28
Δεκ.
07

Μικρή Πρωτοχρονιάτικη Ιστορία

Χαράματα πρωτοχρονιάς 2007. Ο γέρο-Αι Βασίλης μόλις είχε επιστρέψει από τη δουλειά κατάκοπος, είχε παρκάρει το έλκηθρο και χάιδευε τη μουσούδα του μπροστινού ταράνδου του. Η κυρα-Αι Βασίλαινα τον παρατηρούσε από το χνωτισμένο τζάμι του παραθύρου του καθιστικού νιώθοντας (ακόμα ) έναν μικρό θαυμασμό: «Χαρά στο κουράγιο του» σκεφτόταν «…σ’ αυτή την ηλικία να μην τα παρατάει! Ας την πάρει μειωμένη τη σύνταξη, στο κάτω-κάτω, έχουμε κομπόδεμα».

Από μια παραξενιά της προοπτικής όμως, κι ενώ ο γέρος της εξακολουθούσε να στέκεται μπροστά στον αγαπημένο του τάρανδο, η κυρά-Αι Βασίλαινα είδε τη εξής εικόνα: Ενώ το σώμα του τάρανδου ήταν κρυμμένο πίσω από το ευτραφές κορμί του Άγιου, τα κέρατα του ζωντανού εξείχαν πάνω από τον κόκκινο σκούφο με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται ότι ξεφύτρωναν από το κεφάλι του συζύγου της!

Προς στιγμή τρόμαξε. Φοβήθηκε ότι θα αποκαλυφθεί το μυστικό της. Δηλαδή, το τι έκανε κάθε βράδυ παραμονής πρωτοχρονιάς με διάφορους μεθυσμένους Φιλανδούς, αλλά και με τουρίστες που επισκέπτονταν το χωριό τους τέτοια εποχή. Καθώς, βέβαια , ο Αι Βασίλης άρχισε να πλησιάζει στο σπίτι η οφθαλμαπάτη εξαφανίστηκε. Ο αρχικός της τρόμος υποχώρησε για να δώσει όμως τη θέση του σε μια σειρά από συνειρμικές σκέψεις: «…και που ξέρω εγώ τι κάνει αυτός εκεί που γυρνάει σ’ όλον τον κόσμο; κι αν εκεί που κατεβαίνει από τις καμινάδες πέσει πάνω σε τίποτα ξετσίπωτες που τον περιμένουν ξαναμμένες για να πραγματοποιήσουν τις φαντασιώσεις τους; Τα ξέρω εγώ αυτά, τα έχω δει στο συνδρομητικό… ε, τι νόμιζες κύριε, ότι μ’ έχεις κλεισμένη στην παλιοκαλύβα και δεν ξέρω τι γίνεται στον κόσμο; αμ ξυπνήσαν οι σκλάβοι…».

Όταν άνοιξε την πόρτα και μπήκε επιτέλους στο ζεστό καθιστικό ο Άι αντιμετώπισε μια υποδοχή που δεν την περίμενε. Η καλή του γυναικούλα τον καλωσόρισε κάπως ασυνήθιστα : «Μπα; τον βρήκες το δρόμο; Έχει σούπα στην κατσαρόλα, αν θες ζέστανέ τη, και χθεσινό ψωμί. Εγώ πάω για ύπνο…». «Τι να πεις, γυναίκες…» σκέφτηκε ο αθώος γέρος, ζέστανε λίγη σούπα πήρε κι ένα ξεροκόμματο να κάνει παπάρα και κάθισε στην πολυθρόνα του. Πήρε το τηλεκοντρόλ από το τραπεζάκι κι άνοιξε την τηλεόραση. Στο συνδρομητικό. Που έπαιζε μια πρωτοχρονιάτικη τσόντα. Τέλειωσε τη σούπα του απορροφημένος από την «πλοκή» του έργου και τον πήρε ο ύπνος με μια απορία να στριφογυρίζει μέσα στο κάτασπρο κεφάλι του: «Που στο διάολο είναι αυτά τα σπίτια; Έφαγα τον τόπο και δεν βρήκα κανένα…γαμώτο»

Advertisements

2 Responses to “Μικρή Πρωτοχρονιάτικη Ιστορία”


  1. 1 AERIKO
    Δεκέμβριος 30, 2007 στο 5:19 μμ

    χαχαχαχα…!!! και ξανα χαχαχα…!! Υπεροχο.!! :))
    Σαν ξεφωτο μεσα σε πυκνο σκοτεινο δασος !! Ειναι υπεροχο ν`αντικρυζεις
    την αληθεια και να μπορεις να της κλεβεις χαμόγελα.!!!
    Τωρα μου ηρθε καπακι στο νου κι η πικρη διαπιστωση.Κι επειδη ειμαι
    εντελως Αερικο θα την αφησω πολυ απαλα εδω..αφου σου ευχηθω απο
    καρδιας ο νεος χρονος να ενσταλαξει στις στιγμες σου πολλη αγαπη,υγεια
    χαμογελα,εμπνευση,δυναμη και την ιδια απιστευτη σταση που εχεις απεναντι
    στην πραγματικοτητα. :))

    «Tη Μοναξια μου την κανει οχι αυτο που μου λειπει
    μα αυτο που δεν υπαρχει.»

  2. Δεκέμβριος 31, 2007 στο 7:24 μμ

    … αν ήταν έτσι όμως θα ήμουν απελπιστικά μόνος. Ως γνωστόν Αερικά δεν υπάρχουν. Φτάνει όμως να σκεφτείς ένα, για μια στιγμή, και εμφανίζεται αμέσως εμπρός σου, ή σωστότερα γύρω σου αφού το αντιλαμβάνεσαι πότε με την όραση, πότε με την άφή,το χάδι του, πότε με την ακοή, το ανεπαίσθητο θρόισμά του, πότε με την όσφρηση: θα πρέπει να είναι αυτή η μείξη από την ευωδιά του νωτισμένου χώματος τα χαράματα και της ανάμνησης τής μυρωδιάς του αέρα στα χωριά τις νύχτες που αποστάζουν τσίπουρα (ή ρακές).

    Ίσως, αλλά πάλι ίσως, όχι σίγουρα δηλαδή, αυτό που μας λέιπει να μας λέιπει πάντοτε. Αυτό που δεν υπάρχει όμως… καμιά φορά να αρκεί να το σκεφτούμε για να υπάρξει ή ακόμα καλύτερα μπορούμε να το δημιουργήσουμε μόνοι μας όπως θέλουμε (αυτό δε σημαίνει ότι μετά δε θα μας εγκαταλείψει αλλά τότε πια θα είναι αυτό που λείπει κι όχι αυτό που δεν υπάρχει)

    Καμιά φορά, όπως τώρα οι ευχές σου είναι τόσο όμορφες που στερεύω και δεν ξέρω να αντευχηθώ κάτι εξίσου όμορφο. Σου εύχομαι να είσαι ευτυχισμένη λοιπόν και μαζί με όσους αγαπάς . Για πάντα, όχι μόνο την επόμενη χρονιά.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Blog Stats

  • 164,043 hits

…Στάσεις

Αντιστάσεις, Ενστάσεις, Διαστάσεις, Καταστάσεις, Παραστάσεις, Αναπαραστάσεις, Αποστάσεις, Περιστάσεις, στάσεις γενικώς & αορίστως .

Ημεροδείκτης διαδρομών

Δεκέμβριος 2007
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Νοέ.   Ιαν. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Πόσοι στέκονται στις «στάσεις» τώρα. Και δεν περιμένουν το λεωφορείο:

eXTReMe Tracker <!-- var EXlogin='ktkouk' // Login var EXvsrv='s10' // VServer EXs=screen;EXw=EXs.width;navigator.appName!="Netscape"? EXb=EXs.colorDepth:EXb=EXs.pixelDepth;EXsrc="src"; navigator.javaEnabled()==1?EXjv="y":EXjv="n"; EXd=document;EXw?"":EXw="na";EXb?"":EXb="na"; EXd.write("");//-->

Αρέσει σε %d bloggers: