14
Ιον.
08

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΟΛΙΔΑΚΗΣ

Στην T.KAMBANI GALLERY εκθέτει ζωγραφικά έργα του, από διάφορες δημιουργικές περιόδους του, ο Βασίλης Σολιδάκης.

Γενικώς αποφεύγω να επισκέπτομαι εκθέσεις την ημέρα των εγκαινίων γιατί η πολυκοσμία και οι κοσμικότητες πρώτον ξυπνούν την σχετική αγοραφοβία μου και δεύτερον αποσπούν την προσοχή μου με αποτέλεσμα να μην μπορώ να απολαύσω τα έργα με την ησυχία μου. (Όλοι μας έχετε τις παραξενιές σας). Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως έκανα μια εξαίρεση˙ κι αυτό γιατί είχα την χαρά, και την τιμή, να προσκληθώ προφορικά από τον ίδιο τον Β.Σολιδάκη κατά τη διάρκεια μιας κουβέντας μας (μετά από ένα συναρπαστικό στρογγυλό τραπέζι) στο ART-ACT.

Πριν δω τα έργα του σπουδαίου αυτού ζωγράφου είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί του (2 φορές από κανένα τέταρτο) για διάφορα θέματα σχετικά με την Τέχνη και όχι μόνο. Αλλά ακόμα κι όταν μιλάει για τα παιδιά ή για τους φίλους του νιώθεις (ως ακροατής ή συνομιλητής του) εκείνο το γερό ατσάλινο νήμα (της δημιουργικότητας) που διαπερνά τη σκέψη του και, κατά κάποιο τρόπο, παίζει τον ρόλο του σκελετού στην συγκροτημένη προσωπικότητά του. Χαμηλόφωνος, σταθερός λόγος, κατασταλαγμένες απόψεις, φράσεις χωρίς «περικοκλάδες» που αναφέρονται στην (ή περιγράφουν την) ουσία των πραγμάτων. Αν και δεν μου αρέσει να μπλέκω την προσωπικότητα ενός καλλιτέχνη με το έργο του (δεκάδες τα παραδείγματα που αυτό μόνο σύγχυση προκαλεί) στην περίπτωση του Σολιδάκη η συνάφεια μεταξύ «λόγων» και «έργων» είναι αποκαλυπτική της τιμιότητας με την οποία χρησιμοποιεί τα υλικά του προκειμένου να αποδώσει (στον καμβά στην συγκεκριμένη περίπτωση, αυτής της έκθεσης) τις ιδέες, τα συναισθήματά, την άποψή του σε τελική ανάλυση.

Τέσσερεις περιόδους του ζωγράφου, που παρουσιάζονται στην έκθεση, μπόρεσα να απομνημονεύσω. Νομίζω και με τη σωστή χρονολογική σειρά αλλά μπορεί να κάνω και λάθος ως προς αυτό (δεν έχει όμως σημασία).

Μια περίοδος όπου το κεντρικό θέμα ήταν οι μαριονέτες και οι χαρταετοί. Η βασική σύλληψη ήταν ότι και τα δύο τα χειριζόμαστε (τα κουμαντάρουμε) με σχοινιά. Οι μεν μαριονέτες υποκύπτοντας στο νόμο της βαρύτητας έλκονται από τη Γη αν και ίπτανται ελαφρώς, οι δε χαρταετοί «εκμεταλλευόμενοι» τους νόμους της ίδιας (πως αλλιώς; ) φύσης τείνουν να απομακρυνθούν από τη Γη, να συναντήσουν τον ουρανό. Μοιάζει με ένα παιχνίδι επιλογών. Αν και η αναγκαιότητα είναι πάντα εδώ, αν και ο σπάγκος πάντα σε κρατάει σε επαφή με το παρελθόν (που μπορεί να είναι η παράδοση, η οικογένεια, ή ακόμα και ο Δημιουργός αν τυχαίνει -από κάποια κακή συγκυρία- να είσαι θρησκευόμενος) ωστόσο μπορεί να είσαι είτε μαριονέτα είτε χαρταετός. Στη δεύτερη δε περίπτωση υπάρχει και η πιθανότητα μια σύμπτωση, ένα δυνατό φύσημα του αέρα, να σπάσει τον σπάγκο και «ελεύθερος» να ακολουθήσεις μια πορεία που θα μοιάζει τουλάχιστον ανεξάρτητη και γι αυτό συναρπαστική. Ότι μοιραία θα καταλήξεις πάλι στη γη ή σε κανένα δέντρο ή στα σύρματα της ΔΕΗ δεν έχει τελικά καμιά απολύτως σημασία (ή μήπως έχει; Μπα δε νομίζω…). Δεν θυμάμαι αν το άκουσα από τον ίδιο τον Β.Σ, ή είναι μόνο δική μου αίσθηση, αλλά νομίζω ότι ένα έργο στο οποίο ο χαρταετός έχει πιαστεί στα κλαδιά ενός δέντρου είναι το τελευταίο αυτής της περιόδου. Ακόμα κι αν δεν είναι έτσι, σίγουρα θα μπορούσε να είναι.

Σε μια δεύτερη περίοδο ζωγραφίζει σημαίες. Διπλωμένες ελληνικές σημαίες και μερικές φορές τυλιγμένες και δεμένες με ένα σχοινί. Μου είπε, ο ίδιος, ότι είχαν πραγματοποιήσει μια κοινή έκθεση με τον Χρήστο Θεοφίλη (λέγε με και art-act) με κεντρικό θέμα τον σταυρό. Ο σταυρός δεν είναι εμφανής στις τυλιγμένες σημαίες και είναι ελαφρώς παραποιημένος στις διπλωμένες. Ένα περίεργο εσωτερικό φως (αλλά κι ένα φως από πίσω) σχηματίζει τις πτυχώσεις του υφάσματος. Ο σταυρός (σύμβολο με αμέτρητες ερμηνείες, κυριότερη πάντως τη θρησκευτική) «χρησιμοποιεί» ως φορέα (μόνο; )την ελληνική σημαία. Όχι τυχαία, νομίζω. Τα σύμβολα, και ως εκ τούτου, οι ιδέες που περιγράφουν (που συνοψίζουν, καλύτερα) αποτέλεσαν ανέκαθεν τον συμπυκνωμένο τρόπο δημοσιοποίησης της ιδεολογίας του καθενός, χωριστά ή ομαδικά. Και ακριβώς αυτό πιστεύω ότι περιγράφει ο ζωγράφος πότε βάζοντας το σύμβολο (τον σταυρό) στο κέντρο της σύνθεσής του και σε εμφανές σημείο και πότε υπονοώντας το τυλίγοντας τη σημαία. Δηλαδή κοιτάζοντας διαδοχικά τους πίνακες αυτής της περιόδου συνειρμικά αναγνωρίζεις εκείνον τον τύπο ανθρώπου που διατρανώνει την ιδεολογία του, εκείνον που απλά την αναφέρει αλλά κι εκείνον που την βιώνει εσωτερικά κρατώντας τη (γιατί άραγε; γιατί ρε γαμώτο, καμιά φορά) για τον εαυτό του.

Τρίτη περίοδος, τα βαρέλια. Βαρέλια μεταλλικά, μεγάλα, σαν αυτά που χρησιμοποιούνται για την αποθήκευση πετρελαίου. Σε έναν πίνακα τα μεγάλα μπλε βαρέλια κατακλύζουν τα επάνω 2/3 του έργου ενώ στο κάτω 1/3 συνωστίζονται άπειρα ανθρωπάκια. Λες και τα μπλε βαρέλια έχουν αντικαταστήσει το γαλάζιο του ουρανού. Λες κι ο ορίζοντας, ο ορίζοντας της ανθρωπότητας, στο τέλος του 20ου αιώνα διατηρεί μόνο, προσχηματικά, το «χρώμα» του. Αλλά στην ουσία η φύση (ότι υπάρχει τουλάχιστον στην επιφάνεια του πλανήτη) δεν είναι παρά το πεδίο, ο χώρος, η είσοδος για το υπέδαφος. Μόνο η ενέργεια, η όλο και αυξανόμενη ανάγκη για ενέργεια, για κατανάλωση δηλαδή, απασχολεί τον σύγχρονο άνθρωπο. Κι αν όχι μόνο, πάντως κυρίως. Στο ίδιο κλίμα με διαφορετική όμως διατύπωση κι ένα έργο με ένα κόκκινο βαρέλι από το λευκό περιεχόμενο του οποίου ξεφυτρώνει ένα δέντρο που αντί για φυλλώματα και καρπούς έχει τα «ίδια» άπειρα ανθρωπάκια. Η απόλυτη εξάρτηση από το πετρέλαιο, την ενέργεια, την κατανάλωση μιας και από το περιεχόμενο του βαρελιού, όπου βρίσκονται οι ρίζες του δέντρου, αντλούν «τροφή» τα φύλλα και οι καρποί, οι άνθρωποι. Και φαντάζει η εξάντληση του περιεχομένου με ένα φθινόπωρο που ο μοιραίος θάνατος των φύλλων το κάνει αποτρόπαιο. Υπέροχα ειρωνικό το ζωγραφικό σχόλιο του Σολιδάκη μιας και αυτό που διαφεύγει από τα ανθρωπάκια του είναι ότι δεν είναι όλα τα δέντρα φυλλοβόλα.

Η τέταρτη (και τελευταία νομίζω χρονολογικά) περίοδο έχει σαν κύριο άξονα αναφοράς τα παιδιά. Σε έναν πίνακα ένας πιτσιρίκος αφήνει ένα χάρτινο καραβάκι στα ρηχά κάποιας ακτής. Στον αμέσως επόμενο ο ίδιος πιτσιρίκος παρατηρεί αμήχανος το ίδιο καραβάκι που έχει «ναυαγήσει» καθώς ένα απαλό κυματάκι, μιας ήρεμης θάλασσας, το έχει «ακουμπήσει» στην άμμο. Η πρώτη απογοήτευση; Η πρώτη συνειδητοποίηση των δυσκολιών της ζωής; Το πρώτο ταξίδι; Η Μοίρα; Όλα αυτά μαζί; Ίσως. Το απαλό αγεράκι (που πιστέψτε με το νοιώθεις χάρη στην μαστόρικη τεχνική του ζωγράφου) επιβάλει έναν αισιόδοξο και ανάλαφρο τρόπο αντιμετώπισης των καταστάσεων που αναγκαστικά κάποτε θα προκύψουν για όλους. Δηλαδή (μεταξύ μας, μιας και δεν είμεθα και τίποτις δογματικοί) τον καλύτερο τρόπο. Σε ένα άλλο έργο, πάλι σε μια ακτή, ένα κοριτσάκι δείχνει σε ένα αγοράκι κάτι μακριά στον ορίζοντα, έξω από το πλαίσιο του πίνακα. Και τα δύο παιδιά μοιάζουν να μην πολυνοιάζονται για το έντονο φως που έρχεται από το βάθος του ορίζοντα, από έναν εκτυφλωτικό ήλιο. Στον δικό τους κόσμο, το φως που έχει σημασία πηγάζει από την ανόθευτη (ακόμα), αθώα, αυθαίρετη (και γι’ αυτό συναρπαστική) παιδικότητά τους. Αυτή την παιδικότητα ανασύρει ο Σολιδάκης (από, ποιος ξέρει ποια, βάθη της ύπαρξής του) και χάρη στην κατακτημένη τεχνική και στο προφανές ταλέντο του την αποτυπώνει επιδέξια στον καμβά του.

Τους πίνακες της έκθεσης μπορείτε να τους δείτε ΕΔΩ . Αλλά καλύτερα να βρείτε χρόνο για μια μικρή βόλτα ως τη Βάρη που βρίσκεται η γκαλερί της Τίνας Καμπάνη και να τους απολαύσετε από κοντά (έως τις 28/6/2008).

Μια κουβέντα για την τεχνοτροπία του ζωγράφου. Ενώ στην πρώτη ματιά η εντύπωση που αποκομίζεις είναι αυτή μιας ελεύθερης πινελιάς όταν κοιτάζεις προσεκτικότερα αντιλαμβάνεσαι ότι δεν υπάρχει τίποτα το «τυχαίο» σε κάθε σύνθεση. Είτε με τα περιγράμματα είτε με την φορά του πινέλου τα πάντα αποδίδονται με ακρίβεια, με την έννοια της ακρίβειας που έχει στο μυαλό του ο δημιουργός αυτών των πυκνογραμμένων ζωγραφικών σχολίων.

Advertisements

10 Responses to “ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΟΛΙΔΑΚΗΣ”


  1. 1 AERIKO
    Ιουνίου 14, 2008 στο 6:32 μμ

    Xωρις να σκαμπαζω και πολλα…με τα ματια της
    ψυχης ξεχωρισα τις δυο τελευταιες.Το μικρο παιδι
    η ψυχη μου δηλ.και το χαρτινο καραβακι του.
    Στη θαλασσα της ζωης τα ονειρα μας σαν χαρτινες
    σαιτες αεναα ας εκτοξευονται.
    Ομορφο τριήμερο.Σταθερα το πιο αερινο και τρυφερο
    μου φιλι στην μικρουλα σου.:))

  2. Ιουνίου 14, 2008 στο 7:58 μμ

    Αχ αυτά τα παλιόχαρτα.
    Πότε γίνονται σαΐτες, πότε καραβάκια, πότε καμβάδες για στίχους ή ζωγραφιές.
    Και πότε πότε γίνονται μάρτυρες μεγάλων ερώτων.
    Α στο καλό τους.

    Να σαι καλά Καλό μου,
    Εύχομαι το καλοκαίρι σου να είναι δροσερό και ξέγνοιαστο.

  3. Ιουνίου 17, 2008 στο 1:15 πμ

    Αυτα τα παλιόχαρτα καμιά φορά είναι – εν δυνάμει – στάχτες σε κάποια φωτιά.
    Επί του θέματος.
    Καλός.
    Τον αγνοούσα αν και κάτι μου θυμίζουν οι πίνακες.
    Θα επανέλθω πιο αναλυτικά άλλη στιγμή γιατί τώρα έχω λίγο θολωμένο κεφάλι , είναι και περασμένες 12 (ρακές πρόσφατες).
    Φταίει που χάλασε και η κολοκυθοδίαιτα.
    Αμάρτησα για το παιδί μου.
    Να μη δει το παιδί τα παπάκια στο ποταμάκι στις Βρύσες;
    Ναι αλλά εκεί που ήταν τα παπάκια είχε χασαποταβέρνα άριστη.
    Και η ταβέρνα είχε κοκορέτσι και αρνί σούβλας αριστότατο.
    Και τι; ξεροσφύρι θα κολατσίσεις;
    Θες και τις μπίρες σου.
    κλπ, κλπ, κλπ…
    Αφού έγινα πατέρας πρέπει να κάνω και θυσίες για το παιδί μου.
    Το ψωμί το πετάξαμε ΟΛΟ στα παπάκια.
    Α πα πα πα πά κάτι πράγματα.

  4. Ιουνίου 17, 2008 στο 12:45 μμ

    1.Δυο ηρωικές γονικές φιγούρες θα καταγράψει η ελληνική ιστορία με ανεξίτηλα γράμματα στα κιτάπια της για την αυτοθυσία τους: Τη μάνα του στρατιώτη και τον πατέρα της κόρης σου. Εύγε ! Είσαι παράδειγμα προς μίμηση.

    2.Αν χάσεις κανένα γραμμάριο με τη… «δίαιτα» που κάνεις γράψε μου. Κυριολεκτικώς γράψε μου, για να την κάνω κι εγώ.

    3.Ο Σολιδάκης είναι όντως πολύ καλός. Μπες στη σελίδα της γκαλερί και αφιέρωσε χρόνο στα έργα του. Πρόσφατα (επιπρόσθετη πληροφορία την οποία δεν ανέφερα στην εγγραφή) πίνακάς του δημοπρατήθηκε στους Bohnams, στο Λονδίνο για 20000 λίρες περίπου. Στη σελίδα των Bohnams μπορείς να τον βρεις.

  5. Ιουνίου 20, 2008 στο 1:13 πμ

    Να κι ένας ζωγράφος που είναι ζωγράφος!!!!
    Β’εβαια αν η παρουσίαση των έργων του απο την ισοσελίδα της γκαλερί ήταν πιο ανθρωπινή, θα είχα και καλύτερη άποψη.
    Δεν ξέρω γιατί επέλεξαν αυτή την κινούμενη παρουσίαση.
    Για να μην μπορούμε να αποθηκεύσουμε τα έργα του;;;;
    Ίσως.
    Τέλος πάντων.
    Βλέπεις έναν ζωγράφο που
    α) είναι ζωγράφος
    β) αυτο που θέλει να πει το λέει με τη ζωγραφική του και όχι με τα φιλοσοφικά του πονήματα (ή ατοπήματα)
    γ) κατέχει την τεχνική του (πολύ σημαντικό)
    δ) έχει άποψη , την οποία βέβαια, πρέπει να την ψάξεις, αλλά την ψάχνεις στο έργο του !!!! Κι αυτό το έχουν ξεχάσει πολλοί εικαστικοί. Πως δηλαδή την άποψή σου την εκφράζεις – αν θες – μεσα στο έργο σου κι όχι με μπροσούρες, διαγγέλματα, δημόσιες σχέσεις, βιογραφικά σημειώματα κλπ, κλπ.
    Τι ζωγραφίζεις ρε μεγάλε;
    Αυτό.
    Χμ… Ναι. Καταλαβαίνω πως κάτι θε να πεις και το ψιλοβλέπω κι όλας, κι ας μη σε ξέρω, ας μη ξέρω τίποτα για σένα, ούτε να έχω δει πρότερες δουλειές σου, ούτε να ξέρω τους φίλους σου.Αυτό που βλέπω μου λέει κάποια πράγματα.

    ε) Σέβεται το κοινό του.

    Πραγματικά θα ήθελα πολύ να δω απο κοντά έργα του.
    Ή έστω σε μια …….στατική παρουσίαση.

    Υ.Γ. Για τα άλλα…. επιφυλάσσομαι να απαντήσω στο μέλλον (κρατιέμαι είναι η καλύτερη λέξη)
    θέλω όμως να σταθώ στον Σολιδάκη που πραγματικά μου άρεσε παρα πολυ.
    Κρίμα – το επαναλαμβάνω – που δεν μπορώ να δω την έκθεσή του.
    Γεια χαρά

  6. Ιουνίου 27, 2008 στο 5:21 μμ

    Τι έγινε;
    Πήγαν διακοπές οι εκθέσεις;
    Περιμένω ανταπόκριση απο Εθνική Πινακοθήκη με πολλές φωτογραφίες απο τα χαρακτικά ενός – να δεις πως τονε λένε – κάποιου Γκόγια.

  7. Ιουνίου 27, 2008 στο 9:48 μμ

    Οι εκθέσεις εκεί είναι. Το ερώτημα είναι που είμαι εγώ ή καλύτερα αυτό το κουκούτσι που διαθέτω για μυαλό. Άστα… Σου απαντώ σχετικώς στους εργάτες, ως ανταπάντηση στην απάντησή σου. Όχι ότι θα καταλάβεις και τίποτα, πάντως αν καταλάβεις πε μου κι εμένα.

    Αυτός ο Γκόγιας – αν κρίνω απ’ τ’ όνομα- πρέπει να είναι Αρβανίτης. Αν βρω χρόνο (σιγά μη δε βρω) και διάθεση (σιγά μη βρω) θα επισκεφτώ την έκθεση αυτού του νέου καλλιτέχνη. Εμείς οι παλιοί πρέπει να στηρίζουμε τους νέους φερέλπιδες συναδέλφους.

  8. Ιουλίου 3, 2008 στο 1:30 πμ

    Άκουσα σήμερα πως στην Άνδρο έχει αναδρομική του Μόραλη μέχρι μέσα Σεπτεμβρίου.
    Τους πίνακες μάζεψε ο ίδιος ο ζωγράφος απο συλλογές διασπαρτες και ιδιώτες στους οποίους είχε πουλήσει.
    Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται τέτοια έκθεση του Μόραλη.
    Στο ίδιο τετράγωνο με το σπίτι σου δεν είναι η Άνδρος; (αν δεν κάνω λάθος)

  9. Ιουλίου 3, 2008 στο 1:31 πμ

    Υ.Γ. Λες η αναδρομική του Μόραλη να έχει σχέση με τον ανάδρομο Ερμή που λέγαμε;

  10. 10 μανωλης
    Νοέμβριος 6, 2010 στο 3:02 πμ

    βασιλης σολιδακης ..καλος ζωγραφος προβληματικος ανθρωπος…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 163,220 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Ιουνίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: