «παραγωγούς» της σκέψης αλλά με όλους αυτούς που σταχυολογούν φράσεις και συνθέτουν πολύπλοκα κείμενα γνωρίζοντας ότι απεραντολογούν (χωρίς περιεχόμενο κάποιες φορές) κι ότι ένα μέρος των (λίγων έτσι κι αλλιώς) αναγνωστών ή ακροατών τους θα εντυπωσιαστεί ακόμα κι αν δεν καταλάβει τίποτα. Ακόμα κι αυτοί που θα καταλάβουν, θα καταλάβουν ό,τι θέλουν κι επειδή θέλουν κάτι να καταλάβουν.

    Αυτό λοιπόν που λέω είναι ότι σε όλους όσους προσπαθούν να επιβάλουν την οντότητά τους μεταχειριζόμενοι ένα σωρό τερτίπια (φράσεις στα αρχαία ελληνικά, λατινικά, όρους στα γαλλικά, τσιτάτα ριγμένα με χάρη κτλ.) μπορούμε να αντισταθούμε αγνοώντας τους. Θα μπορούσαμε και καταγγέλλοντας τους αλλά πρόσεξε να δεις τι γίνεται: Ας πάρουμε το χώρο των εικαστικών: Αν τους καταγγείλεις κατ’ αρχήν μπαίνεις σε έναν άτυπο διάλογο μαζί τους. Με ποιο σκοπό; να τους πείσεις; αυτό αποκλείεται. Να πείσεις το κοινό που θα παρακολουθήσει το διάλογο; Μα ποιο κοινό; Από το 1% του πληθυσμού που ενδεχομένως να ενδιαφέρεται για τις εικαστικές τέχνες (και πολύ σου βάζω) η συντριπτική πλειοψηφία (και κυρίως όσοι έχουν αγοραστική ικανότητα) έχει ανάγκη το παραμύθιασμα. Θα μπορούσαμε άραγε να το απεξαρτήσουμε; Το παράδειγμά που έφερες είναι χαρακτηριστικό. Ίσως, κι αυτό δεν είναι προς τιμήν μας, να έχει ανάγκη η Τέχνη τα χρήματα των παραμυθιασμένων για να μπορέσει να κινηθεί. Επειδή οι καλλιτέχνες είναι κανονικοί άνθρωποι (στο έχω ξαναπεί, αλλά δεν είμαι και σίγουρος) έχουν ανάγκες (υλικές). Ίσως τα χρήματα των παραμυθιασμένων να είναι αναγκαία προκειμένου ο καλλιτέχνης απερίσπαστος να μπορεί να δημιουργήσει. Οπότε από αυτή τη σκοπιά, δίκαιος ο μισθός των παραμυθάδων αφού συμβάλουν στην χρηματοδότηση της τέχνης. Διότι αντικειμενική αξία ενός έργου τέχνης δεν υπάρχει (δεν έχω ιδέα καν πως θα μπορούσε να οριστεί κάτι τέτοιο). Χρηματιστηριακή αξία, από την άλλη, υπάρχει και όσο πιο εντυπωσιακό το παραμύθι τόσο μεγαλύτερη κι η αξία. Οπότε, για να καταλήξω(;) κάπου επιλέγω να αγνοώ τους παραμυθατζήδες (και τους συνακόλουθους εμπόρους) και να συνδιαλέγομαι με εκείνο το απειροελάχιστο ποσοστό που το ενδιαφέρει η τέχνη ως δημιουργία και επικοινωνία. Όταν πάλι τυχαίνει (αλλά πρόκειται για σύμπτωση, δεν θα το επεδίωκα) να υπερτιμηθεί (χρηματικά, με την προαναφερόμενη μέθοδο) κάποιο έργο μου και να μοσχοπουληθεί δεν θα έφερνα ποτέ αντίρρηση: ζωγράφος είμαι δεν είμαι ηλίθιος (αν και περί αυτού διίστανται οι απόψεις).

    ΥΓ. Σε κάθε περίπτωση, επειδή η κουβέντα ξεκίνησε από κει, ο Θεοφίλης δεν είναι καθόλου η περίπτωσή μας. Αν είδες, στο εμέιλ που σου έστειλα, τον κατάλογο της έκθεσης, το κείμενο της εγγραφής μου είναι όλη κι όλη η λεκτική παρέμβαση του Χρήστου. Το οποίο είναι δύσκολο μεν δομικά αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι ακατανόητο και δεν απεραντολογεί.

  9. Δεκέμβριος 2, 2008 στο 1:36 πμ

    Συμφωνούμε -σχεδόν – σε όλα.
    Είδα και τις εικόνες του μέηλ.
    Ευχαριστώ.
    Καλές
    Θα τα πούμε αύριο.
    Γεια χαρά.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 164,886 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Νοέμβριος 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.   Δεκ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: