24
Οκτ.
08

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΥ

 Η Λαμπρινή Μποβιάτσου εκθέτει στην Thanassis Frissiras Gallery  δουλειά της με τίτλο «ό,τι δεν αντανακλάται δεν υπάρχει» . Ως τις 8 Νοεμβρίου 2008.

 

Έχετε δει την αντανάκλασή σας σε μια ανοξείδωτη μεταλλική επιφάνεια; Επίπεδη ή κυλινδρική; Οι ανεπαίσθητοι κυματισμοί προκαλούν παραμορφώσεις στο είδωλό σας καθώς και σε ό,τι άλλο αντανακλάται. Ανεξέλεγκτες παραμορφώσεις. Μπορεί να δείτε τρία μάτια στο πρόσωπό σας, ένα στραβό στόμα ή ακόμα και δύο σιαμαία κεφάλια ή έναν αφύσικα εξαρθρωμένο ώμο κτλ. Αυτές τις αντανακλάσεις «εκμεταλλεύεται» δημιουργικά η Λ.Μ. και τις χρησιμοποιεί ως άλλοθι προκειμένου να ξαναφτιάξει μια παρέα (μόνο άνθρωποι υπάρχουν στα έργα της) από την αρχή. Όχι να την στελεχώσει αλλά να παραμορφώσει/αναμορφώσει  τα ήδη υπάρχοντα μέλη της. Ή σωστότερα τα μέλη των μελών της.

Καταρχήν πως το κάνει: Φτιάχνει σε ανάγλυφα από γύψο τη «νέα» παραμορφωμένη μορφή. Τη ζωγραφίζει με λάδια και την επικολλά σε μια ανοξείδωτη μεταλλική επιφάνεια. Το τέλειο έγκλημα, αφού, διαθέτει το τέλειο άλλοθι. «Δεν φταίω εγώ που σε έκανα έτσι, Κούλα μου, η επιφάνεια…».

Κοιτώντας κανείς ένα τέτοιο έργο της Μποβιάτσου συγχρόνως καθρεφτίζεται και παραμορφώνεται κι ο ίδιος, δηλαδή το παραμορφωμένο είδωλο του θεατή γίνεται μέρος του έργου. Προφανώς και η ίδια η καλλιτέχνης έχει γίνει μέρος του έργου κατά την κατασκευή του αλλά σε τελική ανάλυση στην μνήμη του έργου (ό,τι κι αν σημαίνει  αυτό, μπορεί και τίποτα) έχουν αποτυπωθεί όσοι έχουν περάσει, έστω και φευγαλέα, ή σταθεί μπροστά του. Και βέβαια έχουν καθρεφτιστεί (τουλάχιστον) και οι χώροι στους οποίους έχει υπάρξει: το εργαστήρι της καλλιτέχνιδας, η γκαλερί κτλ. Μοιάζει να είναι δηλαδή κάθε έργο ένα αποθηκευτικό μέσο εικόνων που αφενός αποτυπώθηκαν τυχαία ως προς το θέμα, αλλά, αφετέρου τυχαία και ως προς τον τρόπο. Σταθερές της κάθε σύνθεσης, η καταλυτική δηλαδή επέμβαση της Μποβιάτσου, παραμένουν οι ανάγλυφες γύψινες φιγούρες και βέβαια οι διαστάσεις.

 

Θα μπορούσα να σκεφτώ πολλά πράγματα που ΔΕΝ αντανακλώνται αλλά υπάρχουν, οπότε ο τίτλος της έκθεσης (ό,τι δεν αντανακλάται δεν υπάρχει) θα φαινόταν ανάρμοστος. Χρησιμοποιώ όμως μια μαθηματικής προέλευσης αλχημεία, εφαρμόζοντας στον τίτλο την εξής αντιθετοαντιστροφή: «Υπάρχει ό,τι αντανακλάται». Πιστώνω στην (διαφαινόμενη) ευφυΐα της Λ.Μ τον γρίφο που με (μας) έβαλε. Το ό,τι βλέπουμε τα πράγματα όπως τα βλέπουμε οφείλεται στη συγκεκριμένη δομή του αμφιβληστροειδή. Μια διαφορετική δομή του (όπως αυτή μιας μεταλλικής επιφάνειας) θα μας έκανε να τα βλέπουμε διαφορετικά ωστόσο να τα θεωρούμε εξίσου αληθινά. Αλλά και παραπέρα: Αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο (ο καθένας για τον εαυτό του) με τον τρόπο που είναι ικανός να τον προσλάβει ο εγκέφαλός μας, η σωστότερα ο κατ’ αυτόν τον τρόπο δομημένος εγκέφαλός μας (λόγω γονιδίων, παιδείας, παραδόσεων, προκαταλήψεων κτλ.). Μια διαφορετική δομή του μυαλού μας θα άλλαζε τις αντιλήψεις μας και εντέλει τη στάση μας απέναντι στη ζωή και στους άλλους. Η υποκειμενικότητα της αλήθειας αποτυπώνεται με έναν ιδιοφυή τρόπο σ’ αυτά τα έργα.  

 

Δε θα αναφερθώ στο καθαρά ζωγραφικό μέρος των συνθέσεων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν με απασχόλησε καθόλου.

Λ. ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΥ - 2008. χωρίς τίτλο, 100 x150 εκ.

Λ. ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΥ - 2008. χωρίς τίτλο, 100 x150 εκ.

Advertisements

8 Responses to “ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΥ”


  1. 1 AERIKO
    Οκτώβριος 27, 2008 στο 12:07 μμ

    Xμμμ…Θα ανησυχησω ειλικρινά μόνο αν δώ την αντανάκλαση μου
    παραμορφωμένη μέσα στα μάτια ανθρώπων που αγαπώ.!:)
    Πρωτότυπο ,ενδιαφέρον και διαχρονικό το όλο θέμα…
    Χαμογελαστή Καλημέρα κι ευχή μαζί για μια πολύ όμορφη εβδομάδα.!! :))

  2. Οκτώβριος 27, 2008 στο 1:28 μμ

    Συμφωνώ μαζί σου, Καλό μου, ότι αυτό θα ήταν ανησυχητικό. Βέβαια δεν συνεπάγεται από κάπου ότι μας αγαπούν όσοι αγαπάμε. Ούτε κι ότι μας αγαπάει κάποιος όσο τον αγαπάμε. Μια τέτοια αξίωση, ίσως, να ήταν παράλογη (ένα σχετικό απόσπασμα αλίευσα το καλοκαίρι, διαβάζοντας Αριστοτέλη, και ίσως το αναρτήσω μια από αυτές τις μέρες). Ωστόσο θέλουμε αυτοί που αγαπάμε να μας αγαπούν κι εκείνοι και μάλιστα να μας αγαπούν γι αυτό που πραγματικά είμαστε. Συμβαίνει όμως αυτό; Θα το έχεις παρατηρήσει ότι συχνά αγαπάμε την εικόνα που έχουμε σχηματίσει στο μυαλό μας για κάποιον και όχι αυτόν τον ίδιο. Προφανώς το ίδιο θα συμβαίνει κι όταν είμαστε εμείς οι αποδέκτες της αγάπης κάποιων άλλων. Και βέβαια όταν καταρρεύσει (σχεδόν νομοτελειακά) αυτή η εικόνα το δίλημμα είναι τραγικό: Εξακολουθώ να αγαπώ την εικόνα που αγάπησα; Συμβιβάζομαι με την «πραγματική» εικόνα; Παύω να αγαπώ; Εγώ τουλάχιστον δεν έχω απάντηση. Όχι γενική.

    Αλλά ποιοι πραγματικά είμαστε; Ξέρει άραγε ο καθένας μας τον εαυτό του τόσο καλά ώστε να ζητάει κι από τους άλλους να τον γνωρίζουν και επιπροσθέτως να τον αγαπούν γι αυτό; Και είναι ο καθένας μας ένα σταθερό και αμετάβλητο υποκείμενο ώστε (κι αν ακόμα υποθέσουμε ότι κάποιος μας γνωρίζει) να μας αγαπήσει; Ή μήπως αλλάζουμε διαρκώς (με αργότερο ή γρηγορότερο ρυθμό) οπότε θα πρέπει αυτοί που (δεχτήκαμε ότι) μας αγαπούν και τους αγαπάμε να έχουν στραμμένο το «βλέμμα» τους διαρκώς πάνω μας, στις μικρότερες ή μεγαλύτερες αλλαγές μας, ώστε να ανανεώνουν την αγάπη τους διαρκώς; Αλλά αφού δεχτήκαμε ότι κι εμείς τους αγαπάμε, δεν είναι εγωιστικό να «αποζητούμε» την διαρκή (και γι αυτό αποκλειστική) παρατήρησή μας εκ μέρους τους;

    Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ μπερδεύτηκα στις ίδιες τις σκέψεις μου…

    Καλή σου εβδομάδα Καλό μου Αερικό

  3. 3 φαίδρα φις
    Οκτώβριος 30, 2008 στο 8:10 πμ

    από ζωγραφική δεν ξέρω πολλά πράγματα,το ξεκαθαρίζω.
    αυτό όμως που περιγράψατε όπως και η εικόνα που παρουσιάσατε πιο κάτω,
    μου δημιούργησαν πολύ έντονα συναισθήματα,τα οποία γέννησαν κι άλλες εικόνες στο μυαλό μου,λιγότερο ή περισσότερο παραμορφωμένες,
    βλέπετε,δεν χρειάζεται πάντα ένας ειδικός αμφιβληστροειδής για να νιώθουμε τις παραμορφώσεις…
    παράλληλα,η δική σας ανάλυση-στο πιο πάνω φιλοσοφικό,θα έλεγα σχόλιο-είναι ένα καταλυτικό κίνητρο για να αντιληφθούμε,εν τέλει,αν μας επηρεάζουν οι μορφές,αν τις αλλοιώνουμε,τις διορθώνουμε στο μυαλό μας,τις τροποποιούμε κατά το δικό μας εσώτερο βλέμμα ή τον ηθικό προσανατολισμό και ό,τι αυτά συνεπάγονται.
    διασώζεται έτσι κι εδώ,για μια ακόμη φορά,η σχετικότητα,
    αν υποθέσουμε ότι σκοπός αυτής είναι η σύλληψη του πυρήνα της αλήθειας,
    τότε μας είναι τελείως άχρηστα τα σαφή περιγράμματα και τα σχήματα.
    τα πρόσωπα υπερβαίνουν,μ’αυτόν τον τρόπο τις εσωτερικές τους δεσμεύσεις και ανελευθερίες.

    μου άρεσε πολύ!
    πρωινή καλημέρα
    σας στέλνω τη σκέψη μου
    και σας φιλώ

  4. 4 costasp
    Οκτώβριος 30, 2008 στο 11:08 μμ

    Αγαπημένη μου Φαίδρα,
    αν ήταν να μιλάμε ή να γράφουμε μόνο γι’ αυτά που ξέρουμε πολλά πράγματα, ίσως θα ήταν συνετότερο να σιωπήσουμε. Αλλά μήπως ξέρουμε και πολλά για τη σιωπή; Από την άλλη τι ενδιαφέρον έχει να μιλά κανείς για πράγματα που γνωρίζει καλά; Μπορεί για τους άλλους να είναι όντως ενδιαφέρον αλλά για τον ίδιο είναι αφόρητα βαρετό. Αν δεν επιτρέπεις στον ειρμό σου να αυθαιρετήσει…χαιρετίσματα.

    Το μεγαλόπρεπο ψέμα, που σας έγραψα στο σχόλιο για τον Ρούντολφ και τη Φεϊρουζ, είναι ακριβώς αυτή η υποκειμενική αλήθεια. Η οποία, αν έχει συνείδηση της υποκειμενικότητάς της δικαιούται να αυθαιρετεί ανερυθρίαστα. Τόσο που καμιά φορά να μετατρέπεται σε εξόφθαλμο ψεύδος. Σ’ αυτή την περίπτωση, ίσως, να χρησιμοποιήσει σαφή περιγράμματα προκειμένου να παραπλανήσει τους πιο αδαείς και ενδεδυμένη με το αληθοφανές καφτάνι της να «περάσει» για αντικειμενική αλήθεια. Μόνο αδαείς, το ξέρετε σίγουρα αυτό, θα πίστευαν στην αντικειμενική αλήθεια (που συνήθως είναι και δοτή). Ωστόσο η συνειδητή υποκειμενικότητα δεν «αμαρτάνει» προσποιούμενη, μιας και στην απόλυτη ασυδοσία της (μιλώντας για καλλιτέχνες, λογιστές, σουβλατζήδες και συναφείς επιστήμονες) δεν δέχεται περιορισμούς. Ηθικώς είναι εντάξει και φορολογικώς ενήμερη.

    Σας στέλνω 2 βραδινά φιλιά περιποιημένα (με απ’όλα)
    δικός σας
    Κώστας.

  5. Οκτώβριος 31, 2008 στο 8:01 μμ

    Kαταρχήν «Ότι δεν αντανακλάται ΔΕΝ φαίνεται»
    Αυτό το δηλώνω υπεύθυνα.
    Τώρα το «φαίνομαι άρα υπάρχω» είναι διανοητικό κατασκεύασμα της καλλιτέγνιδος.
    Κατά τ΄άλλα, μου φαίνεται σαν ένα ενδιαφέρον εικαστικό παιχνίδι.
    (τον κύκλωπα τον είχε;)

  6. Νοέμβριος 1, 2008 στο 10:17 πμ

    Καλημέρα σύντεχνε.
    Μετά την υπεύθυνη δήλωσή σου παίρνω το θάρρος (με τον προσήκοντα σεβασμό, βεβαίως) να σε ρωτήσω: Το σκοτάδι, αφού δεν ανακλάται, γιατί φαίνεται; Επίσης, για να μπω και στα χωράφια της Φαίδρας ολίγον, η σιωπή αφού δεν ανακλάται (ως ηχητικό κύμα) γιατί γίνεται αντιληπτή;

    (Για να μην το πάω πιο μακριά: οι τεχνοκριτικοί –ως φαντάσματα της τέχνης και του εαυτού τους- γιατί φαίνονται. Πρώτη μούρη, πολλές φορές, σε στήλες εφημερίδων ή σε προλόγους καταλόγων;)

    Έχεις δίκιο ότι πρόκειται για ένα ενδιαφέρον εικαστικό παιχνίδι, μια ενδιαφέρουσα ιδέα, αν και προσωπικά δεν τη βρήκα το ίδιο ενδιαφέρουσα στην υλοποίησή της.

    Κύκλωπα δεν θυμόμουν να έχω δει, ανέτρεξα στον κατάλογο της έκθεσης και διαπίστωσα ότι καλώς θυμόμουν.

    ΥΓ. Στην τελευταία σου εγγραφή (στη μνήμη ενός κρίνου) δεν άφησα σχόλιο συμμετέχοντας βουβά στο μνημόσυνο. Το βρήκα εξαιρετικό και για άλλη μια φορά με έβαλε στο (πλασματικό σε τελευταία ανάλυση) δίλλημα αν είσαι καλύτερος ποιητής ή ζωγράφος.

  7. Νοέμβριος 1, 2008 στο 8:23 μμ

    Τώρα πάλι, μου ήρθε στο μυαλό ο στίχος του Μαγιακόφσκυ:
    «Η τέχνη δεν πρέπει ν΄αντανακλά σαν τον καθρέφτη
    μα σαν φακός να μεγεθύνει»
    Οι τεχνοκριτικοί φαίνονται γιατί αντανακλώνται στις σελίδες των περιοδικών και των εφημερίδων.
    Η σιωπή γίνεται αντιληπτή man αλλά δεν φαίνεται τhe.
    Το σκοτάδι, τέλος, αντανακλάται αλλά ακτινοβολεί κιόλας.
    Γιαυτό εντοπίζουμε και τις μαύρες τρύπες. Είναι η λεγόμενη «ακτινοβολία μελανής οπής»
    Μην ξεχνάς εξάλλου πως το μαύρο χρώμα αντανακλά ένα 10% της προσπίπτουσας ακτινοβολίας.
    Υ.Γ. …

  8. Νοέμβριος 1, 2008 στο 8:52 μμ

    Έχεις δίκιο.
    Απλά το στενό μυαλό μου περιόρισε την αντανάκλαση στα όρια του οπτικού πεδίου. Αλλά στις μέρες μας (με τα φοβερά τηλεσκόπια, τα ηλεκτρονικά μικροσκόπια και τις κάθε είδους διατάξεις παρατήρησης) φαίνονται πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που το μήκος κύματός τους βρίσκεται εντός αυτών των ορίων.

    Τελικά πάνω από όλα είσαι επιστήμονας. (Αν εξαιρέσουμε την ιδιότητα του μπυρο-πότη).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 164,884 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Οκτώβριος 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: