05
Μάι.
08

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΤΩΝΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

Στην αίθουσα ΕΚΦΡΑΣΗ – ΓΙΑΝΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ εξέθεσε ο Χρήστος Αντωναρόπουλος τη δουλειά του με τίτλο ΗΜΙ-ΦΩΣ.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε, αλλά παρακαλώ δώστε βάση (στην πενιά): Φτιάχνουμε ένα κουτί πλακέ˙ ό,τι ύψος και πλάτος θα έχει το έργο και με βάθος 10-15 εκατοστά. Πίσω-πίσω τοποθετούμε διάφορες λάμπες σε σημεία που έχουμε προαποφασίσει. Κατόπιν ζωγραφίζουμε τον πίνακά μας σε καμβά, τον οποίο στερεώνουμε μπροστά από τις λάμπες (ώστε να φωτίζεται από πίσω). Μετά παίρνουμε ένα κομμάτι πλεξιγκλάς ή αλουμίνιο, το βάφουμε μαύρο και κλείνουμε από μπροστά το κουτί. Με ένα κοπτικό εργαλείο ανοίγουμε μακρόστενες τρύπες, πλάτους 1-2 εκατοστών και απροσδιόριστου μήκους ούτως ώστε όλες οι φιγούρες (του ζωγραφισμένου και φωτισμένου όπισθεν καμβά) να φαίνονται ριγέ. Τα φόντα τα αποκαλύπτουμε ομοίως αν και συχνά τα αφήνουμε πλήρως καλυμμένα. Τέλος με τέμπερες (νομίζω) ζωγραφίζουμε επάνω στο «καπάκι» (πλεξιγκλάς ή αλουμίνιο, για όσους χαθήκατε) τα σημαντικά σημεία του φόντου ξανά. Ωστόσο το «καπάκι» δε φωτίζεται εξωτερικά. Έτσι ο καλλιτέχνης πετυχαίνει την εξής ισορροπία: Το κυρίως θέμα του είναι πιο πίσω αλλά φωτισμένο ενώ το φόντο του είναι πιο μπροστά αλλά σκοτεινό. Ακόμα υπάρχουν και κάποιες γραμμές του αρχικού σχεδίου και των υπολογισμών του στησίματος της σύνθεσης πάνω στα «καπάκια» που πλέον αποτελούν μέρη του τελειωμένου έργου.

Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα ΕΔΩ˙ για όσο καιρό (σήμερα αύριο) θεωρείται τρέχουσα η έκθεση για την γκαλερί. (Η ιστοσελίδα της ΕΚΦΡΑΣΗΣ) χρειάζεται μια καλή αναβάθμιση εδώ που τα λέμε.

Τα θέματα: Ο Μυστικός Δείπνος (του καλού συναδέλφου Ντα Βίντσι), τα χέρια του Θεού και του Αδάμ (του άλλου καλού συναδέλφου Μιχαήλ Άγγελου), μια Φεράρι, τρεις πίνακες με Καρυάτιδες, δυο διαμαρτυρίες μοντέλων (κάτι σαν τρεις Χάριτες), το λιμάνι του Σαν Φρανσίσκο, ο Τσε Γκεβάρα, σκηνές από κοσμικά μπαρ κτλ.

Πρωτότυπη τεχνική με ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Αν και, για να αποδείξω έτι μία φορά την έλλειψη καλλιέργειάς μου, μου θύμισε κάτι κινέζικες πατέντες που βρίσκουμε στα καταστήματα τουριστικών ειδών, σε φθηνά κινέζικα εστιατόρια ή σε εξοχικές χασαποταβέρνες της ελληνικής υπαίθρου. Μου θύμισε είπα (έγραψα) και αυτό έχει να κάνει με τους αποπροσανατολισμένους μου συνειρμούς. Η ποιότητα της δουλειάς του Χ.Α. είναι αδιαμφισβήτητη (στα μάτια μου τουλάχιστον). Όσοι πιθανώς είδατε την έκθεση μάλλον θα το επιβεβαιώνετε.

Advertisements

12 Responses to “ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΤΩΝΑΡΟΠΟΥΛΟΣ”


  1. 1 φαίδρα φις
    Μαΐου 5, 2008 στο 12:11 μμ

    έχω χίλιους λόγους να σας ευχαριστήσω για ό,τι μου γράψατε,αλλά κοιτάξτε τι έχω πάθει…
    δεν έχω λόγια…
    ανεπαρκείς είναι οι λέξεις καμιά φορά για να περιγράψουν συναισθήματα και συγκινήσεις που γεννιούνται ξαφνικά…
    καταλαβαίνετε…το ευχαριστώ είναι πολύ λίγο και ίσως και τυπικό.

    σας φιλώ πολύ
    θέλω να είστε πάντα καλά

  2. Μαΐου 5, 2008 στο 7:50 μμ

    Δηλαδή μοιάζει σα να κοιτάς πίσω απο γρύλιες;
    Μου ακούγεται ενδιαφέρουσα σαν τεχνική αν και δεν το έπιασα εντελώς το κατασκευαστικό μέρος.
    Πχ αν βάλεις αλουμίνιο δεν έχεις καμία δια΄φάνεια. Αν βάλεις πλεξιγκλας έχεις.
    Μου έχει προκύψει τελευταία μια τέτοια περίπτωση με έναν που χτίζει ένα σπίτι το οποίο θα τελειώσει σε 2-3 μήνες και μου περιέγραψε μια ορθογώνια εσοχή στον τοίχο του σαλονιού του με φώτα απο πίσω. Και θέλει ακριβώς αυτό. Να του ζωγραφίσω κάτι που να φωτίζεται απο πίσω!
    Το πρόβλημα είναι αν είναι μεγάλες οι διαστάσεις. Πως τεντώνεις μουσαμά πχ. 3μ επί 1,80; Θέλεις ενισχύσεις στο τελάρο. Ξύλα δηλαδή που θα φαίνονται αν φωτ’ιζεται το έργο απο πίσω.(εκτός κι αν τον τεντώσεις ανάποδα πάνω στο πλέξιγκλας!)
    Απο την φωτογραφία πάντως δεν μπόρεσα να καταλάβω και πολλά πράγματα.Πρόκειται βέβαια για καθαρά διακοσμητική ζωγραφική και μάλιστα με προορισμό συγκεκριμένους χώρους (κυρίως μπαρ, και επαγγελματικούς χώρους)
    Εγώ πάντως έχω καλύτερο εφέ!
    Ζωγραφικό τζαμαρισμα!
    Ζωγραφίζεις τη τζαμαρία δηλαδή (το έχω κάνει στο εργαστήριο).
    Φαίνεται αλλοιώς απο μέσα αλλοιώς απ΄έξω. Άλλοιως τη μέρα (φως απ΄έξω ), αλλοιώς τη νύχτα (φως απο μέσα)
    Αλλάζουν και τα χρώματα κατα τη διάρκεια της μέρας αν χτυπάει ο ήλιος ή όχι ή την ώρα που σουρουπώνει μέχρι να σκοτεινιάσει εντελώς.
    Η ζωγραφική είναι και για να παίζουμε.

  3. Μαΐου 6, 2008 στο 7:48 πμ

    Αγαπητή Φαίδρα,
    οι λέξεις σας που με ευχαριστούν δεν θα βρίσκονταν σε ένα ευχαριστήριο κείμενο αλλά μέσα στα λογοτεχνήματά σας.
    Εξάλλου μου αρκεί εκείνο το «σας φιλώ πολύ» και το ότι μου επιτρέπετε να σας το ανταποδίδω.

  4. Μαΐου 6, 2008 στο 7:58 πμ

    Φίλε σύντεχνε.
    Το φοβόμουν ότι η περιγραφή μου δεν ήταν αρκετά καλή κι ότι κάποιος δεν θα καταλάβαινε την κατασκευή και τη λειτουργικότητα του «κουτιού».
    Και το αλουμίνιο και τι πλεξιγκλάς είναι βαμμένα με μαύρη αδιαφανή μπογιά. Ό,τι βλέπεις μαύρο στην εικόνα της παραπομπής (link) είναι αυτό το καπάκι. Ο ζωγραφισμένος καμβάς φαίνεται μόνο όσο το επιτρέπουν οι γρίλιες. Απλά στο τέλος της διαδικασίας πάνω σε αυτό το μαύρο αδιαφανές υπόστρωμα ξαναζωγραφίζει κάποια στοιχεία του φόντου. Π.χ. στον μυστικό δείπνο το τραπέζι ήταν καλυμμένο ολόκληρο με το μαύρο καπάκι αλλά είχε ζωγραφίσει κάποια ποτήρια με κρασί και κάποια πιάτα πάνω σ’ αυτό. Ίσως ό,τι θεώρησε πιο σημαντικό ή ό,τι του «κόλλαγε» στη σύνθεσή του.

  5. Μαΐου 6, 2008 στο 8:00 πμ

    Εννοείται ότι η ζωγραφική είναι για να παίζουμε!

  6. Μαΐου 6, 2008 στο 5:34 μμ

    Κατάλαβα.
    Πήρα και τις φωτογρφίες και όπως σου απαντω και στο μέηλ, έχει την πλάκα του το όλο εγχείρημα. Σίγουρα μπορείς να κάνεις ενδιαφέροντα πράγματα με αυτή την τεχνική. Φαντάζομαι σε συνθέσεις που περιλαμβάνουν φώτα (όπως στα δυο πλοία) το αποτέλεσμα θα είναι εντυπωσιακό.
    Είναι ένα ωραίο παιχνίδι.

  7. Μαΐου 6, 2008 στο 8:36 μμ

    Σίγουρα είναι ενδιαφέρον το εγχείρημα. Το θέμα είναι βέβαια πως μια τεχνοτροπική ιδέα θα την αξιοποιήσεις έτσι ώστε να αποφύγεις τον επιφανειακό εντυπωσιασμό και να μην πέσεις στην παγίδα της ευκολίας (η οποία δεν είναι απαραίτητα κακή αλλά συνήθως προοιωνίζει φλύαρα πράγματα). Νομίζω ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης την προσέγγισε αρκετά προσεκτικά και με περίσκεψη αλλά και με τη χαρά της παιδικής ανακάλυψης. Και γι’ αυτό (κατά την ταπεινή μου πάντα γνώμη) πέτυχε ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Δεν ξέρω τιμές και πως πήγε από πωλήσεις. Αν τα πράγματα δεν ήταν απογοητευτικά, πάντως, ή αν δεν μασάει από τέτοια, ίσως εξερευνώντας περαιτέρω την τεχνική αυτή να την πάει ακόμα μακρύτερα˙ κι έχω την εντύπωση ότι μπορεί να πάει πολύ μακριά.

  8. 8 dimitra
    Μαΐου 7, 2008 στο 5:55 μμ

    Χαίρε αγαπητέ Κώστα, πέρασα κι είπα να πω ένα γειά
    Βλέπω συνεχίζουμε ακάθεκτοι – εξαιρετικές περιγραφές, εύγε!

  9. Μαΐου 7, 2008 στο 7:03 μμ

    Καλησπέρα Δήμητρα,
    Χάρηκα που είδα μήνυμά σου.
    Σκέφτομαι, αρκετές μέρες τώρα, να γράψω ένα κείμενο για την επίσκεψή μας στην έκθεση του Γ.Ζιώγα. Η συνομιλία όμως που είχαμε με τον ίδιο με φρενάρει κάπως μιας και δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει να γράψω αυτά που εγώ είδα στα έργα του ή αυτά που εκείνος θέλει να αποδώσει. Φαίνεται ότι, καμιά φορά η δια ζώσης επικοινωνία (δημιουργού – θεατή) αναιρεί την αυτονομία των έργων και την μηνυματική τους δύναμη. Μπορεί και όχι βέβαια.
    Σχεδιάζω μια εξόρμηση στο έπόμενο σύντομο διάστημα σε διάφορες εκθέσεις που ακούγονται ενδιαφέρουσες (έλαβες κι εσύ φαντάζομαι το email από τον Καπάτο). Αν δεν τις δω τυχαία, επειδή βρέθηκαν στο δρόμο μου, θα σε ενημερώσω μήπως δούμε καμία μαζί.

    Να ‘σαι πάντα καλά και δημιουργική.

  10. 10 dimitra
    Μαΐου 8, 2008 στο 12:39 μμ

    Γειά σου Κώστα,
    Είναι εύλογο το δίλημμα που αναφέρεις και όντως πολλές φορές η οπτική του δημιουργού είναι από ελαφρώς έως πολύ διαφορετική από του θεατή. Θα ήταν ενδιαφέρον βέβαια και ως θέμα από μόνο του αυτό, να παραθέσεις δηλαδή και τις δύο.
    Θα χαρώ αν καταφέρουμε να δούμε καμιά έκθεση μαζί, τον Καππάτο φυσικά και άλλες, μπορείς να επικοινωνήσεις στο e-mail μου αν θες.
    Ανταποδίδω θερμά τις ευχές σου.

  11. Μαΐου 10, 2008 στο 1:15 πμ

    Αν αυτό που θέλει να δώσει ο καλλιτέχνης με το έργο του είναι ιερό,
    (και που αφορά μόνο τον καλλιτέχνη)
    αυτό που παίρνει ο θεατής του έργου είναι τα «άγια των αγίων»
    (και που αφορά όλο τον κόσμο)
    Ο καλλιτέχνης που φανερώνει στο κοινό το έργο του είναι σαν το γονιό που ελευθερώνει το παιδί του και του λέει
    «Εγώ σε γέννησα και έκανα ότι νόμιζα καλύτερο για σένα και τους άλλους .
    Τώρα πήγαινε και οι άλλοι θα σε κρίνουν γι΄αυτό που είσαι.
    Για μένα θα είσαι πάντα το παιδί μου ότι και να κάνεις στη ζωή σου»
    .
    Αυτή είναι η μία άποψη.
    Η άλλη , η επικρατούσα, είναι αυτή που λέει πως δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στην ομορφιά.

    Αν η άποψή σου για τον Ζιώγα είναι αρνητική καταλαβαίνω το κόλλημά σου μιας και τον γννώρισες προσωπικά.
    Αν όμως είναι θετική αλλά με μια ανάγνωση των έργων διαφορετική απο αυτή των προθέσεων του καλλιτέχνη, πρέπει να την αναφέρεις και να την αντιπαραβάλλεις και με τηην άποψη του δημιουργού.
    Εχεις εκτεθεί ούτως ή άλλως.
    Πρέπει να ξεκαθαρίσεις τη θέση σου.

    6 η ώρα το πρωί στην καρβουνιασμένη αποθήκη του Σαμ που κάηκε η Ντόλυ.
    (ο Καρνέησιον αποδείχτηκε λίγος)

    (το 6 είναι τυχαίο νούμερο , συμβολικό. Τετοια ώρα είτε πάω για ύπνο, είτε δεν πρόκειται να ξυπνήσω ακόμα)
    Σε περιμένω με το εξάφτερό μου!
    .
    Υ.Γ. Έχεις και μια πρόσκληση. Την είδες;

  12. Μαΐου 11, 2008 στο 8:25 πμ

    Φίλε Αλέξανδρε,
    η άποψή μου για τη δουλειά του Ζιώγα είναι θετική αλλά διαφορετική (προφανώς) από τη δική του. Μάλλον θα πρέπει να γράψω σε αντιπαραβολή και τις δύο. Το εγχείρημα θα είναι ευκολότερο μιας και αρκετά από τα έργα του είναι ανεβασμένα στη σελίδα του (βλ. στη «στάση δημιουργών»), στην παραπομπή με γενικό τίτλο «μυστικά Τοπία».

    Την είδα την πρόσκληση και αν την κατάλαβα καλά έχω απαντήσει ήδη.

    Καλή Κυριακή.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 164,885 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Μαΐου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιον. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: